Part

 1  1876  |       łzawo i śmieje się krwawo,~Bo już go chytra zdradziła
 2  1876  | nadobłoczną~Roztrącać gwiazdy... bo nam tchu nie staje~Zdążać
 3  1876  |        sądem, o publiko gniewna!~Bo chociaż wyrok bezwzględnie
 4  1876  |       fantazja krzywi i wypacza,~Bo tam, gdzie w sercach bezmyślność
 5  1876  |      wielkość i prawdę odczuwał,~Bo znalazł wszystko tam ubrane
 6  1876  |       nagrodę dostać tryumfalny,~Bo on zasłonić zdoła każdą
 7  1876  |       się losówJulietty nie boi,~Bo każda z wdziękiem norymberskiej
 8  1876  |     zwodzi złudzeń moc?~Ach nie! bo jasną widzę zorzę~I pierzchającą
 9  1876  |     marzeń spokoju nie skłócę,~ ~Bo tobie jutrznia życia się
10  1876  |          cię światów królową?...~Bo ja chcę umrzeć u twych nóg,~
11  1876  |    boleści, co by mnie trwożyła,~Bo dzisiaj nawet w własny ból
12  1876  |    życiem, w cieniu cichej nocy,~Bo żadna rozpacz i nadzieja
13  1876  |       się cieszył z zniszczenia,~Bo przeczuwałem spełnioną~Dolę
14  1876  |      wrócić nie chcę i nie mogę,~Bo już zaginął dawny kształt
15  1876  |        Więc duszę swoje pieść!~ ~Bo przyjdzie inny dzień,~W
16  1876  |          Nieufność ducha zuboży,~Bo przyjdzie inny dzień.~ ~
17  1876  | szczęściu, miłości - tak trocha,~Bo o czymże można by innym?~
18  1876  |      pragnę! gościu mój posępny!~Bo jakieś echo podziemne mi
19  1876  |          myśl pierś mi zadrżała,~Bo widzę szczęścia za wiele,~
20  1876  |     ciebie z dala,~Motylu złoty!~Bo duma mi nie pozwala~Cierpieć,
21  1876  |         złe poczytał,~Śmiej się! bo sprawa jest czysta,~Wszakże
22  1876  |        piękna dać jej pożądanie.~Bo chociaż dzieło i twórca
23 SenGrob|          spojrzenia w pustkowie,~Bo czułem trwogę w mej piersi
24 SenGrob|        dusza zapomni o gniewie -~Bo ojców swoich szuka rozpłakana.~
25 SenGrob|          może.~Lecz cicho teraz! Bo przez świątyń łomy~Widzę
26 SenGrob|        Wstań, ideale! - zawoła - bo cierpię".~Tu przed oczami
27 SenGrob|      odwróci swoje od ich kości.~Bo kto do tyła duszę swą zuboży,~
28 SenGrob|           co go depcze i uciska,~Bo odrodzenie światów ma na
29 SenGrob|  rumienić poczyna świt bliski; -~Bo wszystkie naraz zerwały
30 SenGrob|    ogniach walki wziąść nagrodę.~Bo któż się może oprzeć takim
31 SenGrob|      żale swoje wywodzą grobowe,~Bo żyją tylko tym dalekim brzmieniem,~
32 SenGrob|     celów zaprzańców nie nagną -~Bo ci śród szyderstw głuszącego
33 SenGrob|    śmiertelnej koszuli pozbawią.~Bo tak być musi - i dziejowa
34 SenGrob|    nieskażona!~Próżne złudzenia! Bo ich ślad zatruty~Zostaje
35 SenGrob|          Wróć się, blada Hekate!~Bo ruina się skarży;~Fryz,
36 SenGrob|     Życie nad śmiercią przeważa,~Bo taka istnienia kolej;~Wypijmy
37 SenGrob|          w łonie~I złączy nas!~ ~Bo miłość ta, która płynie~
38 SenGrob|         możem uniesień młodości,~Bo już w kolebce truciznę nam
39 SenGrob|        nawet nie szeptały usta -~Bo wszystko boleść stłumiła
40 AlbumP |   nadzieją błyska~Grobowca łono,~Bo wiedzą, że duch odzyska~
41 AlbumP |           co innych przybliża...~Bo nas rozdziela na wieki~Znak
42 Tatrach|      jakim do grobu się kładą.~ ~Bo ty, o matko, masz dla swoich
43 Tatrach|      romantyczna daje opisowość,~Bo mówiąc, miałeś pierś natury
44 Tatrach|         surowo nikogo nie sądzi,~Bo zna dolę biednego człowieka,~
45 Tatrach|         wdzięku cudownego słowa,~Bo nim ją w piasku mogilnym
46 Tatrach|   troszczcie o nią - o wróżbici!~Bo ona w piasku mogilnym nie
47 Tatrach|           Nie płaczcie nad nią - bo ona w obłoku~Na chwilę tylko
48 Tatrach|       powstało i wszystko ożyło!~Bo śmierć jest kłamstwem, w
49 Tatrach|  obchodzimy twą rocznicę smętną,~Bo dawnych zwycięstw święcić
50 NadGleb|     cudze zbrodnie i szaleństwa;~Bo każdy nosi w duszy swojej
51 NadGleb|        nim celu i o celu myślę -~Bo ten się wiąże z mym pojęciem
52 NadGleb|         ciebie żałować wawrzynu.~Bo święte hasła twoje - to
53 Kwiaty |         ja szedłem uśmiechnięty,~Bo wierzyłem jej!~Dwoje oczu,
54 Kwiaty |        Gdym się żaliła na psotę,~Bo mówił, że ma coś więcej~
55 Kwiaty |          nie śmiem dotknąć ręką,~Bo mnie gniewa, że bezkarnie~
56 Kwiaty |        Że ciekawość moję draźni,~Bo gdzie sięgać wzrok nie może -~
57 Kwiaty |    odsłania wszystkie wdzięki...~Bo fantazję wstrzymać trudno.~ ~
58 Kwiaty |      Troska dręczy mnie surowa -~Bo ja zginę i przepadnę,~Nie
59 Kwiaty |         serdecznej~Uczyń zadość, bo cierpię ogromnie,~Gdy pomyślę,
60 Kwiaty |     jestem na wieki, dziewczyno!~Bo mnie duchy wzywają w żałobie,~