Akt

 1 1|        najpiersi -~ ~(wyciąga ręce ku tym, co siedzą w uboczach
 2 1|          na moją pierś - chlusnęła ku oczom. Nic już nie widziałem
 3 1|          najmileńszy, nie poglądaj ku prawej stronie ani ku lewej
 4 1|     poglądaj ku prawej stronie ani ku lewej nie patrz. Źli oni,
 5 1|         grup).~Widzę ją, oto idzie ku mnie i struny trąca:~ ~SCENA
 6 1|           ustrzegęć złego.~Idziemy ku przeczystej krynicy,~kędy
 7 1|       SAMOTNIK~Ja.---~ ~(podchodzi ku posągowi rycerza)~Potęgo,
 8 1|           i przystanie.~Przychynie ku sobie dziewczyny~i ręce
 9 1|         jej najwyższy kres. - A tu ku murom i ścianom zapylonym
10 1|     świadectwo. A może my będziemy ku świadectwu temu powołani?
11 1|           bliżej, bliżej, tu głowy ku piersi mojej pochylcie...
12 1|             Błogosławieństwo idzie ku wam. ~CÓRKI~Błogosławieństwo
13 2|            nim noc,~czyli: czy się ku żywym garnie~i z czym pójdzie,
14 2|               Myśl moja, która het ku morzu goni, posłuszna woli~
15 2|            scenę wpada,~a nowa już ku niemu gada:~MASKA 4~Wyczerpuje
16 2|       MASKA 6~Czyli powiedziesz je ku świątyniom...~KONRAD~A tak,
17 2|        świątyniom...~KONRAD~A tak, ku świątyniom.~MASKA 6~Poczynasz
18 2|            ich powiedziesz.~KONRAD~Ku świątyni. Wejdziemy w progi
19 2|       schodach, wiodących w lochy, ku rozległym piwnicom, kędy
20 2|          świętem narodu, zejdziemy ku grobom królewskim.~MASKA
21 2|         MASKA 7~?~KONRAD~Nienawiść ku temu, CO JEST TAM.~- - - - - - - - - - - - - -~ ~
22 2|           ta głębia ducha, idącego ku odkupieniu przez mękę i
23 2|         teraz skwapliwie wyciągasz ku mnie rękę, gdy się otaczam
24 2|           każdy krok, to jest krok ku...~MASKA 17~Śmierci?!!~KONRAD~................
25 2|           i nieskazitelni~pojrzeli ku mnie zdziwieni.~O Boże!
26 2|      przebolał długo.~Ty wiedziesz ku zmartwychwstaniu,~że się
27 3|        teraz odwraca się od nich i ku innej grupie się zwraca).~
28 3|        wtedy widna krasa,~ja wtedy ku piękności drżę.~O Piękno!
29 3|            jej myśl nie skończoną, ku innym idąc, których skala
30 3| podniesioną,~porzucił byt ich już,~ku innym idąc, innych dusz~
31 3|    zostawując ich myśl zawieszoną,~ku innym idąc, których skala~
32 3|            od nich już daleko,~już ku innym się ludziom zbliża,~
33 3|           je otoczył opieką~i dłoń ku czołu ich poniża;~to znów
34 3|          olbrzymach tych ciosanych ku nam się osuwa, nas w cienie
35 3|      wszystko-rozumiejący, jak ci, ku którym idzie Śmierć.~CÓRKI~
36 3|               Odejdę precz - precz ku mej krynicy wieczystej. -
37 3|     wieczystej. - Odrodzi ona mnie ku wierze nieśmiertelnej... ~
38 3|       kaźni zbyjcie mąk!~(postąpił ku przodowi sceny)~Przyjmiecie
39 3|     wiodących w tej części katedry ku grobom królów i bohaterów
40 3|       onych ani z głazu nie drgnie ku nam żądza, by wzgardą, nienawiścią
41 3|       wiązani daremnie,~nie sięgli ku wyżynom, powiodę do chwały!~
42 3|     świętości!~REŻYSER~(z wyrzutem ku Konradowi)~To droga samolubstwa -
43 3|         wracają znów na scenę-noc.~Ku innej stronie znów się rzucą~