Akt

 1 1| Romantyzm sobie buja, wodzi,~coraz to wyżej, nie dba nic,~a
 2 1|       nie dba nic,~a światek coraz niżej schodzi.~Cóż tam?
 3 1|  huczenie i dudnienie gromu, coraz zanikającego w oddali -
 4 1|      i w przyszłość patrzyli coraz dalszą.~CHÓR~(kiwa głowami).~
 5 1|   arfa "nic" dzwoniła).~(Już coraz dalej ginie w tłumie,~coraz
 6 1|  coraz dalej ginie w tłumie,~coraz innymi otoczona).~Przyjdzie
 7 2|      KONRAD~Nie. Widzę tylko coraz szerzej i obejmuję coraz
 8 2|     coraz szerzej i obejmuję coraz szersze kręgi rzeczy, które
 9 2| KONRAD~Przyznasz mi, że my z coraz większą mówimy rezerwą o
10 2|  wszystkim.~MASKA 20~My może coraz mniej wiemy.~KONRAD~Rzeczy
11 2|  bliższy wiedzy, tym daleki,~coraz to dalej bieży, leci:~ogniem
12 3|     że od chwili mrok jakoby coraz gęstszy pada w załomy sklepień