Rozdzial

  1 1 |               tworzy jakby amfiteatr o trzech kondygnacjach, wznoszących
  2 1 |         gospodarstwo skutkiem układu o serwituty powiększyło się
  3 1 |            serwituty powiększyło się o trzy morgi gruntu.~Wypadki
  4 1 |          najmocniej suszyła mu głowę o parobka, zdarzyło się, że
  5 1 |      szepcząc ranne pacierze chodził o świcie do dworskich stodół
  6 1 |        przyczyny w maju prosili Boga o deszcz, a w końcu czerwca
  7 1 |            deszcz, a w końcu czerwca o pogodę. Z tej - po żniwach
  8 2 |              uderzył parę razy fajką o ławę dla wysypania popiołu
  9 2 |              do ziemi, żeby pamiętał o tobie.~Niech tam se już
 10 2 |               to dworu nie prosiłbym o łaskę i koniczyny bym nawet
 11 2 |        wariat..."~Tymczasem jeździec o tyle zbliżył się do mostu,
 12 2 |         Wówczas koń domyśliwszy się, o co chodzi, poczynał znowu
 13 2 |          chłop.~Panicz widać zapytał o coś kobietę, bo powstała
 14 2 |             coś ma zepsute w głowie, o, ma! Wio, dzieci! Niezadługo
 15 2 |        cmokając na konie albo marząc o wyleżeniu się, gdy nagle
 16 2 |           krowy w oborze, a boli cię o nich głowa?... A miałbyś
 17 2 |            żeby nie te stworzenia?~- O la Boga! - jęknął chłop,
 18 2 |          dziedzic nawet gadać ze mną o tym nie zechce... I trawę
 19 2 |              się, a ty choć bij łbem o ścianę... Po cóżem ja się,
 20 2 |           wydał kwit na arendę..."~- O ja nieszczęśliwy, o ja nieszczęśliwy! -
 21 2 |                  O ja nieszczęśliwy, o ja nieszczęśliwy! - mruczał
 22 2 |           różne projekty i opowiadał o nich żonie! Ile razy mówił,
 23 2 |             Po co wy się wypytujecie o to wszystko?~- Bo nam się
 24 2 |        wózkiem? Musi Niemce z Wólki, o trzy mile stąd.~- Czego
 25 2 |         Czego oni tak wypytywali się o grunta?~- Albo to się jeden
 26 2 |              zawrócił konie do domu. O Niemcach już zapomniał,
 27 2 |               że może spełni się to, o czym od tylu lat medytował.~
 28 3 |           ogarnęła taka rzewność, że o mało nie objął za szyję
 29 3 |          kupię - mruknął zapominając o znużeniu. We drzwiach ukazała
 30 3 |      reflektowała go żona. -Przecież o łąkę nieraz cię sami we
 31 3 |            we dworze zaczepiali, zaś o krowę spróbuj się potargować.
 32 3 |         nowinami nie zaprzątaj. Myśl o tym, żeby co najwięcej utargować,
 33 3 |              pieniądze, to mnie ręka o nich nie swędzi. Wreszcie,
 34 3 |           dworu albo przy mieście, a o dom nie dba. Ledwiem go
 35 3 |           podłogę. Siadajcie, kumie, o tu, bliżej pieca, jakeście
 36 3 |           się rozpierać, jeżeli stąd o parę kroków już rozpiera
 37 3 |          Grochowski i równie uderzył o stół ręką.~- Dam wam...
