Akt

  1 1|         Kościół Boga czy Czarta,~czym się stanie ta sztuki gontyna?~
  2 1|             raz pierwszy tu gości,~bo się dziwno rozgląda i bada.~
  3 1|               we krwi brodzę,~nazywam się Konradem.~Rozpacz za mną
  4 1|              Konradem.~Rozpacz za mną się wlekła~głową wężów, okropnym
  5 1|               i wniść~siłą!! ~(patrzy się po otaczających go robotnikach)~
  6 1|            twój patrzeć będę.~Tu będą się bawić, a wy będziecie patrzeć,
  7 1|               i bel weźmiecie, którym się ogrodzą i otoczą -  i rzućcie
  8 1|           rzućcie precz, jako odrzuca się i odciska rumowisko, śmieć
  9 1|           KONRAD~Odejdźcie.~(Oddalają się. Wchodzi Reżyser).~REŻYSER~
 10 1|           myśl polską zamknąć już,~by się te iskry ducho-żerne,~co
 11 1|              wymagają dysputy.~(Usuwa się z pierwszego planu. Wchodzi
 12 1|             KONRAD~Kochanka moja zwie się: wola!~MUZA~Wola?! Być może. -
 13 1|               MUZA~A, to musi odbywać się tak,~by naród mógł się bawić:~
 14 1|        odbywać się tak,~by naród mógł się bawić:~Trzeba dekoracje
 15 1|              w kości.~Stroić, prędzej się stroić; dom stawiam piękności~ ~
 16 1|            Ledwo powiedział co, a już się stało:~Już dekorację znoszą
 17 1|        piętrzą, ładzą.~Aktorzy rzeszą się gromadzą,~kostiumy na się
 18 1|             się gromadzą,~kostiumy na się nawdziewają~te, w których
 19 1|         wszyscy! - Strójcie, strójcie się w ornaty,~w ornamenta, złotogłów,
 20 1|          współczesna!~MUZA~Tłumaczysz się jasno.~REŻYSER~Światła niech
 21 1|         Szerzej, wy razem - rozstąpić się! Pozy!~Przybierzcie pozy:~
 22 1|               czoła!~"Tam-tam" nazywa się narzędzie~w orkiestrze,
 23 1|             teatralne zwyczaje,~używa się mniej więcej wszędzie,~gdzie
 24 1|          mniej więcej wszędzie,~gdzie się do sztuki dzwon dodaje.~
 25 1|               Zaczarowanym kole";~raz się z nim w górne idzie sprzęgi,~
 26 1|              górne idzie sprzęgi,~raz się znów staje z nim na dole.~
 27 1|               właśnie taką,~ze zawsze się w nią tłucze jednako.~Wrażenie,
 28 1|                gdy usłyszę.~Niech ino się twój głos zakolebie~i przenikliwy
 29 1|          zakolebie~i przenikliwy wżre się w ciszę,~w ciszę półgwarną,
 30 1|               wiek już nadaremno.~Oni się, co najwyżej, zasłuchają~
 31 1|         tam-tam" radzi:~REŻYSER~A gdy się ozwie "tam-tam": dzwon,~
 32 1|         najwyższy ton!~KONRAD~I nawet się nie spytasz, jaka słów będzie
 33 1|              ze sceny, która zapełnia się tłumem aktorów i statystów).~
 34 1|         zaczyna?~Na miejsca! - Wznosi się kurtyna! -~ ~To rzekł i
 35 1|           klasnął tu trzy razy.~Rampa się nagle rozświetliła;~podnosi
 36 1|           nagle rozświetliła;~podnosi się zasłona z gazy,~która dotychczas
 37 1|        dotychczas wszystko kryta.~Gdy się już uporano z gazą,~Muza,
 38 1|        będziesz daremną?~O Pieśni, co się z tobą stanie?~Będzieszli
 39 1|                                  Daje się słyszeć jakoby dalekie uderzenie
 40 1|              polskiej ziemi~i smucisz się, i czoło kryjesz,~z rękoma
 41 1|            łaską.~Wyzwolin doczekacie się dnia,~przybywamy tu z zapowiedzią -~
 42 1|      spowiedzią.~Wyzwolin ten doczeka się dnia,~kto własną wolą wyzwolony!!~ ~
 43 1|          jeszcze służę Sprawie.~Jakoś się wżdy naprawi błąd.~KARMAZYN~
 44 1|           znaczy: my.~KARMAZYN~Z nami się pasie, z nami tyje;~że chudnie,
 45 1|              nie wiem, jak to skończy się.~KARMAZYN~Cóż to za gawiedź
 46 1|               około nas idą, wznieśmy się ponad sąd porywczy i młodzieńczych
 47 1|         wiedzieli, że w węzeł spajamy się nierozdzielny, nierozerwalny,
 48 1|              naszej nie ma nic, co by się temu słowu oparło. Kto nam
