Akt

 1 1|     jesteśmy.~KONRAD~Takich was widzę i tacy będziecie.~ROBOTNIK~
 2 1|      już gotowa.~KONRAD~Oto ich widzę! Stoją około mnie żywi:~
 3 1|        się wśród różnych grup).~Widzę ją, oto idzie ku mnie i
 4 1|        he.~SAMOTNIK~Przestwory! Widzę poprzez złom~w chmurach
 5 2|        napływa. -~I niczego nie widzę na dalekiej drodze~od moich
 6 2|         twoja myśl.~KONRAD~Nie. Widzę tylko coraz szerzej i obejmuję
 7 2|     szersze kręgi rzeczy, które widzę i słyszę. Zaś gaśnie wszystko,
 8 2|          ale są momenty, gdy je widzę jasno.~MASKA 10 ~Ha!~KONRAD~
 9 2| samoistności. Ja zaś ją w tobie widzę z daleka.~KONRAD~A ja - ?~
10 2|       innego?~MASKA 16~A z tego widzę: żeś tylko artysta.~KONRAD~
11 2|      czujący, wiedzący. Już ich widzę, już ich znam. Wszyscy są
12 2|     śpijcie.~MASKA 18~Tymczasem widzę, że zasypiasz przede wszystkim
13 2| stracili swoją egzystencję. Nie widzę was.~MASKA 19~Stajesz się
14 2|       nie chcesz dokończyć. Ćmy widzę w ciemności.~MASKA 19~Jak
15 3|       się, przed moim okiem~dal widzę nieskończoności.~Dusza się
16 3|          O bracia! bracia, grób widzę wielki przed wami i przede
17 3|         całym polem!~Mów, mów - widzę, że płoniesz.~MUZA~... Braknie