 38 3 |            srebrnego za postronek.~- O la Boga! - odezwała się
 39 3 |           nie daruję ja ci tego...~- O! co tam dużo gadać, kiedy
 40 3 |              stodoły. Tu potknął się o Grochowskiego i po kilku
 41 4 |           przecie musisz do nich iść o tę łąkę. Chłop stęknął,
 42 4 |            sporo słomy we włosach.~- O! widzisz, jak to wygląda -
 43 4 |              na przeciąglejszą nutę:~O dejdydy, dejdydy, ~Wsadzili
 44 4 |             dzierżawy? - wówczas gdy o nią nie prosił. Dzisiaj,
 45 4 |           chciał godzić się z dworem o skalowanie leśnych służebności -
 46 4 |           nogami trzyma się ziemi.~- O, kiedy bo tobie zawsze dziwności
 47 4 |           Stasiek marzył nie wiadomo o czym, a Ślimak na przemian
 48 4 |            budynki, a dalej ogród.~- O, widzisz dwór? - rzekł Ślimak
 49 4 |         nakryj głowę. Czas zapomnieć o resztkach niewoli, które
 50 4 |              dodała po francusku. "A o łące ani wspomni!" - pomyślał
 51 4 |              będę miał z nim awantur o szkody w sianie, a zresztą
 52 4 |            sześćdziesiąt rubli, więc o dwadzieścia rubli taniej
 53 4 |          widząc, że Ślimak oparł się o sztachety i duma.~- Bo nie
 54 4 |      rozdawaniem, kiedy nawet hołota o nim gada."~- Chodźta, chłopcy,
 55 5 |         wyjechali za granicę; we wsi o nich zapomniano i nawet
 56 5 |      ludzkich sylwetek i powiedziała o tym gospodyni. "Wszyscy
 57 5 |        porozmawiał, ale - ani myślał o powrocie. Owszem, wziął
 58 5 |              co u nas zjedzą. Jędrek o mało się nie rozpłakał.~-
 59 5 |              kupcy, że dowiaduje się o masło i kurczęta? - spytał
 60 5 |            dzieża zsiadłego mleka, a o kilkanaście kroków z boku
 61 5 |              podrapał się w głowę.~- O czymże tak rozmyślasz? -
 62 5 |              i oddać im ten grosz?~- O głupi! - krzyknęła kobieta -
 63 5 |              Sobieską. Baba przyszła o szóstej z niedużą butelką
 64 5 |             jak on nędzarzowi myśleć o żonie! Nawet Zośka by go
 65 5 |        Ślimaka do hodowli pszczół.~- O, teraz - mówił wikary -
 66 5 |        dziecko, nie zawadzi pamiętać o Bogu i hodować pszczół...~
 67 5 |            zaraz począł go obchodzić o pożyczenie stu złotych do
 68 5 |            do tej pory nie zaczepiał o pieniądze. Ale jak mi przysięgniesz
 69 5 |             nie całował i nie prosił o kredyt, to - ja tobie daruję
 70 5 |            stołu i poczęli rozmawiać o tym, że przy budowie kolei
 71 5 |              później zyskał dobytek, o jakim nigdy mu się nie śniło.~
 72 5 |             W chacie Ślimaka myślano o kolacji, ale nikt nie miał
 73 5 |        Ślimak nie chce mnie wziąć.~- O la Boga! la Boga!... - szepnął
 74 5 |        ciągle robiła jakieś uwagi:~- O, patrzcie! całą jej gębę
 75 5 |             całą jej gębę zawalał... O, jak to rozlewa po ziemi...
 76 6 |            przy kądzieli, opowiadano o nieznanych ludziach, którzy
 77 6 |       gospodarzy nabywać grunta - to o biednym chłopie, co sprzedał
 78 6 |         morgów najlepszej ziemi - to o nowych Żydkach, którzy sprowadzili
 79 6 |       stajniach i owczarniach mówili o nich wszyscy, rozumie się,
 80 6 |      organach, i pani, która marzyła o wyjeździe do Warszawy. Gdy
 81 6 |             taki jest - myślał chłop o dziedzicu - ale przecie
 82 6 |              ino dowiedzieć się...~- O tym, co wam Sobieska mówiła -
 83 6 |           rzekł. - Po co się swarzyć o sprawę jeszcze niepewną?