 49 1|             zaklęcia,~A Roma nie może się mylić.~W proch czoła, ROMA
 50 1|              w granitach kuta,~wiekom się wieczysta ogłasza,~żywotem
 51 1|              idą w zawody,~że starość się w nich pośród waży:~u którego
 52 1|              ojcze.~OJCIEC~Jeno przed się idź i patrz przed się, a
 53 1|           przed się idź i patrz przed się, a we swej duszy się wpatruj
 54 1|            przed się, a we swej duszy się wpatruj widziadło, które
 55 1|              widziadło, które pocznie się przed tobą z myśli mojej
 56 1|               Harfiarka, zatrzymująca się wśród różnych grup).~Widzę
 57 1|         łachmany ją kryją.~Jej struny się żalą i płaczą.~Sercem mnie
 58 1|          zatrują.~O synu, patrz przed się, synu.~Nie słuchaj, kto
 59 1|     nanizanych~serce moje gram;~śmiej się do mych lic rumianych,~duszę
 60 1|             twoją znam.~Dusza w tobie się żaliła,~spostrzegłam ją
 61 1|            gady~pełzają śród traw.~To się tobie śni:~W kosodrzewy
 62 1|         Przelotem lećcie hen.~Kłońcie się do moich lic,~do różanych
 63 1|             Zakołyszę tęskny żal,~jak się czepia szumnych brzóz,~jak
 64 1|            czepia szumnych brzóz,~jak się czepia szumnych fal~i zbóż,
 65 1|               myślami tron buduje dla się,~aż w myślach z tronu w
 66 1|            swej pionka posunie.~Wloką się za nim dziwne płaszcze~ze
 67 1|           wszystko stracił,~bym myślą się wzbogacił.~Więc trzebaż
 68 1|              trup... !~Szatani śmieją się na dnie...~Słyszycie śmiech?~
 69 1|              wiszący grom,~jak schyla się nad Boży-dom:~daleko hen. -
 70 1|               w litery?~ECHO~Nazywasz się czterdzieści cztery.~SAMOTNIK~
 71 1|               ciebie lgnę,~przebudzaj się - zrozumiesz mnie,~ty lwie! -
 72 1|              Tutaj nowa osoba pojawia się na scenie:)~ ~SCENA 11.~
 73 1|               tę czyjąś odkłada~i zda się zapominająca. - -~Ruchem
 74 1|            już idzie, już -~zatrzymał się wśród burz.~Słyszycie wicher,
 75 1|            pod sklepieniem zatrzymuje się myśl polska. Oto tam jej
 76 1|             patrzcie, jako tu wszyscy się zebrali, i nie daj Boże,
 77 1|               miało - gdy myśl polska się buduje. Patrzcie, córki
 78 1|                który tu wstąpi, staje się Polski częścią, budowy tej
 79 1|           będzie zapomniana. Radujcie się - a żadna radość wasza nie
 80 2|          wkoło za nim noc,~czyli: czy się ku żywym garnie~i z czym
 81 2|            zamierza?~Badają. - Konrad się nie zwierza,~kryje swą moc
 82 2|              jeno swojej duszy,~aż ta się w nocnej zjawi głuszy.~Są
 83 2|         ciągłą walką,~tragiczną staje się tu lalką,~zamaskowany maską
 84 2|            drogę murem.~Kiedy kurtyna się odsłania,~razem z nim wszyscy
 85 2|             wrogów podłoże, czołgacie się u obcych rządów i całujecie
 86 2|           grabić. Warchoły, to wy, co~się nie czujecie Polską i żywym
 87 2|          larwa gdzieś przepadła,~inna się już na scenę wkradła.~KONRAD~
 88 2|             nie inna.~MASKA 2~Łudzisz się. Nie ma żadnego poczucia
 89 2|      klasyfikacji przekonań, skoro ja się podejmuję każdego zmieścić
 90 2|              MASKA 2~Umysł mój uchyla się od małostkowości i szybuje
 91 2|         gdzieś znika,~już nowa za nim się pomyka.~KONRAD~Nienawidzimy
 92 2|           pomyka.~KONRAD~Nienawidzimy się wzajem i w tym nie ma nic
 93 2|            KONRAD~Na nienawiść trzeba się zdobyć!~MASKA 3~Zdobyć?!~
 94 2|           Zdobyć!~KONRAD~Nienawidzimy się wzajem i to nie jest nasze
 95 2|             wszystko, co jest, działo się w imię miłości.~MASKA 3~-
 96 2|         nienawiści.~MASKA 3~Definicja się nadała.~KONRAD~Wszystko,
 97 2|              gada:~MASKA 4~Wyczerpuje się twoja sztuka i wyczerpuje
 98 2|             twoja sztuka i wyczerpuje się twoja myśl.~KONRAD~Nie.
