Akt

 1 1|    Głowy wsparli strudzone,~cóż ich twarze zmarszczone?~Przecież
 2 1|     zmarszczone?~Przecież pracę ich dzienną płacono.~Scena wielka
 3 1|   śmiertelną mogiłą,~nim pojmie ich martwota,~i wznieść pochodnię
 4 1|        wstążek, okrasy!~Niechaj ich ujrzę razem, jakby w złote
 5 1|       Ja już gotowa.~KONRAD~Oto ich widzę! Stoją około mnie
 6 1|  zechcesz, twoją rolę,~a możesz ich, gdzie zechcesz, wieść!~
 7 1|     biegu zapłoniona.~Za dłonie ich bierze i wróży:~dłoń kreśli
 8 1|        tajemne~i mroków otoczył ich cieniem.~Ktożeś jest, widmo
 9 2|        jasno,~cudzą jest, czyli ich jest własną.~Z Konrada jeno
10 2|    należy jej samej i nie wolno ich grabić. Warchoły, to wy,
11 2|         A!~KONRAD~A powtarzanie ich z nudów i sycenie się nimi
12 2|  KOŚCIÓŁ WOJUJĄCY.~MASKA 6~A ty ich powiedziesz.~KONRAD~Ku świątyni.
13 2|         Tak, tak. Edyp odgadnie ich tajemnice. Edyp czytać będzie
14 2| tajemnice. Edyp czytać będzie z ich oblicza, a one zrozumią
15 2|         i zgadną, że on czyta z ich twarzy i do głębi zagląda
16 2|        wiem.~MASKA 10~Nie znasz ich natury - ?~KONRAD~Dopokąd
17 2|         którą z nich blisko, to ich nie umiem wskazać, ale są
18 2|          MASKA 10~Czyje?~KONRAD~Ich i moje.~MASKA 10~?... Co
19 2|       Mam spełnić przeznaczenie ich i moje.~MASKA 10~?~KONRAD~
20 2|         są i nie będą. Bo całym ich życzeniem i dążeniem powinno
21 2| obojętność nazwę podłością, ale ich za nią winić nie mogę. Takich
22 2|          czujący, wiedzący. Już ich widzę, już ich znam. Wszyscy
23 2|    wiedzący. Już ich widzę, już ich znam. Wszyscy są przewidujący,
24 2|      wzięli dla siebie, już ona ich i dla nich. Niech żyje partia.~
25 2|         poglądów.~KONRAD~Ja wam ich nie wyjawię.~MASKA 19~Więc
26 2|        się o nie innych i żądać ich od innych.~MASKA 20~Zapewne,
27 3|        chłopów, którzy stali za ich krzesłami).~Lecz Geniusz,
28 3|       podniesioną,~porzucił byt ich już,~ku innym idąc, innych
29 3|     nich się oddala,~zostawując ich myśl zawieszoną,~ku innym
30 3|  otoczył opieką~i dłoń ku czołu ich poniża;~to znów nią nad
31 3|         w sen kamienny, powieki ich przymknięte na dolę i żywot
32 3|         i podli.~Sumienie gryźć ich będzie, rumieniec ich zdradzi.~
33 3|     gryźć ich będzie, rumieniec ich zdradzi.~Radujmy się, Horacy!~
34 3|        dziwne mi wieńce.~Miałem ich pełne dwie, o, te dwie pełne
35 3|       na scenie.~Oklaski miałem ich, uznanie i znaczenie.~Efemeryczne