 84 6 |         dworu i raz skończyć interes o łąkę tak czy owak; ale jakaś
 85 6 |              więc prosiła Ślimakowej o naparstek wódki. Dostawszy
 86 6 |       wykrzyknęła baba. - Ino trochę o cenę się rozchodzi, bo pan
 87 6 |            Gdzieżby pan gadał z wami o łące, kiedy sztyftu je się
 88 6 |      Dopraszam się łaski jaśnie pana o tę łąkę..." A on szepnie: "
 89 6 |              w jesieni, nie zapytała o nią do dziś dnia, więc Owczarz
 90 6 |             po znajdzie.~Tak mówiono o niej w chacie. Ale znajda
 91 6 |             znajda, której opowiadał o swych robotach, podkarmiał
 92 6 |               Ale za to latem wstaje o czwartej i penetruje caluśki
 93 6 |                  Wjechali do lasu.~- O, widzisz - mówił Owczarz
 94 6 |          domu bez wielkich trudów.~- O la Boga! - szeptał zdumiony
 95 6 |        furman i pan.~Szalone wyścigi o tyle wytarły śliską drogę,
 96 6 |            jak owiec na pastwisku...~O kilka kroków stał lokaj
 97 6 |         widzisz, jaki idzie ułan?... O! tacy dużo wojowali... Przeszli
 98 6 |                A patrzą j, patrzą j, o!... na tych... To kominiarz,
 99 6 |             przeciągli z saniami. ~- O!.-. I żaden nic ci złego
100 6 |             sań, furmani kłócili się o miejsce dla swoich koni,
101 6 |        wyciągnął na pokój, oparł się o poręcz krzesła i zapatrzony
102 6 |            dziedzic. -Mój teść pisze o panu bardzo pochlebnie...
103 6 |            Co wy się tak wypytujecie o moją chudobę?... - odparł. -
104 6 |              w kilkunastu... Dużo by o tym gadać... Ale mój młodszy
105 6 |             ci to powiedział?...~- A o teraz zaczepiły mnie na
106 6 |              dwa Niemce, powiedzieli o sprzedaniu folwarku i jeszcze...
107 6 |      podnosząc głos poczęła mówić:~- O... widzisz, jaki to z niego
108 6 |             bo jak zdejmę rzemień...~O tej samej godzinie we dworze
109 7 |          areszcie gminnym, oskarżeni o kradzież klamek i drzwiczek
110 7 |            strach go ścisnął na myśl o nieznanej potędze, co w
111 7 |  podruzgotanym olbrzymom.~I pomyślał o kolonistach, którzy nabyli
112 7 |           gromadą? - spytał znowu.~- O nie!... - odparła z energią. -
113 7 |              Ludzi dużo, ziemi mało, o zarobek trudno. A jeszcze
114 7 |            na miejscu, nie dbaliście o kupienie tych gruntów, aż
115 7 |            pyk-pyk, i wciąż patrzył.~O kilkaset kroków od niego,
116 7 |           koloniści z taboru prosząc o sprzedanie masła, kartofli
117 7 |         krzykiem zatrzymali bryczkę.~O czym rozmawiano? - chłop
118 7 |       Ślimaka. - Cóż, zrobimy handel o grunta?~- Ni.~- Po co go
119 7 |           przerwała my Ślimakowa - a o tym nie myślisz, że oni
120 7 |             wszyscy gospodarze cosik o tym wiedzieli...~Po chwili
121 7 |       stadniny. Chłop zdziwił się.~- O takiej sztuce - rzekł -
122 7 |             dodał śmiejąc się.~Wieść o napadzie na tabor kolonistów
123 7 |            objaśnił, że do ich koni, o ile on miarkuje, podkradali
124 7 |       pożądanych objaśnień, które go o tyle zadowolniły, że wnet
125 7 |         okradną, albo samych posądzą o złodziejstwo.~- Z łaski
126 7 |          porteru wachmistrz potrącił o sprawę napadu na tabor.~-
127 7 |            wzgórzu niedaleko taboru, o kilkaset kroków od chudoby
