Rozdzial

 1 10|     ostatniej potrzebie.~Był to Jojna Niedoperz, najstarszy i
 2 10|      błyszczała rozbita szybka.~Jojna szedł do wsi, gdzie miał
 3 10|       porykiwały od południa) i Jojna skręcił do siedziby zobaczyć,
 4 10|         się Ślimak.~- Ja, stary Jojna - odparł. Uchyliwszy zaś
 5 10|        bidło? - spytał ciekawie Jojna.~- Musi tego, że nie pojone.~-
 6 10|      chłop gniewnym głosem. Ale Jojna nie ustąpił. Znalazł ceber
 7 10| postawił obok Ślimaka. Dla krów Jojna miał osobliwe współczucie,
 8 10|   Zdawała mu się, że to on sam, Jojna, leży w stajni obok umarłej
 9 10|              odparł wystraszony Jojna. - Ja tu umyślnie przyleciałem
10 10|     Jakie złodzieje? - krzyknął Jojna. - Ja przecie wracam prosto
11 10|        potem wystrzeli z fuzji. Jojna chyba umarłby od huku.~Ale
12 10|      ułan.~Tego wieczora, kiedy Jojna zbliżał się do plebanii,
13 10|       zapukano do drzwi. Wszedł Jojna i skłonił się do ziemi.~-
14 11|         ani Sobieska... Może by Jojna? Dobry on Żyd i litościwy,
15 11|         i tyło.~- Pedział mi to Jojna wczoraj, alem mu nie uwierzył.