Scena

 1 1 |  Podziemiu prysną wraz ościeże:~w tym korytarzu wstaje Dziewa,~
 2 1 | uniwersytetu studenty~i literaci.~Tym trza dać broń~i drogę do
 3 1 |         wyoralim z roli.~Będziemy tym, co naszą łamali cześć,~
 4 2 |      JOANNA~Cicho znów.~W. KSIĄŻĘ~Tym głazem~ty rozkochana... - ?~
 5 2 |        chowa utajone w duchu,~i z tym straszydłem pójdzie w noc
 6 2 |    zapłacą dukatem,~dukatem płacą tym, co donos noszą.~W. KSIĄŻĘ~
 7 2 |     MAKROT~Ja cały w słuchu,~przy tym brudzie i wstydzie; - no,
 8 3 |  GOSZCZYŃSKI~Jak śnieg on biały w tym odzieniu...~NABIELAK~Wskazuje
 9 3 |       wszędy.~Więc smutna, matko, tym rozstaniem,~ale weselna
10 5 |      wybierze~i miłość całą swą w tym jednym zawrze synie.~CHŁOPICKI~
11 6 |         bo zasnął chwilę. - - - W tym, co mówisz,~ciężar ogromny
12 8 |              Oto miłosna w pałacu tym błądzę.~Ktoś jest - ?~KORA~
13 9 |      drzew suchych przeźroczu~i w tym dziwnym odblasku księżyca~
14 9 |          jakożem stawał za sędzię~tym, co sprawiedliwie walczyli?~
15 9 |        pojmany w ognie gniewu,~za tym stęsknione serce boli,~że
16 9 |    zatacza nad głowami poległych)~Tym oto berłem tnę przestrzenie,~
17 10|       sępy żreją me ciało,~by ino tym braciom,~co dzwonią w Warszawie,~