Rozdzial

 1 3 |      najdalszego kąta zalecając spokój. Istotnie przez cały czas
 2 4 |       czapce - szepnął.~- Dajże spokój dzieciństwom! - ofuknął
 3 6 |      szepnie: "Iii, daj mi dziś spokój z interesami, bo głowy do
 4 6 |  Zepchnąć go w rów!...~- Dajcie spokój!... Lepiej przenieśmy go!...~-
 5 7 |      drugiego wyrozumie i zrobi spokój...~- Co ty, stary, wciąż
 6 8 |         uciekł, mruczy: "Daj mi spokój!" - i śpi dalej, bodajby
 7 8 |     opryskliwie:~- O, daj mi ta spokój! Akurat będę się z tobą
 8 9 |       krótką rękę, więc - dawał spokój.~Innym razem, nasłuchawszy
 9 9 |        Maciek Ślimaka - czy dać spokój?~- Kiej nie wiem, ilu ich
10 9 |      mrużył oczy i myślał:~"Dać spokój! przyda się ono na gorsze
11 9 | stodołom, za śwagrowom, ~Dej mi spokój, bo zawołom, ~Jak zawołom: "
12 10|         izba!...~- O, daj mi ta spokój!... - odparła nieprzytomna
13 10|         przespać.~Zastanowił go spokój żony. Więc choć mu się oczy
14 10|       wiadro?...~- Dajcie mi ta spokój - mruknął chłop gniewnym
15 11|     Wiadomo, że Josel... Dajcie spokój - lamentował Jasiek - bo