Scena

 1 3 |       są wiecznotrwałe siły;~z tych coraz nowy rośnie pęd~i
 2 3 |      która znaczy kres,~śmierć tych użyźnia nowe pędy~i życie
 3 5 |       sług teatralnych)~Proszę tych panów wziąść na oko,~niechaj
 4 5 | wskazując oficerów Moskali)~Ja tych panów pod moją opiekę przyjmuję.~(
 5 6 |    Hermes nagi~wszedł i u wrót tych z wężem czeka,~by duszę
 6 8 |       przyjdą,~żyć będą ziaren tych treścią.~Ziemia rodzić będzie,~
 7 9 |       te bratnie i siostrzane;~tych straszną, palącą ranę~czuję -~
 8 9 |        paść~w ofiarnicy mężów,~tych masz - oto pozbawieni orężów.~
 9 9 |    przeklętą,~gdy posłyszy jęk tych dziwnych harf~i trwogą zadrży
10 9 |       brat.~Wtóruje jemu szept tych drzew~do żałosnego duszy
11 9 |       szczęsnej chwili~i być z tych, którzy mnie zabili~i sławę
12 9 |      daj jeszcze słyszeć szept tych drzew.~Czy szemrzą - ? Jakaż
13 9 |       płynie mętem wód?~Lud-że tych dusz za włosiem słucha?~
14 9 |      Oto się mój obłędny słuch~tych czepia drzew,~gdzie szumiał
15 10|    kaźń twą, żywota gorycze.~W tych dzwonach z Warszawy~do ciebie