Akt

 1 1|           Nawet kaprysy są rutyną~u ciebie - boska. - Wiedziesz chór~
 2 1|              O Zygmuncie! słyszałem ciebie~i natychmiast poznam, gdy
 3 1|        ponosi~CHÓR~Polskę Bóg przez ciebie głosi!~KAZNODZIEJA~Bóg Polskę
 4 1|              synu.~Nie słuchaj, kto ciebie zwodzi~w rozstajne, w błędne
 5 1|            moją duszą,~niech klątwy ciebie przymuszą~za prawdą słowa
 6 1|         rycerza)~Potęgo, śpisz - do ciebie lgnę,~przebudzaj się - zrozumiesz
 7 1|      świątyni.~Skąd ten mrok dokoła ciebie?~Skąd ta okrutna zaduma,~
 8 2|         jest...~MASKA 5~Jest według ciebie?...~KONRAD~Milczenie. -~
 9 2|    koniecznie być rozumiany.~KONRAD~Ciebie to drażni, że jestem rozumiany,
10 2|           tak, ideałem. Tak! Według ciebie ma się nie stać nigdy. Tak,
11 2|           Więc...~KONRAD~Ale cóż to ciebie obchodzi?~MASKA 15~?~KONRAD~
12 2|           prościej:~MASKA 16~Ja dla ciebie nie istnieję wcale, o ile
13 2|            że jest, o tym wiem mimo ciebie - z logiki założenia, z
14 2|          osią działania myślowego u ciebie. Ja się nad tym nie zatrzymuję.
15 2|                MASKA 19~Ach, tak... ciebie to męczy.~KONRAD~Ach, to
16 2| niewolnikiem nie był.~Bym ja miał z Ciebie siłę,~jak wierzę w Twoją
17 2|         ogień mój i krew.~O, czy mi ciebie zseła Bóg?~HESTIA~Ty masz
18 3|            niepokój snadź wstąpił w ciebie.~OJCIEC~Widzicież wy go?
19 3|             pyta: "To te kwiaty dla ciebie? skąd to, czyje?"~"Mój synu -