Akt

 1 1|     przerósł świat.~Romantyzm sobie buja, wodzi,~coraz to wyżej,
 2 1|    gałązką wawrzynu.~A jakież sobie miano przybrałeś?~KONRAD~
 3 1|      wywołuje,~jest tym, co w sobie kto poczuje.~"Tam-tam" jest
 4 1|       wciąż swą brać.~Podajmy sobie ręce braterskie i jedno
 5 1| Polska!~PRZODOWNIK~Braterskie sobie podajmy ręce, abyśmy wiedzieli,
 6 1|       i płaczą.~Sercem mnie k'sobie czuli.~We zgrzebnej jest
 7 1|     przystanie.~Przychynie ku sobie dziewczyny~i ręce kładzie
 8 2|      czujesz jakoweś parcie w sobie...~KONRAD~Tak...~MASKA l~
 9 2|        MASKA l~Więc czujesz w sobie jakoweś parcie i pożądanie,~
10 2|      o tym nie wiedzą zgoła o sobie.~MASKA 4~Któż to wszystko
11 2|     MASKA 5~Nie ja sam znaczę sobie czas ani nikt kresu mi nie
12 2|       tylko nie widzisz kresu sobie, ale wszak prawda, że i
13 2|     wagi.~KONRAD~Przypisujesz sobie zatem pierwszorzędną wagę.~
14 2|     cię otacza - że ją masz w sobie.~KONRAD~A... a.~MASKA 9~
15 2|      ty, człowieku, myślisz o sobie! O swojej duszy!~MASKA 13~?~
16 2|       Erynie! Ty wiesz - ? Ty sobie nie zdajesz sprawy z tego,
17 2|        MASKA 16~Więc jesteśmy sobie mniej więcej równi.~KONRAD~
18 3|  plejadą -~cóż angielskiego w sobie macie?)~Tutaj zapadła kurtyna,~