 99 2|              wszystko, co utrzymywało się pustym dźwiękiem i farbą.~
100 2|            życie.~KONRAD~Nie. Rozwija się sztuka.~MASKA 4~A życie?~
101 2|            MASKA 5~Niekoniecznie musi się zwyciężyć tu; można zwyciężyć
102 2|            jak kto chce.~KONRAD~O ile się to stosuje do tego, czego
103 2|        pnączów, przez który przedrzeć się nie może gromada podróżników; -
104 2|          wonią duszące, i irysy wątłe się chwieją.~MASKA 5~Piękne.~
105 2|     powtarzanie ich z nudów i sycenie się nimi z nudów...~MASKA 5~
106 2|                    KONRAD~Tedy zamkną się za nami zawory sklepień
107 2|               moją.~KONRAD~A zdaje mi się, że to jest najważniejsze,
108 2|           myślenia chaotycznego ostoi się jedynie sztuka, jako rzecz
109 2|           myślenia chaotycznego ostoi się jedynie Sztuka, jako rzecz
110 2|              gdzie, w jaki czas urywa się myśl, wątek myśli, nitkę.~
111 2|         Dowodzi to tylko, że tłumaczę się wyraźniej, niż czasem mniemać
112 2|           leśnych stoją i że są, każą się domyślać tajemnic.~MASKA
113 2|               to jasne.~KONRAD~A więc się orientujesz.~MASKA 8~W metaforach
114 2|                Precz znikła; nowa już się skrada,~już za nim tropi,
115 2|           Potęga!~MASKA 9~Zatrzymałeś się przy tym słowie.~KONRAD~
116 2|            latach milczenia rozwijała się myśl.~MASKA 9~A po myśli
117 2|                 MASKA 9~Potęga ujawni się przez czyn?!~A to wszystko
118 2|         frazes, poza którym nie kryje się nic. Ot, nagi frazes pusty,
119 2|         KONRAD~Nie, nie, nie.~(odsuwa się).~MASKA 9~Ty mnie nie znasz.~
120 2|               poezją.~KONRAD~Domyślam się.~MASKA 9~Nie.~KONRAD~Tym
121 2|              Nie.~KONRAD~Tym bardziej się domyślam.~MASKA 9~Oto, że -
122 2|          MASKA 9~Zważywszy, że dzieje się tak dużo, co nie zależy
123 2|        zależało, zważywszy, że dzieje się tak dużo, co nie zależy
124 2|              KONRAD~Do... (zatrzymuje się)~MASKA 10~Do jakowegoś wyzwolenia.~
125 2|           każdym razie jest to: zabić się.~KONRAD~Jest to zabić siebie...