128 7 |      procesja zbliżyła się do Jędrka o tyle, że już odróżniał piskliwe
129 7 |         chłopca, że powoli zapomniał o wszystkim. Zniknęły mu z
130 7 |           Zaraz też opowiedział ojcu o spotkaniu z Grzybem.~- Tyle
131 7 |          zatrwożony i - znowu myślał o niej. ~
132 8 |        niekiedy z upodobaniem marzył o wiekuistym śnie w ziemi,
133 8 |             już mniej wypytywali się o masło, kazał je żonie składać
134 8 |        głośno rozmawiali między sobą o odstępcach świętej wiary
135 8 |           gdzie wszyscy mówili, jako o małą milę stąd od zeszłego
136 8 |             ty śmiał, chamie, prosić o taką robotę, do której wzięli
137 8 |            Ślimak nie dowiedział się o korzystnej robocie.~- O
138 8 |              o korzystnej robocie.~- O psie wiary! - mruknął chłop
139 8 |            się Ślimak, że rozmawiają o czymś bardzo żwawo, a kto
140 8 |             całą gębą - myślał chłop o Hamerze - a ja biedak. Jak
141 8 |              naprzód, to opierał się o plot i niby patrzył, co
142 8 |           samo i naszym - odrzekł, - O, teraz właśnie Treskow i
143 8 |      pełnomocnik Hirszgolda dusi ich o pieniądze za grunta.~- Niech
144 8 |         rozmowie z bakałarzem Ślimak o wschodzie słońca został
145 8 |               wnet jednak zrozumiał, o co chodzi, i zwrócił się
146 8 |            myślał: co też on knuje i o co się tak zawziął?~Nasyp
147 8 |              Ale Ślimak nie wiedział o cywilizacji i może dlatego
148 8 |             zawołał:~- To ci huk!... O, albo i tera?... Z dziesięciu
149 8 |         nieba.~W tej gromadce ludzi, o stalowych nerwach, gdzie
150 8 |          nerwach, gdzie jeden myślał o swoim plonie, drugi spal,
151 8 |             go mówiąc opryskliwie:~- O, daj mi ta spokój! Akurat
152 8 |          którego także trapiła obawa o plony, pogłaskał Staśka
153 8 |             ze stajni tłuką szuflami o próg.~A w sieni chaty bieganina
154 8 |             nogi... Przewróćta go... O głupie chłopy!... Niemrawcy!...~
155 8 |           dół, rękami ciężko uderzył o ziemię, a z nosa popłynęło
156 8 |              włosy poczęła bić głową o ścianę jęcząc:~- A po cóżem
157 8 |              patrzajcie - utonął!... O miłosierny Boże, za cóżeś
158 8 |             i zmęczył się...~- Niceś o tym nie mówił? - przerwał
159 8 |           tulił się do wszystkich... O, żeby mi to do głowy przyszło,
160 8 |           bydłem chodzić nie mógł.~- O, ni... - wtrącił Owczarz.~-
161 8 |            poszedłby za pługiem...~- O, ni...~- I chłop z niego
162 8 |          chłopi niepojęte sądy Boże. O zachodzie słońca gospodyni
163 9 |    galicyjskie bandosy opowiadały mu o maszynie, co sama chodzi.
164 9 |              się było dokupić; za to o zboże nikt się u niego nie
165 9 |             tak zawsze będzie trudno o siano? czy już nigdy żaden
166 9 |          wyrówna - odpowiadał chłop.~O biednym Staśku po trochu
167 9 |           siebie, ale wszyscy w domu o tym tylko myśleli. Myślała
168 9 |       karczmy coś napomknął Joselowi o krowie, a zaraz w poniedziałek
169 9 | poszwargotawszy między sobą zapytali o cenę.~- Bo jo wiem? - odparł
170 9 |         oparła się wszystkimi nogami o ziemię patrząc na Ślimaka
171 9 |      dobrodziejko, żebym się nie bał o nieszczęście dla wszystkich?...
