Akt

 1 1|         żądasz - ?~KONRAD~Na was myśl moja spoczęła.~(jakby przypomnieć
 2 1|          dość obszerne,~by w nim myśl polską zamknąć już,~by się
 3 1|          alboż duch ma pęta;~czy myśl - myśl tak daleko biega~
 4 1|         duch ma pęta;~czy myśl - myśl tak daleko biega~wolna: -
 5 1| zastygłych jest kraterów paweżą;~myśl każdą, słowo więzi długo,~
 6 1|              Zagram waszą skrytą myśl,~zagram waszej duszy sen~
 7 1|   otchłań runie.~I znów zapada w myśl głęboką,~i w jeden przedmiot
 8 1|       sklepieniem zatrzymuje się myśl polska. Oto tam jej najwyższy
 9 1|      Widzicie więc, jakie polska myśl ma skrzydła. Jest ci ona
10 1|          nas braknąć miało - gdy myśl polska się buduje. Patrzcie,
11 2|          znaczyć mają~takich, co myśl swą ukrywają~i nigdy jej
12 2|         po skłon tych oto gór...~Myśl moja, która het ku morzu
13 2|    sztuka i wyczerpuje się twoja myśl.~KONRAD~Nie. Widzę tylko
14 2|     gdzie, w jaki czas urywa się myśl, wątek myśli, nitkę.~MASKA
15 2|          jest zawarta piękność i myśl głęboka a niepokojąca.~MASKA
16 2|          milczenia rozwijała się myśl.~MASKA 9~A po myśli szedł - ?~
17 2|           tak.~MASKA 9~Powiem ci myśl, która jest czynem i czynu
18 2|       dobrze, bo to odwraca moją myśl. Tak tak... Więc śmierć
19 2|       inna jest na straży~i niby myśl w zadumie waży.~KONRAD~Poezją
20 2|         przypomnienie i już znów myśl się dla was gubi, bo nie
21 2|    zbacza i nie tędy chodzi moja myśl, i cokolwiek w tym sensie
22 2|          Oto uszlachetniłem moją myśl.~MASKA 21~?~KONRAD~I budować
23 3|         niejako obecną jest jego myśl.~GŁOS l~Dusza.~GŁOS 2~Myśl!~
24 3|       myśl.~GŁOS l~Dusza.~GŁOS 2~Myśl!~GŁOS l~A jego myśl dalsza?
25 3|       GŁOS 2~Myśl!~GŁOS l~A jego myśl dalsza? Nie jestże ona potrzebną
26 3|          GŁOS l~Ale jego samegoż myśl dalsza, jakiej my się nie
27 3|        domyślać?~GŁOS 2~Jakaż to myśl?~GŁOS l~Niespodzianka, którą
28 3|       się oddala, zostawując jej myśl nie skończoną, ku innym
29 3|       HOŁYSZ~Sumienie ściga moją myśl.~KARMAZYN~Cisnę w naród,
30 3|       się oddala,~zostawując ich myśl zawieszoną,~ku innym idąc,
31 3|       ręce - zimne wasze dłonie.~Myśl, jaka była w nas~i w naszej
32 3|   obecnością moją podnoszę was i myśl waszą uświęcam. A gdy myśl
33 3|       myśl waszą uświęcam. A gdy myśl się zatraca, gubi, marnieje,
34 3|         Oto Śmierć!?~GENIUSZ~Oto myśl szczytna~na wyżynach niedościgłych
35 3|     Czarodzieju! mamidłem bawisz myśl i duszę kołysasz snem wspomnień.
36 3|       się kończy;~nie kończy się myśl Konradowa.~Wszyscy inni
37 3|          Oni mię podsłuchali - i myśl mą wydadzą. ~MUZA~Skończyłeś
38 3| skończona? Wasz umysł tak dzieli~myśl na rolę i nicość powszednią,~
39 3|          A w istocie, Konradzie, myśl miałeś szczęśliwą,~bo taką
40 3|        scenie.~Na proch się moja myśl skruszyła.~Wstyd mię i rozpacz
41 3|        biedny?~Na proch się moja myśl skruszyła:~niewolnik wielkiej
42 3|      dramatowi temu koniec.~Lecz myśl, ten chybki lotny goniec.~