126 2|      wystrzału i bez trucizny, której się zażywa. - Ale to dopiero
127 2|            jest koniecznością. A więc się stanie poza mną także. I
128 2|            także. I ja nie potrzebuję się o niego troskać. Ten jest
129 2|              powiązanych, tych, które się niczym nie dadzą powiązać;
130 2|              razy, przyjdzie i stanie się, i odbędzie się tak, jak
131 2|              i stanie się, i odbędzie się tak, jak się odbyło tyle
132 2|               i odbędzie się tak, jak się odbyło tyle set razy.~MASKA
133 2|              To jest:~KONRAD~Odbędzie się jako szereg przypadkowych
134 2|              i teraz czas mi wyzwolić się.~MASKA 10~Pokruszyć te potęgi.~
135 2|            KONRAD~A!!!! A!! Pytasz mi się nareszcie, co mam czynić?
136 2|           czynić? O radości, że ty mi się o to pytasz? Ty mi się pytasz!
137 2|             mi się o to pytasz? Ty mi się pytasz! Ja słyszę to pytanie:
138 2|        karteczki zastawnicze - i kryć się, i udawać, i udawać.~MASKA
139 2|             naród.~KONRAD~Tylko naród się zgubił.~MASKA 11~?~KONRAD~
140 2|               KONRAD~Tak, tylko naród się zgubił, a wszystkie czynniki
141 2|              i porażki wojenne, bo te się dadzą zmienić, bo to są
142 2|               to my, my przyczyną, że się gdzieś zagubił naród.~MASKA
143 2|      pozwalamy w tej sprawie namyślać się byle komu.~MASKA 11~?~KONRAD~
144 2|               11~?~KONRAD~Bo tak gubi się naród.~MASKA 11~Ha! To cenzura!~
145 2|        ideałem. Tak! Według ciebie ma się nie stać nigdy. Tak, a nigdy
146 2|           stać nigdy. Tak, a nigdy ma się STAĆ, nigdy BYĆ, nigdy się
147 2|            się STAĆ, nigdy BYĆ, nigdy się urzeczywistnić.~MASKA 11~
148 2|           jest kraj gościnny. No, tak się zmieści każdy złodziej.
149 2|       Złodziej tym ludziom, którzy by się urodzić mieli z czystej
150 2|           KONRAD~Czyni podłość, która się prędzej czy później odezwie
151 2|            Jak to?~KONRAD~Że wytwarza się tłum ludzi obojętnych dla
152 2|             że o niczym nie myślą. Że się prędko godzą z warunkami
153 2|             12~Więc co?~KONRAD~I tacy się zmieszczą. Ale winniśmy
154 2|             ta treść poetyczna, którą się tak klasyfikowało - już
155 2|             znaczy, że my... (zamyśla się)... że my przecież nie możemy
156 2|              mu odbierają dumę i każą się pokorzyć; tymi, co mu odbierają
157 2|             mu odbierają pychę i każą się kajać w prochu upodlenia
158 2|           KONRAD~Ja nie chcę, abyś ty się tym interesował, to jest:
159 2|              żebyś ty wobec nich stał się niczym.~MASKA 15~?~KONRAD~
160 2|      bezwzględnych, które idą same ze się. Same z siebie.~MASKA 15~
161 2|                że scena cała zapełnia się postaciami, które czołgają
162 2|             miarę stów Konrada, maski się oddalają; w głębi sceny
163 2|          Wolny! wolny! Ja tu ogłaszam się wolny i nikt ducha mego
164 2|               MASKA 16~Przyzwyczaiłeś się wszystko kłaść na jedną
165 2|               Ot, widzisz, odwołujesz się wciąż do mnie. Gdzież ta
166 2|              samoistność?~KONRAD~A ty się wciąż zwracasz do mnie;
167 2|            zwracasz do mnie; nawet ci się o samoistności nie śni.~
168 2|             nie śni.~MASKA 16~A tobie się śni o samoistności. Ja zaś
169 2|             KONRAD~Przeznaczenie. Już się z nim zetknąłem i - - nie
170 2|              co wiedzieć mogą i czego się domyślają, bo...~KONRAD~
171 2|              KONRAD~Bo...~MASKA 16~Bo się boją.~KONRAD~Czego?~MASKA
172 2|           innych i że ta jest sama ze się.~MASKA 16~Z ducha?~KONRAD~
173 2|           poczuje, i wzięci, jeśli mu się wznosić wolno, i uleci,
174 2|              Bo przepaść, przed którą się stoi, ciągnie!~KONRAD~Chimera?!~
175 2|           wyciągasz ku mnie rękę, gdy się otaczam tajemniczością.
