Akt

501 2|            takimi jest bezwzględnie i którego z niczyjego poczucia
502 2|        KONRAD~Prawo ciężkości myśli i uczucia.~MASKA 20~Uczucia...~
503 2|          myśli.~MASKA 20~Matematyka i statyka myśli?~KONRAD~A
504 2|            tak. Jak jest matematyka i statyka obrotów i pędu światów,
505 2|        matematyka i statyka obrotów i pędu światów, a więc i naszego -
506 2|      obrotów i pędu światów, a więc i naszego - tak jest matematyka
507 2|       naszego - tak jest matematyka i statyka myśli.~MASKA 20~
508 2|             myśl.~MASKA 21~?~KONRAD~I budować poczynam wszystko
509 2|             rzeczy lotnej jak słowo i lotniejszej niż puch. Budować
510 2|            nową, li za zmysłem oczu i za słuchaniem idąc.~MASKA
511 2|             idąc.~MASKA 21~?~KONRAD~I nie obrażę niczym uczuć
512 2|        obrażę niczym uczuć sąsiada, i oka bliźniego nie obrażę -
513 2|        obrażę - a nasycę serce moje i zmysły moje wszystkie nasycę.~
514 2|          biegnący skłonem ogromnym, i powitanie mu posyłam braterskie.
515 2|       płynący. Własnością jest moją i rzeczą, której zasię kupić
516 2|          brat, ani złodziej wydrzeć i zagrabić.~MASKA 21~?~- - - - - - - - - - - - - - - - - - -~ ~
517 2|               Znikła; już inna jest i bada~niepokojącą mysi Konrada.~
518 2|            patrzę, gdy Noc zapadła, i co czynię...~MASKA 22~-- ?~
519 2|  przypatruję się drobnym zdarzeniom i żyję tym życiem nieustawnych
520 2|          które wcale gromadą nie są i które giną pojedynczo.~MASKA
521 2|             jego gestem się pochylą~i tak nad ziemią krótką chwilą~
522 2|           napoju...~MASKI~?!~KONRAD~I oto zabieram kaganiec, który
523 2|            mrok nocy, tej, co pokój i ukojenie niesie śpiącym.~
524 2|          już serce moje przejęte... i groza się do zmysłów moich
525 2|             zmysłów moich ciśnie... i opanowuję po chwili pierwszy
526 2|       zajękty dziwno jakby we śnie,~i wpadną nagle do podziemu,~
527 2|           dotychczas siaty otworem, i tworzy się mroczne wnętrze
528 2|            środkowej ściany w głębi i widać izbę niewielką mieszkalną
529 2|           izbę niewielką mieszkalną i drzewko oświetlone i ustrojone,
530 2|     mieszkalną i drzewko oświetlone i ustrojone, zawieszone u
531 2|          ssać daje pierś dzieciątku i kołysze się w takt nuconej
532 2|            do księdza, do pustelni,~i przystanąłem w sieni.~Pamiętam,
533 2|          gdy pozdrowiłem,~ci czyści i nieskazitelni~pojrzeli ku
534 2|            O Boże! pokutę przebyłem~i długie lata tułacze;~dziś
535 2|         dziś jestem we własnym domu~i krzyż na progu znaczę.~Krzyż
536 2|           jak wierzę w Twoją wiarę,~i żebym się doczekał,~jak
537 2|          doczekał,~jak miecze ślesz i karę.~Byś to, cos zapowiedział,~
538 2|            by zeszło światło w nocy~i trysnął zdrój w ukryciu.~
539 2|          świeże~za laską Mojżeszową~i byś mi wskazał leże~i dach
540 2|    Mojżeszową~i byś mi wskazał leże~i dach nad moją głową.~Byś
541 2|         pęta.~Daj nam poczucie siły~i Polskę daj nam żywą,~by
542 2|      niechże w nie duch twój wstąpi~i śpiące niech pobudzi.~Niech
543 2|             Sam sięgnę lepszej doli~i łeb przygniotę jędzy.~Zwyciężę
544 2|             twojemi,~błogosław czyn i rzeszę!~- - - - - - - ~Gwiazdka
545 2|                     Gwiazdka zeszła i świeci,~nad kolebką dziecięcą,~
546 2|            nią).~Strzegę twoich ócz i twoich rąk,~uchylam od cię
547 2|    nieczystych.~KONRAD~Ty ogień mój i krew.~O, czy mi ciebie zseła
548 2|             stęsknionym idę słuchem~i przejmuję twe wielkie słowo~
549 2|          HESTIA~Panem będziesz moim i sługą.~Strzec tobie ognia,
