Akt

 1 1|       wprowadza artystka.~W grze jej i w każdym geście~tu będzie
 2 1|   wszyscy, jak tu jesteście,~pod jej urokiem w błędzie,~w złudzeniu...~
 3 1|          u którego z nich więcej jej w twarzy.~Czy w tej młodości,
 4 1|           SCENA 8.~OJCIEC~W ręku jej harfa złota.~SYN~W włos
 5 1|          harfa złota.~SYN~W włos jej wplątane węże.~Jej szata
 6 1|          włos jej wplątane węże.~Jej szata łachman lichy.~OJCIEC~
 7 1|      szata łachman lichy.~OJCIEC~Jej strun ze złotej arfy~głos
 8 1|        Ojcze, łachmany ją kryją.~Jej struny się żalą i płaczą.~
 9 1|           tam - za nimi - hen. -~Jej miłość...~HARFIARKA~Sen -
10 1|         się myśl polska. Oto tam jej najwyższy kres. - A tu ku
11 2|        myśl swą ukrywają~i nigdy jej nie stawią jasno,~cudzą
12 2|   człowiek waży.~Zastygłe klątwą jej oblicze~w zygzaki runów
13 2|       której złoto i miód należy jej samej i nie wolno ich grabić.
14 2|         A tak.~KONRAD~Przeglądać jej nie potrzeba!~MASKA 4~?~
15 2|         pragnie?~KONRAD~Polska i jej dzieci.~MASKA 7~Więc oni
16 2|   Rozumiem ją tak i nie rozumiem jej inaczej.~KONRAD~Nie. Albo
17 2| uszanować krew narodu. I nie dać jej marnować. Nie pozwolić marnować
18 2|          ją znacie, i zatracacie jej boskość, zatrzymując ambicję,
19 2|           zatrzymując ambicję, a Jej nie macie. Nią nie jesteście.
20 2|         I żądać ma Antygona, aby jej było wolno grześć brata
21 2|      jeśli ją czujesz.~KONRAD~Ja jej nie czuję.~MASKA 19~W takim
22 2|        ją zużytkujesz?~KONRAD~Ja jej nie myślę zużytkowywać.~
23 2|        mieć siłę.~KONRAD~Więc ty jej nie czujesz, mimo poezji.
24 2|  Pochodnię weź!~KONRAD~(bierze z jej ręki pochodnię płonącą)~ ~
25 2|   dziwicie się może,~ze Konrad z jej ręki ją bierze,~że święcić
26 3|         jedyna, gdy dogasa,~cała jej wtedy widna krasa,~ja wtedy
27 3|      niej się oddala, zostawując jej myśl nie skończoną, ku innym
28 3|          strawę, zaś duchowa dań jej tylko rozczynem będąca -
29 3|    Ofelia? Maryla?!~AKTOR~Talent jej się rozwija.~KONRAD~Gdy