176 2|             którym nie przypatrywałeś się wprzód.~MASKA 16~No tak. -
177 2|          poezja, jest plotką, z którą się nie walczy. Poezje uważają
178 2|        półprawdy, jako rzecz, w którą się nie wierzy, której się nie
179 2|          którą się nie wierzy, której się nie ufa, na której się nie
180 2|         której się nie ufa, na której się nie polega. Poezja zaś jest
181 2|            przykre.~MASKA 17~Zabijasz się sam.~KONRAD~Zabijam się
182 2|               się sam.~KONRAD~Zabijam się sam. Ale i to wszystko będzie
183 2|             niech nie bierze ten, kto się nie poczuwa do niczego i
184 2|         jasnowidzę. I wtedy przerażam się jego bezwzględnością artystyczną:
185 2|            nic dalej.~MASKA 17~Tak ci się zdaje.~KONRAD~A właśnie
186 2|        dlatego, że myślą, że tak mnie się zdaje.~MASKA 17~No, więc
187 2|               więc komuż?~KONRAD~Mnie się zdaje...? Nie mnie, nie
188 2|               to, czym jestem ja i co się ze mną stanie lub z moimi
189 2|                 co wiek, co... zjawia się człowiek, który nie może
190 2|             nie? Dlaczego wy czujecie się poddani i w jarzmie, a ja
191 2|                MASKA 18~A na cóż mamy się budzić? do czego?~KONRAD~
192 2|          czego?~KONRAD~Prawda. Po cóż się macie budzić? Wy jesteście
193 2|                które płodzi i rozwija się, i gnije. Tu wasz kres.
194 2|                przed którym nie ostoi się nic, które jak młot walić
195 2|            wolno grześć brata i żalić się jego wczesnej śmierci, i
196 2|         przypomnienie i już znów myśl się dla was gubi, bo nie widzicie
197 2|            obchodzi, gdzie ja idę. Ja się nad tym nie namyślam i nie
198 2|      działania myślowego u ciebie. Ja się nad tym nie zatrzymuję.
199 2|             nie zatrzymuję. Porównuję się tylko z tobą, kiedy wywodów
200 2|            Toś szczęśliwy.~KONRAD~Ani się nie chcę stroić w urok i
201 2|             Więc jest... tylko nazywa się: wola, a ubrana w szaty
202 2|          ubrana w szaty poezji nazywa się: niewola. I oto to, do czego
203 2|               zrywam.~MASKA 19~Cofasz się.~KONRAD~Nie.~MASKA 19~Więc
204 2|           widzę was.~MASKA 19~Stajesz się wyraźniejszy.~KONRAD~Przestaliście
205 2|               człowiek ślepy i nazywa się: przeznaczenie.~MASKA 19~
206 2|            uznam za konieczne otoczyć się tajemniczością.~KONRAD~Lubisz "
207 2|             KONRAD~I chciałbyś, żebym się wypowiedział.~MASKA 19~To
208 2|              w twoich oczach winienem się popisać.~MASKA 19~Nie jesteś
209 2|           płowych zżętych pól~ptactwo się podnosi na żer.~MASKA 19~
210 2|            nam przeszkodą w zbliżeniu się, bo urastają do potęgi widma,
211 2|             MASKA 20~Więc czegóż mamy się wyzbyć?~KONRAD~Poezji.~MASKA
212 2|                  KONRAD~Tutaj zacznie się nasza siła.~MASKA 20~Więc
213 2|                to grzechem jest pytać się o nie innych i żądać ich
214 2|                KONRAD~Oto przypatruję się drobnym zdarzeniom i żyję
215 2|             jego ważą.~Za jego gestem się pochylą~i tak nad ziemią
216 2|           ziemią krótką chwilą~patrzą się, każdy zaczajony,~co znaczy
217 2|        jęczmionowych ziaren zalewkami się przetwarza - a woń miła
218 2|              moje przejęte... i groza się do zmysłów moich ciśnie...
219 2|          swemu.~Tejże chwili zamykają się wszystkie drzwi naokół,
220 2|               siaty otworem, i tworzy się mroczne wnętrze dużego pokoju.
