Rozdzial

 1 2 |     myśli zaczęły snuć się po duszy.~"Ileż ja mam gruntu? -
 2 2 |       niepewność, jaką miał w duszy, że on nigdy dobrze nie
 3 2 |    gwałtem nie napędził. Jego duszy brakło tej cienkiej nitki,
 4 5 |    pokarał za moją krzywdę.~W duszy jednak wątpił, czy Pan Bóg
 5 6 | Wieczne odpoczywanie racz dać duszy jego. Panie! - szeptał Owczarz.
 6 8 |  będzie - odpowiadał chłop. W duszy zaś przemyśliwał, że choćby
 7 8 |      zarobek, ale go do głębi duszy oburzało, że chcieli ukryć
 8 8 |     nią postacie nie mają ani duszy, ani sensu, ani nawet siły
 9 9 |    szedł za nią i wahał się w duszy: czyby nie oddać Żydom pieniędzy
10 10|       że ten dziwny stan jego duszy nazywa się zdenerwowaniem.~