550 2|           Wziąć tobie topór oburącz~i siąść stróżem u proga.~I
551 2|            i siąść stróżem u proga.~I nie zwolić ni piędzi ziemi.~
552 2|         rozwiązał - łącz!~Z rozkazu i woli Boga!~KONRAD~Każesz
553 2|        niech siędą społem za stołem~i powiedz im, jak ognia mają
554 2|          ogień, światło, żar~świeci i razem spala,~i ciepła razem
555 2|           żar~świeci i razem spala,~i ciepła razem niesie dar,~
556 2|            ciepła razem niesie dar,~i pożarami w gruz obala.~Rozjaśnia,
557 2|         gromadzą,~w niej alfa myśli i omega.~W niewiadomości człowiek
558 3|           się dzieje? On sam niknie i ginie, rosnąc w nas.~GŁOS
559 3|             płmieni tych jest ogrom i burza, i płonący las.~GŁOS
560 3|            tych jest ogrom i burza, i płonący las.~GŁOS l~A on
561 3|            tym, co było w nim złego i niepotrzebnego, i dodatkowego.~
562 3|             złego i niepotrzebnego, i dodatkowego.~GŁOS 1~Co?~
563 3|         wszystkim, co mamy my.~GŁOS i~Więc my...~GŁOS 2~My musimy
564 3|       pozostać!~GŁOS 1~(czyni maskę i gest zadziwienia).~GŁOS
565 3|            co zbudziło jegoż samego i jemu dało...~GŁOS l~(z maskq
566 3|             dało...~GŁOS l~(z maskq i gestem zaciekawienia).~GŁOS
567 3|           przy tej grupie mówiących i słuchał; teraz odwraca się
568 3|           teraz odwraca się od nich i ku innej grupie się zwraca).~
569 3|            tknę,~w mych rękach mrze~i pięknem wtedy mnie niewoli,~
570 3|            gdy kres się zbliża doli~i resztki życia w grze.~Do
571 3|           róż śmiertelny barwi lica~i znika, jak gasnąca świeca,~
572 3|      gasnąca świeca,~w półdźwiękach i półszeptach tonu.~Weselcie
573 3|         rękę władnym ruchem wzniósł i już włada nimi: duchem.~
574 3|            Jedneśmy razem żęli pola~i jeden nasz był żywny żłób.~
575 3|            karabele, chamie bracie,~i za pan brat ze szlachtą
576 3|            biorę dziś acana,~byś ty i Bóg mą łaskę znał.~(Karmazyn
577 3|            mą łaskę znał.~(Karmazyn i Hołysz biorą karabele ze
578 3|             biorą karabele ze stołu i rozdają je gromadzie chłopów,
579 3|             Mrok przed moimi oczami~i strach we mnie,~jakobym
580 3|        przede mną, olbrzymi, stanął~i przesłonił jasność mych
581 3|       przesłonił jasność mych dróg,~i nie wiem -~li to Szatan
582 3|        wierni,~gdy ja zachwieję się i padnę u jego nóg,~niewiedzący - ?~
583 3|                                     I Geniusz od nich się oddala,~
584 3|         rękę władnym ruchem~wzniósł i już włada nimi: duchem.~ ~
585 3|       dłonie.~Myśl, jaka była w nas~i w naszej wspólności...~tonie...~
586 3|        wstąpił kto w nasze koło...?~I mówię wam, że zaprawdę to
587 3|            Dusza się moja rozszerza~i płynie, jako cień, we wszechświecie...~
588 3|             swoją je otoczył opieką~i dłoń ku czołu ich poniża;~
589 3|         szeroki, wielki, pełny ruch~i znów jest władcą wielki
590 3|           Czoło moje pokryła chmura i oto ręka czyjaś przesłania
591 3|           nasze mrą na ustach moich i słyszę inną mowę duszy mojej:
592 3|            mowę serca.~Proch jestem i nędzarz jestem w purpurach -
593 3|             widzę wielki przed wami i przede mną. ~Dłoń jakowaś
594 3|                Nad narodem moim noc i mrok zapada - nad narodem
595 3|             Chrystusie! Wielkość to i Świętość twoja w męczeństwie
596 3|      Geniusz odszedł od nich z dala~i inne duchy już zapala,~i
597 3|            i inne duchy już zapala,~i nad innymi wznosi ręce,~
598 3|      gęstszy pada w załomy sklepień i po olbrzymach tych ciosanych
599 3|             się osuwa, nas w cienie i mroki grążąc.~CÓRKI~Głosu
