Scena

1 3|   wzywa, idę żona,~przez letni jeno czas szczęśliwa,~gdy z tobą,
2 3|        idziesz precz od matki;~jeno mi dziwno, że twarz płonie,~
3 6|      zgnębion wielą lat.~Bierz jeno żywą szybką myśl~i gotuj
4 8| cichość za jej każdym gestem -~jeno drzewa z ogrodu szelestem~
5 9|       giną moje czyny i błędy,~jeno spokojność dziwna wszędy.~
6 9|       nic to, ojcze, te mrozy,~jeno łzy te bratnie i siostrzane;~