Rozdzial

 1 2|          takim wikcie. I czego ci żal dla mnie, sieroty?... Oto -
 2 5|           schodził późno w nocy i żął, snopki wiązał, mendle układał
 3 5|        gospodyni.~- Jużci każdemu żal widzieć tyle nieszczęścia -
 4 5| wzruszając ramionami. - Ale zawdy żal mi jej i dziecka.~- To go
 5 5|    dziecka.~- To go weź, kiedy ci żal - odparła gniewna gospodyni. -
 6 6|         przyjdzie, koni mu będzie żal. Nie bój się, nie płacz -
 7 6|         to uwagi, taki ją gniew i żal ogarnął. Z zaciśniętymi
 8 7|        dziwnego. Straszny gniew i żal pochwycił go za gardło i
 9 8|          bał się żony, wreszcie i żal mu było zarobku, bez którego
10 8|                szepnął.~Ale znowu żal straconego zarobku nie pozwalał
11 8|      stolarzem? - ogarnął go taki żal, że cisnął robotę i wybiegł
12 9|     oczyma, w których malował się żal i przestrach.~W izbie słychać
13 9|        Ślimak i zapalił fajeczkę. Żal mu było Magdy, jeszcze więcej
14 9|          dziecka, wnet napadał go żal nad własną biedą.~- Nie
15 9|    wszędzie. Za to męczył go inny żal: za skradzionymi końmi.~