Akt

 1 1|       otoczą -  i rzućcie precz, jako odrzuca się i odciska rumowisko,
 2 1|       MELANKOLIĘ zagram sama:~ja jako rola, wielka dama...~a cały
 3 1|     pełnym latać lotem~nieledwie jako dziecko fruwasz;~dopiero
 4 1|          polski temat,~i rzucić, jako pierwszą kartę,~wielkie
 5 1|         dumni, ukórzcie pychę,~a jako są w was nędzne i liche,~
 6 1|        nie patrz. Źli oni, jedni jako drudzy; - i sercem chcę,
 7 1|         on zaczyna śpiewy,~a one jako chór i finał.~Przyszli i
 8 1|        dożyli godziny,~i patrzą, jako wniebowzięci,~po ścianach
 9 1|            Córki moje, patrzcie, jako tu wszyscy się zebrali,
10 1|         ten, co wszystkim włada.~Jako posąg jego postawa;~jako
11 1|         Jako posąg jego postawa;~jako spiżowe pokrywy,~jego ubiór
12 1| zeschniętej ostu gałęzi.~Oblicze jako spiż ciemne.~Pojrzał. -
13 2|       mówię, określić...~MASKA 3~Jako optymistyczne pojęcie nienawiści.~
14 2|          nie istnieje dla nikogo jako rzecz, która by nie była
15 2|       tam i stanie pomiędzy nami jako pomiędzy swoimi, ten wyzuty
16 2|      kiedy dusze nasze dojrzeją, jako kłosy dostałe lecie, jako
17 2|        jako kłosy dostałe lecie, jako owoce sadu pielęgnowanego...~
18 2|        ostoi się jedynie sztuka, jako rzecz wieczysta, a wszystko
19 2|        ostoi się jedynie Sztuka, jako rzecz wieczysta.~MASKA 7~
20 2|          Mówisz, jak o pewności. Jako o rzeczach pewnych i niezawodnych. ~
21 2|        jest:~KONRAD~Odbędzie się jako szereg przypadkowych zdarzeń,
22 2|    szereg przypadkowych zdarzeń, jako szereg epizodów.~MASKA 10~
23 2|       tak.~KONRAD~A mimo to żyją jako kompleks ludzi, pod jednym
24 2|       Naród ma jedynie prawo być jako PAŃSTWO. A państwo zaś jest
25 2|     walczy. Poezje uważają u was jako półprawdy, jako rzecz, w
26 2|    uważają u was jako półprawdy, jako rzecz, w którą się nie wierzy,
27 2|          To jest idea. Napisz to jako artykuł.~KONRAD~Bo ty chcesz
28 2|       mają inni,~GDY PRZYJDZIESZ JAKO DZIECIĘ TEJ NOCY.~Bożego
29 2|      czoła znamię trwóg,~byś był jako ten, co nie pamięta,~przez
30 2|        płonące!~Świecisz w nocy, jako z płomieni~patrzące żywe
31 3|         moja rozszerza~i płynie, jako cień, we wszechświecie...~
32 3|    krocie;~stubarwne tęcze rzucę jako most pod nogi.~Którzyście
33 3|        gdy w ręku miecz poczuje,~jako wódz zgania je i szczuje,~
34 3|   otoczon chórem, w wieńcu żmij,~jako ten wasz czterdziesty czwarty,~