Scena

 1 1|    orłami:~gdy widmem zatrwożę duszę,~i najmocniejszy pada.~NIKE
 2 2|   KSIĄŻĘ~Tak więc masz idejami duszę zadumaną~i ludzi tam dostrzegasz,
 3 2|    uderzenia -~zatruje, zgnębi duszę - usiądzie na piersi,~aż
 4 2|    przyszli tu i tu chłeptali,~duszę wy moją brali w szpon; -
 5 2| wszystko nic - - kto ma łakomą~duszę - - - czego? - - co?~(do
 6 3|        przysięgą zguby więzisz duszę.~KORA~Gdy więzy śmierci
 7 3|        łoża.~Szałem obejmujcie dusze,~niechaj w obłędzie krwią
 8 6|        ciężar ogromny spadł na duszę.~BRONIKOWSKI~Aleś ty jeden
 9 6|    wrót tych z wężem czeka,~by duszę wieść człowieka,~gdyby dziś
10 8|       nimi serca,~zamykam nimi dusze.~Oto wieki ożywię idące.~
11 8|       w sen, ludzie, strudzone dusze!~Zaklinaniem was muszę!~
12 9|      ten kraj mętów i mroków~i dusze oczyścim winni,~i będziem
13 9|        mnie ściska ból serce i duszę,~i dumę moją dawną,~i dawną
14 9|     ciebie pchnęły ku czemu,~i duszę skalały młodą.~Teraz nas
15 9|    ranę~czuję -~ta rana wskroś duszę dojmuje~i jakby ukaźne łozy,~
16 9|      sam.~Zapaliłam w narodzie dusze,~skąpałam męże we krwi.~