600 3|        jakby już GŁOS cudzy. Drżysz i niepokój snadź wstąpił w
601 3|         zmilkli, czują władzę~głosu i władzę słów tajemną.~Scena
602 3|          ciemną:~mrok padł na ludzi i na ściany,~a naród w niego
603 3|           naród w niego zasłuchany.~I nie wszystko zawdy powiem
604 3|          waszych rozmowach, myślach i czynach jest wiele z tego,
605 3|        wiele z tego, czym jestem ja i co ja czuję. ~Ja waszych
606 3|         tych serc mówiących słucham i świadkiem jestem języków
607 3|        obecnością moją podnoszę was i myśl waszą uświęcam. A gdy
608 3|          będąca - mnie później rani i kościół mój burzy.... w
609 3|           odwrócę się odeń zraniony i to jest ten grot, który
610 3|               Postąpił kilka kroków i pośrodku nich stanął).~Jest
611 3|         zmilkli, czują władzę~głosu i władzę słów tajemną.~Scena
612 3|          ciemną:~mrok padł na ludzi i na ściany,~a naród w niego
613 3|            za mną,~ponad noc duszną i ciemną,~rzucajcie ziemię
614 3|          Wielkość nawy dzierży ster~i kędy Wieczność słucha.~Wprowadzę
615 3|       mieczem Anioła przetnie sidła~i pęta wasze spadną z rąk:~
616 3|          tutaj z mojej dłoni~pokarm i napój niepamięci.~(Postąpił,
617 3|              Postąpił, pochylił się i podźwignął ciężkich, spiżowych
618 3|            katedry ku grobom królów i bohaterów Polski).~Jest
619 3|         zmilkli, czują władzę~głosu i władzę stów tajemną.~Scena
620 3|          ciemną:~mrok padł na ludzi i na ściany,~a naród w niego
621 3|              przez artyzm, wielkość i Boga.~CHÓR~Oto Śmierć!?~
622 3|         wyzwoleńcy, zwoleńcy Ducha,~i czynów waszych czeka.~Byście,
623 3| Kościół-Zwycięski~nad ludzkie nędze i klęski.~Krew żywą wziąłem
624 3|            do czary~na TOAST wielki i górny:~za Polski Śmierć-Odkupienie,~
625 3|             CHÓR~Zgnilizna, próchna i trumny!~GENIUSZ~Tam oto
626 3|             Oto uznaję was, dzieci,~i państwo oddaję moje!~Czara
627 3|            napoju~zbędziecie trwogi i lęku.~CHÓR~Róg złoty, wieczność
628 3|             wielkie podwoje katedry i Konrad wpada).~KONRAD~Stójcie!!
629 3|           goni.~Nie posłysz zgrzytu i jęku~i ognia palących skroni~
630 3|          Nie posłysz zgrzytu i jęku~i ognia palących skroni~nie
631 3|              gdy marną kupiony dolą~i kala ręce niewolą.~GENIUSZ~
632 3|             drzwi grobowe, przywarł i zatrzasnął nimi zejście
633 3|           narodu! siły ssiesz nasze i spalasz je w czczy dym!~
634 3|       wodzisz manowcach, a nad grób i czeluść grobową żywe, spragnione
635 3|             co roła dać może orana, i który chcesz, byśmy owoc
636 3|         przeszłością naszą występną i bolesną, i ta nie będzie
637 3|           naszą występną i bolesną, i ta nie będzie naszą krwią,
638 3|             krwią, krwią nas żywych i napojem.~Precz! Chcesz,
639 3|          pamięć wlekli w mąk kaźnie i więzienia i wyrzekali się
640 3|            w mąk kaźnie i więzienia i wyrzekali się blasku dnia
641 3|       zwycięstwo!~Zwycięstwo Hasłem i Wolą!~ZWYCIĘSTWO! - - -
642 3|             które wyrzeka się ciała i krwi i mocne się być zapowiada
643 3|            wyrzeka się ciała i krwi i mocne się być zapowiada
644 3|           Zwycięstwo! niosę ze krwi i ciała, z woli żywej i żywej
645 3|          krwi i ciała, z woli żywej i żywej Potęgi - mocne wolą
646 3|    władającą, wolą, co ze mnie jest i przychodzi ZWYCIĘŻAĆ!!~Czas
647 3|    przychodzi ZWYCIĘŻAĆ!!~Czas jest i godzina dopełniona!~Precz!!!~ ~(
648 3|         kolorami).~Znam twoje gusła i hasła, widmo upiorne zagasłej
649 3|       cieniu - błądzisz śród głazów i kolumn świątyni.~Oto Wawel!
