Akt

 1 1|        burzyć.~ROBOTNIK~Tak upływa nam życie nasze. Synowie nasi
 2 1|      czekajcie znaku:~ROBOTNIK~Kto nam da znak?~KONRAD~- - Zapadnie
 3 1|     szlacheckiej głośny gwar.~Dziś nam daremne szukać pary.~Dzisiaj
 4 1|         się temu słowu oparło. Kto nam wydrzeć to słowo zechce,
 5 1|            proch, w pył!!~CHÓR~Daj nam sił, daj nam sił~na żywot
 6 1|              CHÓR~Daj nam sił, daj nam sił~na żywot wieczny - -~
 7 2| rzeźbiarzem naszych ciał; kto może nam zabrać wszystko, co dał.~
 8 2|            spotężnia.~KONRAD~Które nam daje skrzydła i skrzydła
 9 2|           14~No tak, tak.~KONRAD~A nam z okazji tej właśnie polowy,
10 2|          mamy za poetyczne i które nam są wspólne, są nam przeszkodą
11 2|           które nam są wspólne, są nam przeszkodą w zbliżeniu się,
12 2|           niewoli gnuśne pęta.~Daj nam poczucie siły~i Polskę daj
13 2|         poczucie siły~i Polskę daj nam żywą,~by słowa się spełniły~
14 2|      krzyża, lecz zbawienia.~O daj nam, Jezu Panie,~twą Polskę
15 3|           był żywny żłób.~Dziś się nam wspólna rodzi wola,~gdy
16 3|      naszym żyjąca.~Z kielicha daj nam pić - Śmierć naszą w twoim
17 3|       olbrzymach tych ciosanych ku nam się osuwa, nas w cienie
18 3|         władco nieubłagany, każesz nam się wyrzekać, co roła dać
19 3|            ty... chcesz przychylić nam do ust czary trucizną pełnej,
20 3|          ani z głazu nie drgnie ku nam żądza, by wzgardą, nienawiścią
21 3|       złudy.~Teraz wieńce nagrodzą nam fikcyjne trudy.~Dobranoc.~