221 2|          Tejże samej chwili otwierają się podwoje środkowej ściany
222 2|            pierś dzieciątku i kołysze się w takt nuconej półgłosem
223 2|               Boży nie przeto,~bym na się krzyż przyjmował;~lecz byś
224 2|         wierzę w Twoją wiarę,~i żebym się doczekał,~jak miecze ślesz
225 2|         Polskę daj nam żywą,~by słowa się spełniły~nad ziemią tą szczęśliwą.~
226 2|           śpiące niech pobudzi.~Niech się królestwo stanie~nie krzyża,
227 2|        światło. Podwoje izby zamykają się za nią).~Strzegę twoich
228 2|               ku zmartwychwstaniu,~że się moje dni już nagłe liczą,~
229 2|               mają strzec,~jak modlić się mają dzieły.~Że jest już
230 2|  ogniska-ołtarza strzeże?~wy dziwicie się może,~ze Konrad z jej ręki
231 2|          podlega,~potęgą - duchy, gdy się gromadzą,~w niej alfa myśli
232 2|             dalej bieży, leci:~ogniem się własnym spala - świeci!~
233 3|              dwóch osób, znajdujących się w grupie gromady, przy której
234 3|        samegoż myśl dalsza, jakiej my się nie możemy spodziewać ani
235 3|             GŁOS l~Że on... Cóż z nim się dzieje?~GŁOS 2~Co z nim
236 3|               dzieje?~GŁOS 2~Co z nim się dzieje? On sam niknie i
237 3|              i słuchał; teraz odwraca się od nich i ku innej grupie
238 3|             od nich i ku innej grupie się zwraca).~MUZA~Wszystko,
239 3|         zwraca).~MUZA~Wszystko, czego się tknę,~w mych rękach mrze~
240 3|          wtedy mnie niewoli,~gdy kres się zbliża doli~i resztki życia
241 3|            półszeptach tonu.~Weselcie się! w tej melankolii piękno,~
242 3|                   Już Geniusz od niej się oddala, zostawując jej myśl
243 3|           duchem.~KARMAZYN~Zdobędziem się na wielki czyn.~HOŁYSZ~Sumienie
244 3|               KARMAZYN~Cha cha, wyucz się naszych wad.~HOŁYSZ~Otośmy
245 3|            dłoni.~KARMAZYN~Zdobędziem się na wielki czyn!~HOŁYSZ~Nasze
246 3|             nasz był żywny żłób.~Dziś się nam wspólna rodzi wola,~
247 3|              Bóg - ?~Czy chcecie, bym się z nim zmierzył - ?~Czy będziecie
248 3|              wierni,~gdy ja zachwieję się i padnę u jego nóg,~niewiedzący - ?~
249 3|                     I Geniusz od nich się oddala,~zostawując ich myśl
250 3|            moim wzrokiem - ?~Podzielę się z wami Słowem:~Oto przeznaczeń
251 3|             dano:~zginiecie.~Radujcie się - widzieć mi dano...~Dłoń
252 3|               widzieć mi dano...~Dłoń się czyjaś nad moje czoło~pochyla...~
253 3|              do was mówię...~Radujcie się, przed moim okiem~dal widzę
254 3|          widzę nieskończoności.~Dusza się moja rozszerza~i płynie,
255 3|              już daleko,~już ku innym się ludziom zbliża,~już swoją
256 3|      olbrzymach tych ciosanych ku nam się osuwa, nas w cienie i mroki
257 3|               Śmierć.~CÓRKI~Ślubujemy się Śmierci.~GENIUSZ~Jest mowa
258 3|            władzę słów tajemną.~Scena się zwolna staje ciemną:~mrok
259 3|            waszą uświęcam. A gdy myśl się zatraca, gubi, marnieje,
260 3|    powszedniości pospolitej - odwrócę się odeń zraniony i to jest
261 3|            władzę słów tajemną.~Scena się zwolna staje ciemną:~mrok
262 3|          niego zasłuchany.~Podnieście się duchem ze mną,~wzlećcie
263 3|       niepamięci.~(Postąpił, pochylił się i podźwignął ciężkich, spiżowych
264 3|            władzę stów tajemną.~Scena się zwolna staje ciemną:~mrok
