Rozdzial

1 3 |    tęsknił. Postawił miskę na kolanach i spoza kłębów pary patrzył
2 3 |       spłakany jak dziecko na kolanach matki.~Około północka Ślimak
3 6 |    głową i rękoma opartymi na kolanach. W izbie szare światło poranku
4 7 |     Siedział, oparł łokcie na kolanach, a głowę na rękach, aż mu
5 8 | wrócił do izby i oparł się na kolanach ojca.~- Tatulu - rzekł cicho
6 8 |   głowę jego oparła na swoich kolanach szepcząc do siebie:~- Jużci,
7 11|      ja sto lat żył, żebym na kolanach do Ziemi Świętej poszedł,