Akt

 1 1|  zniszczeniu i skrusze,~ratując dusze, dźwigając dusze,~do góry,
 2 1|        ratując dusze, dźwigając dusze,~do góry, bracia, do góry,~
 3 1|     słoneczne,~miłośnie wiążące duszę.~Kochajcie! Zawiść przygłuszę,~
 4 1|  zgrzebnej jest koszuli.~OJCIEC~Duszę tobie zatrują.~O synu, patrz
 5 1|      się do mych lic rumianych,~duszę twoją znam.~Dusza w tobie
 6 1|        w harfę splotę...~Harfo, duszę graj.~SYN~Grasz mi mego
 7 1|         serca nutę...~HARFIARKA~Duszę twoją gram.~OJCIEC~Synu,
 8 1|         SYN~Kocham...~HARFIARKA~Duszę twoią gram.~. . . . . . . . . . . . . . . . ~
 9 1| przestrzec brać? - - -~Jak ująć duszę mą w litery?~ECHO~Nazywasz
10 1|         Weźmi, Panie, w spokoju dusze nasze.~CÓRKI~Wezwij, Panie,
11 1|        Wezwij, Panie, w spokoju dusze nasze.~STARZEC~Tutaj możecie
12 2|       MASKA 6~!!~KONRAD~A kiedy dusze nasze dojrzeją, jako kłosy
13 2|        duszy! z duszy! z duszy! Duszę mu kradną!!!~- - - - - - - - - - - - - - - ~ ~
14 2|   oszustami, tymi, co mu kradną duszę za cenę rzeczy nieuchwytnych.
15 2|     zgadują, poznali, pogłębili duszę narodową i już ją wzięli
16 3|        Jak uratuję serca wasze? dusze wasze?~O bracia! bracia,
17 3|         święcić noże!~Zwodziłeś duszę daremno:~ukazywałeś mi niebo;~
18 3|          mamidłem bawisz myśl i duszę kołysasz snem wspomnień.
19 3|     REŻYSER~Tak - półszlachetne dusze, półwiara z półcnotą.~KONRAD~