Rozdzial

 1 2|      nie psuło mu humoru, od dziecka bowiem wzdychał do konnej
 2 5|     Dawno tu mieszkasz?~- Od dziecka.~- I widziałeś, jak ta rzeka
 3 5|       Ale zawdy żal mi jej i dziecka.~- To go weź, kiedy ci żal -
 4 5|     nie chcę w izbie takiego dziecka, nawet na jedną noc - mówiła
 5 5|     że jest złą niańką, lecz dziecka z rąk nie wypuścił. Sam
 6 6|   widzisz - mówił Owczarz do dziecka - to jest las, ale nie nasz,
 7 6|      przytłumione szlochanie dziecka. Na dworze było coraz ciemniej.~-
 8 8|     Staśka za koszulę. Głowa dziecka opadła na wznak przez ramię
 9 8|   nie poradzi, nakrył zwłoki dziecka płachtą, przeżegnał się,
10 9|     ledwie zapomniał o nędzy dziecka, wnet napadał go żal nad
11 9|      twarda jak wosk i twarz dziecka była twarda jak wosk; szron
12 9|  rzęsach chłopa, a na ustach dziecka szkliła się zamarznięta
13 9|      miesięcy po zostawieniu dziecka na opiece Owczarza Zośka
14 9| sanki ze zwłokami Owczarza i dziecka. Zośka, wciąż idąc naprzód,
15 9|      perswadowali. - Przecie dziecka nie ożywisz...~- Moja dziewucha!...