Akt

 1 1|         dać im skrócony szemat.~A gdy już wszystko gotowe,~rozkazać
 2 1|      ciebie~i natychmiast poznam, gdy usłyszę.~Niech ino się twój
 3 1|       oczy mgłą im łez napłyną.~A gdy ty wołasz: WZNIJDŹ, POTĘGO,~
 4 1|           u nich pierwsze miną.~A gdy ty wołasz: DZIEJÓW KSIĘGO,~
 5 1|          ostatni twój zawarczy...~Gdy więc za tobą pójść nie godni,~
 6 1|         tam-tam" radzi:~REŻYSER~A gdy się ozwie "tam-tam": dzwon,~
 7 1|        dotychczas wszystko kryta.~Gdy się już uporano z gazą,~
 8 1|    Szlachtę po was znać.~KARMAZYN~Gdy mnie kto ujrzy, to uwierzy,~
 9 1|       sądzi, ze weń wstąpił duch,~gdy mówi jedno wciąż na nowo.~
10 1|       zwycięstwo znaczy kościoła,~gdy z zamku-kastelu Anioła~działa
11 1|          w koronkę zdarte, płowe,~gdy je niejedna plama plami,~
12 1|    kościół ten wiąże. Córki moje. Gdy Bóg w ten kościół wnijdzie -
13 1|           aby nas braknąć miało - gdy myśl polska się buduje.
14 2|           rysą zmarszczków krętą;~gdy taką wdzieje kto maszkarę,~
15 2|         on je mową swą przegania,~gdy drogę jemu chórem grodzą.~ ~
16 2|      przepadają (w noc je grąży).~Gdy sądzi, ze jest sam na scenie,~
17 2|          wskazać, ale są momenty, gdy je widzę jasno.~MASKA 10 ~
18 2| oczywiście tym bardziej i lepiej, gdy ona będzie w naszych rękach.~
19 2|           wznosić wolno, i uleci, gdy mu to znaczono.~MASKA 16~
20 2|           wyciągasz ku mnie rękę, gdy się otaczam tajemniczością.
21 2|     Zaledwo za nią drzwi zapadną,~gdy nowa weszła z miną składną.~
22 2|          KONRAD~Oto na co patrzę, gdy Noc zapadła, i co czynię...~
23 2|         nie domówiony?~KONRAD~Oto gdy noc naszła już domostwo
24 2|                            Nagle, gdy Konrad wyrzekł "scześnie",~
25 2|   przystanąłem w sieni.~Pamiętam, gdy pozdrowiłem,~ci czyści i
26 2|            Byś dal, co mają inni,~GDY PRZYJDZIESZ JAKO DZIECIĘ
27 2|          podlega,~potęgą - duchy, gdy się gromadzą,~w niej alfa
28 2|    potępion może być lub zbawion.~Gdy straci żarów świętą siłę,~
29 3|       pięknem wtedy mnie niewoli,~gdy kres się zbliża doli~i resztki
30 3|         tęsknej oto lgnę niewoli,~gdy wspominanie Sławy boli,~
31 3|           wspominanie Sławy boli,~gdy ogień cały w jednej skrze.~
32 3|       jednej skrze.~Iskra jedyna, gdy dogasa,~cała jej wtedy widna
33 3|            ostatnie chwile skonu,~gdy róż śmiertelny barwi lica~
34 3|          w tej melankolii piękno,~gdy serca smętkiem oddźwiękną,~
35 3|      bierz mój lity pas.~KARMAZYN~Gdy na narodu staniesz czele,~
36 3|             idziem wraz.~Cha cha, gdy niczym nasza rola,~przynajmniej
37 3|           nam wspólna rodzi wola,~gdy bierzem na ruinach ślub.~
38 3|        Czy będziecie mnie wierni,~gdy ja zachwieję się i padnę
39 3|        zaprawdę to chwila~wielka, gdy do was mówię...~Radujcie
40 3|          i myśl waszą uświęcam. A gdy myśl się zatraca, gubi,
41 3|             wy zmartwychwstający!~gdy gaśnie w was małość człowiecza -~
42 3|           spokój duszy nie stoję,~gdy marną kupiony dolą~i kala
43 3|        przeklnę, Chrystusa godło,~gdy męką naród uwiodło.~Dla
44 3|       mnie żyją te postacie.~Was, gdy dziś polską znam plejadą -~
45 3|            o, te dwie pełne ręce,~gdy mój święciłem dzień trzydziestu
46 3|           wieczór lamp,~a gaśnie, gdy pogasną skręcone rzędy ramp.~
47 3|         Myślę, by sztukę skrócić, gdy jutro powtórzą,~w momencie,
48 3|         owca syta.~Sztuka będzie, gdy przyjdzie publiczność, i
49 3|           jej się rozwija.~KONRAD~Gdy duch się marnuje.~Gdzieżem
50 3|           siostro, bierz i wlecz.~Gdy wydrzesz oczy - daj mu miecz!~
51 3|       miecz mu w rękę dają,~a on, gdy w ręku miecz poczuje,~jako
52 3|           oto, co mi podszeptuje:~Gdy szary świt uchyli bram,~
53 3|           szary świt uchyli bram,~gdy pękną bron zapory, kraty,~
54 3|         pękną bron zapory, kraty,~gdy Eos różano-włosa~na niebios