650 3|             ich przymknięte na dolę i żywot nasz! ~Złudo wielkości!
651 3|           sidłem piękna, co zamarło i zgasło, i jęk chcesz obudzić
652 3|        piękna, co zamarło i zgasło, i jęk chcesz obudzić w piersi
653 3|     kłamanym wiążesz nas szczęściem i potęgą nas uwodzisz kłamaną!
654 3|       twoich posągów to fałsz udany i zwodliwy! nie bije tam serce
655 3|             by wzgardą, nienawiścią i zemstą chciała nas budzić
656 3|           zemstą chciała nas budzić i czyniła z nas męże!! ~Precz!!~
657 3|               Precz!!~Kochanku ruin i zapadłych uroczysk chwalco!
658 3|   uwodzicielu!~Piewco dróg błędnych i stróżu labiryntów, wodzisz
659 3|             pokuszenie miłość naszą i miłość naszą zatruwasz!
660 3|   Czarodzieju! mamidłem bawisz myśl i duszę kołysasz snem wspomnień.
661 3|           Śmierć jeno ta: wieczysta i nieśmiertelność dająca.~
662 3|         Najlepszą brać zabiłeś moją i zamsz jadem smutku.~Radość
663 3|         jadem smutku.~Radość głoszę i wesele! ~Wyrzekam się ruin
664 3|          wesele! ~Wyrzekam się ruin i gruzów, i złomów wielkości,
665 3|         Wyrzekam się ruin i gruzów, i złomów wielkości, której
666 3|     najmilsze oczom zagony, igra to i bawisko twoje.~Pieścisz
667 3|        bawisko twoje.~Pieścisz mnie i usypiasz, dnie rabując niezwrotne,
668 3|         uwiedzie mnie szept wiślany i fala wierzchnia, która kłamie,
669 3|          bym do cię przypadł w jęku i słuchał szumów, śpiewów,
670 3|             szumów, śpiewów, gwaru, i w zasłuchaniu wstrzymał
671 3|             mnie stłumić mocą czaru~i miłość dać, co czynom kłamie.
672 3|          przeciw komu chór zwrócony~i krzyż w powietrzu zakreślony:~
673 3|        wszystko inne doskonale~znał i przedstawił, i określił;~
674 3|       doskonale~znał i przedstawił, i określił;~to przecie tę
675 3|    kostiumach.~Rozbierają dekoracje i płótna,~odstawiają je w
676 3|     słyszeli? Oni mię podsłuchali - i myśl mą wydadzą. ~MUZA~Skończyłeś
677 3|             tak dzieli~myśl na rolę i nicość powszednią,~że skoro
678 3|     sceniczne spod stóp wam uciekną~i rola najpiękniejsza staje
679 3|          sami się wskażą: nikczemni i podli.~Sumienie gryźć ich
680 3|           Przy tym o mnie nie dbają i na mnie są krzywi.~Ja nie
681 3|         Oklaski miałem ich, uznanie i znaczenie.~Efemeryczne to,
682 3|       staruszka - (przy nas żyje) -~i patrzy się po kwiatach,
683 3|            napisach szumnych szarf,~i pyta: "To te kwiaty dla
684 3|           walczył za świętość naszą i zdobył się na czyn..."~(
685 3|       Wszystko się załagodzi - wilk i owca syta.~Sztuka będzie,
686 3|          gdy przyjdzie publiczność, i kwita.~Teatr dla publiczności
687 3|            zdobyłeś.~Marnotrawco! - i czemuż wraz pochodni zbyłeś?~
688 3|             marność podła.~Wielkość i znowu wielkość - kwiat na
689 3|             słowem byś suto ustroił i wierszem,~w znaczeniu jak
690 3|           myśl skruszyła.~Wstyd mię i rozpacz precz stąd żenie. -~
691 3|           tęskni samotna moja dusza~i nad mą dolą płacze litość.~
692 3|            dłoń!~Ty, siostro, bierz i wlecz.~Gdy wydrzesz oczy -
693 3|        poczuje,~jako wódz zgania je i szczuje,~a one wieńcem go
694 3|        innej stronie znów się rzucą~i bieżą, gonią i znów wrócą,~
695 3|            się rzucą~i bieżą, gonią i znów wrócą,~szukając wyjścia
696 3|            poza ten dramat polatuje~i oto, co mi podszeptuje:~
697 3|            na niebios wystąpi skłon~i pierwszy zanucą ptaki ton~
698 3|            wyrobnik, dziewka bosa),~i pierwszy uchyli wrót --....~
699 3|       bóstwom brat,~niewolnik razem i kochanek,~wybieży w świat~