Akt

 1 1|   kopę lat!~Mamy tu scenę - właśnie czytam~o Romantyzmie - przerósł
 2 1|   Postacie, o których mowa, właśnie płyną w głębi we złotej
 3 1| dole.~Jest "tam-tam" rzeczą właśnie taką,~ze zawsze się w nią
 4 2|  Naszej rozmowie.~KONRAD~Ja właśnie tyle tylko chcę dowieść,
 5 2| głosi Sztuka?~KONRAD~A otóż właśnie? cóż głosi Sztuka?~Oto Sztuka
 6 2|   Sztuka?~KONRAD~O, to jest właśnie Sztuka!~MASKA 7~Sztuka więc
 7 2| MASKA 12~Przesada.~KONRAD~A właśnie! że widzą w każdej właściwej
 8 2|                      Zapada właśnie pod podłogą;~już nowa sunie
 9 2|   KONRAD~A nam z okazji tej właśnie polowy, która jest złą...
10 2|   mysi moją snuję logicznie właśnie z tego, com zaczynał.~MASKA
11 2|     Takich nie ma.~KONRAD~A właśnie, że takich nie ma. Wszyscy
12 2|  Tak ci się zdaje.~KONRAD~A właśnie dlatego, że myślą, że tak
13 2|   ja, nie ty.~MASKA 18~I ja właśnie li tylko tego chcę, żebyś
14 2|     MASKA 19~?~KONRAD~A! ty właśnie sztukę uważasz za fałsz.~
15 2|   sensie słyszę, nie słyszę właśnie wcale zupełnie. Jestem głuchy
16 2|                    Poszła i właśnie wchodzi nowy~druh nieodstępny
17 3|     Nie, to uświęcenie jego właśnie, uświęcenie - które jego