Akt

 1 1| Zejmijcie mi kajdany.~CHÓR~U rąk je dźwigasz, u nóg;~drogą ty
 2 1|          rycerz-Kmita!~Umocujcie je silnie, poprzystawiać drągi,~
 3 1|         wielkie słowa,~tragiczną je ubierzem maską.~Ktokolwiek
 4 1|      będą wyczekujący,~aż Śmierć je zgrabi, zaorze.~Zyskają
 5 1| Cierniami serce oplotę,~w słońcu je przyjmę za złote,~za więzy
 6 1|       koronkę zdarte, płowe,~gdy je niejedna plama plami,~świecą
 7 2|    wszyscy tłumnie wchodzą,~a on je mową swą przegania,~gdy
 8 2|      żenie,~że przepadają (w noc je grąży).~Gdy sądzi, ze jest
 9 2|        MASKA 6~Czyli powiedziesz je ku świątyniom...~KONRAD~
10 2|       KONRAD~Pójdą, gdziekolwiek je powiodę, i będą ze mną razem,
11 2|     wskazać, ale są momenty, gdy je widzę jasno.~MASKA 10 ~Ha!~
12 2|          ode mnie niezależne. Ja je odkrywam. Ja je tropię.
13 2|   niezależne. Ja je odkrywam. Ja je tropię. I nieraz jasnowidzę.
14 3|      karabele ze stołu i rozdają je gromadzie chłopów, którzy
15 3|        ludziom zbliża,~już swoją je otoczył opieką~i dłoń ku
16 3|     innymi wznosi ręce,~duchowej je podając męce:~STARZEC~Czy
17 3|      siły ssiesz nasze i spalasz je w czczy dym!~Tyżeś to wzeszła
18 3|          przywodzisz. Oto chcesz je pogrążyć w niechybną NOC~
19 3| chwiejnych, lóz, szuwarów; czyja je kolwiek dłoń skuje w rózgi
20 3|   dekoracje i płótna,~odstawiają je w kąty...~Rozświetlono znów
21 3|           Czy ty kiedy widziałeś je - te potępione... ?~REŻYSER~
22 3|        poczuje,~jako wódz zgania je i szczuje,~a one wieńcem