265 3|      wstępujcie - oto droga,~nim świt się blady zarumieni,~dopokąd
266 3|               dzwoni - -~(Roztwierają się na oścież wielkie podwoje
267 3|               nieubłagany, każesz nam się wyrzekać, co roła dać może
268 3|               i więzienia i wyrzekali się blasku dnia dla litości
269 3|                 nie to, które wyrzeka się ciała i krwi i mocne się
270 3|              się ciała i krwi i mocne się być zapowiada anielskimi
271 3|                    Katedra rozświetla się kolorami).~Znam twoje gusła
272 3|            głoszę i wesele! ~Wyrzekam się ruin i gruzów, i złomów
273 3|               powtarza,~miarowa ozwie się muzyka.~We dźwięku tej muzyki
274 3| Szekspirowskiej znanej "Burzy";~różni się odeń choćby cerą,~jak o
275 3|          kurtyna z gazy.~Sztuka grana się kończy;~nie kończy się myśl
276 3|          grana się kończy;~nie kończy się myśl Konradowa.~Wszyscy
277 3|          rozszalałe konie. -~Zachwiał się - pada - ha - Automedonie!~
278 3|             rola najpiękniejsza staje się wam brednią.~Nędzarze!~MUZA~
279 3|              mi. Od dziś moja poczyna się wola.~Zdobyłem dzisiaj władzę
280 3|           KONRAD~W myśli iskra pożaru się ląże!~Dobranoc, przyjaciele.~
281 3|         Sceniczne widowisko - patrzaj się, Horacy:~wieszli, dla kogo
282 3|            pułapka na myszy.~Oni sami się wskażą: nikczemni i podli.~
283 3|        rumieniec ich zdradzi.~Radujmy się, Horacy!~STARY AKTOR~Dokąd
284 3|           znaczy?~STARY AKTOR~Do domu się śpieszę.~KONRAD~A teraz
285 3|         będzie scena, gdzie Klaudiusz się modli.~STARY AKTOR~Trzy
286 3|              mą wyzwoliła;~czegóż ona się kłania?!~REŻYSER~Otrzymała
287 3|             dom kwiaty. - Rodzina już się zbiegła.~Patrzaj, co przyniósł
288 3|             przy nas żyje) -~i patrzy się po kwiatach, napisach szumnych
289 3|               świętość naszą i zdobył się na czyn..."~(Legł w sześćdziesiątym
290 3|             komedii wiecznej prób,~ja się rumienię, wstydzę, wstyd
291 3|              innym otoczony.~Wszystko się załagodzi - wilk i owca
292 3|          jeśli nie umie, nie ma na co się porywać.~Gadaj sercem, a
293 3|                KONRAD~Któż tamten, co się wita, tak żywo witany?~AKTOR~
294 3|             spektaklu.~KONRAD~Na jego się ramieniu wspiera, kokietuje...?~
295 3|             Maryla?!~AKTOR~Talent jej się rozwija.~KONRAD~Gdy duch
296 3|              rozwija.~KONRAD~Gdy duch się marnuje.~Gdzieżem zaszedł?
297 3|          chłopcy krakusy, a śpieszcie się żywo!~MUZA~A w istocie,
298 3|            kogo - ?~KONRAD~...Spotkać się tu mamy...~REŻYSER~Mówisz
299 3|               pustej scenie.~Na proch się moja myśl skruszyła.~Wstyd
300 3|             Krzyżu północ biła.~Kędyż się zwrócę? Wszędy nicość,~wszędy
301 3|              smutny, biedny?~Na proch się moja myśl skruszyła:~niewolnik
302 3|               w tych ścian oddali~zda się, że nocy przestrzeń ciemna. -~
303 3|             łzom! - krwi!!~ ~(Otwiera się głąb sceny).~CHÓR~Bywaj!
304 3|            goń!~KONRAD~Desek rozwarty się upusty.~Spod ziemi wstają!!!~
305 3|              na żer! na żer!~(Otwiera się przód sceny).~KONRAD~Wstają,
306 3|      scenę-noc.~Ku innej stronie znów się rzucą~i bieżą, gonią i znów
307 3|           rannych -~w kościele zaczną się roraty -~znajdzie się ktoś,
308 3|          zaczną się roraty -~znajdzie się ktoś, co przyjdzie tan.~