Akt

 1 1|               narzędzie~w orkiestrze, które dzwon udaje.~Jak mówią teatralne
 2 1|             Powolni biegowi wydarzeń, które około nas idą, wznieśmy
 3 1|            bojowe uderzą~i zabiją te, które nie wierzą.~Uznajcie we
 4 1|          duszy się wpatruj widziadło, które pocznie się przed tobą z
 5 1|           płaszcze~ze starych kronik, które czytał,~z orłów wypchanych
 6 1|        widzicie: jakby narody osobne, które kościół ten wiąże. Córki
 7 2|            nie czuję żadnych kłamstw,~które by pierś tłoczyły. -~Powietrze
 8 2|                 KONRAD~Ha?~MASKA 3~...Które objąć może najdalsze kręgi.~
 9 2|           coraz szersze kręgi rzeczy, które widzę i słyszę. Zaś gaśnie
10 2|            poza mną, bo to są rzeczy, które są i dla których niczyich
11 2|               onego wielkiego Święta, które będzie świętem narodu, otworzę
12 2|               dzień wielkiego święta, które będzie świętem narodu, zejdziemy
13 2|            tak, POSŁANNICTWO.~MASKA 7~Które nas unosi i rozwija, i spotężnia.~
14 2|          rozwija, i spotężnia.~KONRAD~Które nam daje skrzydła i skrzydła
15 2|                nie powiązanych, tych, które się niczym nie dadzą powiązać;
16 2|              wielu przemożnych potęg, które władały mysią moją - i teraz
17 2|                KONRAD~Tam w niebie, w które, notabene, nie wierzysz.~
18 2|           Wobec rzeczy bezwzględnych, które idą same ze się. Same z
19 2|              zapełnia się postaciami, które czołgają około niego, szpiegując
20 2| bezwzględnością artystyczną: pięknem, które równocześnie czuję. - A
21 2|          budzić? Wy jesteście ciałem, które decha, które wdecha powietrze
22 2|        jesteście ciałem, które decha, które wdecha powietrze i wchłania
23 2|               napoje i jadło; ciałem, które płodzi i rozwija się, i
24 2|             którym nie ostoi się nic, które jak młot walić będzie i
25 2|            prawie tyle trochę piękna, które naprawdę powtarzać lubię.~
26 2|               drzewach żywny sok...~i które padną za rok...~i że niczyich
27 2|          wspólnych. A czy w ogóle te, które uważaliśmy za wspólne, były
28 2|            KONRAD~Czyli że te rzeczy, które my mamy za poetyczne i które
29 2|          które my mamy za poetyczne i które nam są wspólne, są nam przeszkodą
30 2|             urastają do potęgi widma, które wzbrania wstępu do Raju.~
31 2|         wiedzieć, że jeśli są rzeczy, które ode mnie zależeć powinny,
32 2|       uznawane; - ale przez to prawo, które poza prawami takimi jest
33 2|          KONRAD~A tak. Tworów małych, które gromadą idą, ale które wcale
34 2|                które gromadą idą, ale które wcale gromadą nie są i które
35 2|          które wcale gromadą nie są i które giną pojedynczo.~MASKA 22~!~
36 2|               wszystkie drzwi naokół, które dotychczas siaty otworem,
37 3|            jego właśnie, uświęcenie - które jego myśli rozwój jemu samemu
38 3|               Czymże są te sztandary, które chylicie nad moją głową?
39 3|             ZWYCIĘSTWO! - - - nie to, które wyrzeka się ciała i krwi