Scena

 1 1|     ziemi.~I głosem zawoła, aż gromem uderzy,~ze ku niej
 2 1| miastem szeroko rozprężeni,~aż one uzbrojone dosiężem,~
 3 2|      W głębi potrójne okno, aż do posadzki.~Za oknami ogród-park
 4 2| duszę - usiądzie na piersi,~aż przytłoczy i zaprze w noc. -~
 5 3|  żywot ma swój byt~i czeka, aż dlań błyśnie świt,~i czeka,
 6 3| dlań błyśnie świt,~i czeka, aż dlań przyjdzie czas:~zajaśnieć
 7 3|       HEKATE~Nie spoczniem, aż trzykroć razy~księżyc się
 8 3|   spocząć, wy niestrudzone,~aż krzywdy będą pomszczone.~
 9 5|     wśród foteli parkietu)~(aż staje przed Chłopickim)~(
10 8|    wprzódy pucharu nachylę,~aż ojca obiatą zasilę.~(przyjmuje
11 9|     Sięgałeś ręką wawrzynu,~aż Śmierć zadzwoniła godziną~
12 9|  jemu w kras pełni wydarła,~aż oto szczęściem niezwodnym~