172 9 |         moście chłop stanął i oparty o poręcz bezmyślnie patrzył
173 9 |    zmartwieniu pomyśleliście nopirwy o tym, żeby nie psuć losu
174 9 |              razem, nasłuchawszy się o złodziejstwach, brał sukmanę
175 9 |             tego, kiedy jak pomyślał o wydaniu kilku rubli w tych
176 9 |         coście ta za jedni?...~Teraz o kilkanaście kroków przed
177 9 |          błocie zakłutego wieprza.~- O, nasz wieprz! - zawołał
178 9 |            dnia na dzień, pamiętając o przysłowiu: co nagle, to
179 9 |             a Ślimak wciąż medytował o zasuwach i skoblach. Palił
180 9 |           Jędrka, domyślił sobie to, o czym myślał, wytrząsnął
181 9 |             i znowu począł rozmyślać o złodziejach, skoblach i
182 9 |         krzyczał rozgniewany Fryc. - O! patrzaj, jak pokaleczył
183 9 |             wypadku Ślimak zapomniał o złodziejach, skoblach i
184 9 |             Niemniej wciąż rozmyślał o karze, jaka może spotkać
185 9 |             poratujecie. Na wzmiankę o wódce podejrzenia Maćka
186 9 |   błogosławić, podróżny zaś postąpił o wiele zacniej, bo od razu
187 9 |            budził i opowiadał jej to o szpitalu, gdzie mu wyreparowali
188 9 |        wyreparowali złamaną nogę, to o podróżnych, którzy sprawili
189 9 |              głową. Ledwie zapomniał o szpitalu, wnet poczynał
190 9 |             znajdy; ledwie zapomniał o nędzy dziecka, wnet napadał
191 9 |              mimo woli zawadził ręką o flaszkę z trunkiem zakonników.
192 9 |        Odwrócił się do ściany, wtem (o straszna godzino!) czuje,
193 9 |     ukrywając, opowiedział im Maciek o podróżnym, któremu naprawiał
194 9 |             naprawiał sanie, tudzież o trunku księży zakonników
195 9 |            do myśli rozpowiedzieć mi o tym, jakeśmy wrócili z nabożeństwa...
196 9 |                 Osiemdziesiąt rubli, o Jezu!... Osiemdziesiąt rubli
197 9 |             nigdy. Nie troszczył się o przyszłość dla siebie i
198 9 |            ale nie miał czasu myśleć o nim, bo oto spostrzegł ślady
199 9 |             ścianą, oparł jedną rękę o stół, drugą na oknie i słuchał
200 9 |               że do czasu pary z ust o tym nie puści.~- Przed sądem -
201 9 |          konie się znajdą, niech cię o to głowa nie boli.~Owczarz
202 9 |          urwiska i oparł się plecami o glinianą ścianę.~Punkt ten
203 9 |               między krzakami, gdzie o mrowisko nietrudno, a o
204 9 |              o mrowisko nietrudno, a o zimie jakoś - zapomniał.~"
205 9 |      wgłębieniu góry, z głową opartą o ścianę, obejmując rękoma
206 9 |         drogi żelaznej, która leżała o kilkadziesiąt kroków od
207 9 |              na ręku, z głową opartą o tylną poręcz sanek, z twarzą
208 9 |           który miał w sądzie sprawę o zepsucie wiadra u cudzej
209 9 |           tęsknota do swobody i myśl o porzuconym dziecku, a wówczas
210 9 |          chustce, a za trzecim razem o mało nie podpaliła więzienia.
211 9 |       chłopów, z których jeden niósł o niej pismo, a drugi mu towarzyszył.
212 9 |              znowu poczęli rozmawiać o czym innym. Do kancelarii
213 9 |              rozmawiać z sołtysem.~- O la Boga! - zawołał jeden -
214 9 |             pociągnęły ją za sobą.~- O, nie wariowałabyś! - zawołał
215 10|           oczach i szumi w uszach... O!... czy może tak w izbie
216 10|          poszła spać.~W nocy, prawie o tej samej godzinie, kiedy
217 10|        Josela, ale opadł i oparł się o ścianę. Gorąco go oblało,
218 10|             drzwi izby, potrącił się o coś w sieni i wyszedł na
219 10|           zmarźli. Owszem, im dłużej o nich myślał, tym większej
220 10|            zaś ze śmiechem opowiadał o tym żonie dziwiąc się bezczelności
221 10|             sądu do Jędrka w sprawie o pokaleczenie Hermana.~-
222 10|              może i tego nie...~Myśl o Owczarzu zaczęła być dokuczliwą.
223 10|        Jędrka, gdyby nie wspomnienie o Owczarzu. Przecie to Owczarz
224 10|        koniecznie usiłując zapomnieć o Owczarzu. I ustawiwszy rękę
225 10|              nalej miskę krupniku. A o tu jest chleb. Zośka spełniła,
226 10|             myśl, że Zośka zapyta go o Owczarza i córkę.~Ale ona
227 10|          apetytem, nie wypytując się o nic więcej.~"Wie, czy nie
228 10|             Zośka!... Jeżeli nie wie o Owczarzu, jakie nieszczęście
229 10|             wiedział. Nie wiedział i o tym, że ten dziwny stan
230 10|        ugasić, ale Ślimak nie myślał o gaszeniu.~Wrócił do alkierza,
231 10|                  pali się izba!...~- O, daj mi ta spokój!... -
232 10|         schwycił ją i potknąwszy się o dwa progi zaniósł owiniętą
233 10|             twarz rękoma. Nie myślał o ratunku widząc w tym początek
234 10|          cygankiem karby i krzyże... o! właśnie te same. A tu skrzynia,
235 10|   przeczuciem, że w tej chwili mówią o nim we wsi, a może przyjdą
236 10|            ryknął, jakby Wilhelm był o wiorstę drogi - nalej mu
237 10|         prawo i w lewo...~Nie myślał o niczym; raczej przysłuchiwał
238 10|         wódka z ciebie wyciecze...~- O ty bezbożniku!... psiawiaro!...
239 10|              żałował, a myślał tylko o jednym: ażeby zasnąć i umrzeć
240 10|            na ramię i idąc medytował o familijnych kłopotach. Czy
241 10|              on do tej pory nie mógł o nich zapomnieć. Była to
242 10|          gospodarzy nie posądzono go o przeglądanie cudzych kątów.~-
243 10|            że w tej chwili zapomniał o swoich kłopotach, a myślał
244 10|           swoich kłopotach, a myślał o ratowaniu Ślimaka. Właściwie
245 10|           Właściwie nawet nie myślał o Ślimaku, tylko wprost nie
246 10|            nieszczęścia.~Szedł więc, o ile mu pozwalały stare nogi,
247 10|         Jojnę, że w pierwszej chwili o mało nie upadł, a następnie
248 10|           wesele czy chrzciny, żaden o nic się nie radził. Chcąc
249 10|         gołej podłodze i prosił Boga o apostolskiego ducha. Ślubował,
250 10|               bo inżynier konkurował o córkę gospodarza. Ksiądz
251 10|           Proboszcz uderzył cybuchem o podłogę, aż pękła fajka.~-
252 10|                myślał proboszcz gnąc o podłogę cybuch. - Jest przecie
253 10|            Bił się w piersi i wątpił o swoim zbawieniu zapominając,
254 11|              nim proboszcz zdołał go o tyle uspokoić, że chłop
255 11|            zapytał ksiądz po chwili.~O, dobre! Kieb arak... - odparł
256 11|              zdaje, że panowie tylko o waszej krzywdzie myślą...~-
257 11|              A on gorszy od Niemca.~"O, tom dobry pasterz! - pomyślał
258 11|             myślał:~"Skąd dobrodziej o nas się dowiedział? Widać,
259 11|             napoił i jeszcze utulił. O la Boga, aż mi markotno,
260 11|        jasnowidzenie i widzi, co się o pumili dzieje. Teraz mi
261 11|            posłałem do miasteczka.~- O, mój wybawicielu!... - jęknął
262 11|              widok Grzyba zawołał:~- O!... i wyście tu? Bo do was
263 11|              dostał parę śrucinów.~- O hycel!... Gdzie on?...~-
264 11|           sołtys rozkładając ręce.~- O, la Boga! - oburzył się
265 11|                   Bo jo wiem? Skąd j o mogę wiedzieć?~- Ożeńta
266 11|            nas dobrodziej, pomyślała o tobie. Dziś przysłała ci