Part

 1  1876  |          świat się kryje w chmury,~Wszystko stracone, ona jest obłudną -~
 2  1876  |         pośmiertnej biesiady...~Co wszystko snuje się z jednego wątka,~
 3  1876  |          Nic nie postawił, chociaż wszystko zburzył.~ ~Wzrośliśmy także
 4  1876  |        prawdę odczuwał,~Bo znalazł wszystko tam ubrane w ciało,~Co w
 5  1876  |         marnotrawnych,~Przecież to wszystko tak marnie opada~Jak kwiat,
 6  1876  |       twarze i przechodniów kąsać,~Wszystko szlachetne zdeptać, sponiewierać,~
 7  1876  |        pierzchającą widzę noc!~ ~I wszystko we mnie inne, świeże,~Zwątpienia
 8  1876  |            mroźny wiatr rozwieje~I wszystko zniknie we mgłach oddalenia.~ ~
 9  1876  |    Niebiosa, ziemia, błękit wód, -~Wszystko przepada i ginie,~Gdy ty
10  1876  |                       Rezygnacja~ ~Wszystko skończone już pomiędzy nami!~
11  1876  |     płomieniem~Do chwili, w której wszystko zajdzie cieniem.~ ~Gdzież
12  1876  |      pajęcze przędziwo;~Więc na to wszystko niepomny przez chwilę,~Chcę
13  1876  |            później łzy!~ ~Rozkoszą wszystko tchnie,~Śpiewa ci ptaków
14  1876  |        kwiat ci rozkwita,~Rozkoszą wszystko tchnie!~ ~Więc duszę swoję
15  1876  |            Że marny życia trud,~Że wszystko fałsz i brud,~A prawdą tylko
16  1876  |    skrzydła dostaniem oboje".~ ~To wszystko słyszała jak w sennym marzeniu -~
17  1876  |        obłoku jasności i woni.~ ~A wszystko się przed nią roztapia w
18  1876  |            dotknęła ustami.~ ~Wtem wszystko przepada... i widzi, o dziwy -~
19  1876  |         błędną,~Rozdawszy z siebie wszystko, co najlepsze -~Zebrane
20 SenGrob| zatraconych światów gdzie okruchy?~Wszystko zostałoż bez śladu zatarte?~
21 SenGrob|            szumu~Do swych poziomów wszystko zniżyć pragną;~Tak więc -
22 SenGrob|   troszczyć i o nic nie pytać,~Ale wszystko odgadnąć z pierwszego wejrzenia~
23 SenGrob|         szmerze?~To zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem tracą;~
24 SenGrob|        również anielskie zjawisko,~Wszystko to widział w dziwnej mgle
25 SenGrob|       nawet nie szeptały usta -~Bo wszystko boleść stłumiła głęboka,~
26 AlbumP |            lub mogile.~ ~Lecz choć wszystko pierzchło, znikło,~Serce
27 AlbumP |        Śpiewem było każde słowo.~ ~Wszystko, o czym serce śniło,~Wszystko,
28 AlbumP |      Wszystko, o czym serce śniło,~Wszystko, o czym nawet nie śni,~Odbijało
29 AlbumP |            słońce - barwy uroczemi~Wszystko dokoła cudownie powleka;~
30 AlbumP |            błędnemi.~ ~Nie mów, że wszystko, czegoś ty nie umiał~Odnaleźć
31 Tatrach|            jasny, wonny, świeży.~ ~Wszystko srebrzy się dokoła~Pod perlistą,
32 Tatrach|            światłem ich kolumny.~ ~Wszystko skrzy się, wszystko mieni,~
33 Tatrach|     kolumny.~ ~Wszystko skrzy się, wszystko mieni,~Wszystko w oczach
34 Tatrach|         skrzy się, wszystko mieni,~Wszystko w oczach przeistacza -~Gra
35 Tatrach|        jezioro upadła - rozbita.~ ~Wszystko tu do ostrego tonu się nagina:~
36 Tatrach|         wieczoru nie pierzchnie.~ ~Wszystko zgasło... świat cały napełniony
37 Tatrach|        śnieżnych chmurek stadem.~ ~Wszystko topnieje w świetle niebieskiem
38 Tatrach|    Gwiaździste, srebrne szarotki -~Wszystko się srebrzy lub złoci...~
39 Tatrach|    nieustanny, na który się składa~Wszystko, co głosem z życia się spowiada:~
40 Tatrach|      kamieni zachrzęści.~ ~I znowu wszystko wraca do spokoju;~Tylko,
41 Tatrach|        właściwy nadając koloryt.~ ~Wszystko, coś mówił - miało więcej
42 Tatrach|     zamieścić szkole...~Boś kochał wszystko jaśniejsze i czystsze~I
43 Tatrach|       dzień nadchodził biały.~ ~To wszystko jeszcze w mych myślach się
44 Tatrach|        rozpaczy zgrzytów,~I czyliż wszystko w nicość się rozwieje,~Co
45 Tatrach|         uczty, sejmiki i kłótnie -~Wszystko to miga tęczowym światełkiem,~
46 Tatrach|         pieśni uroczo i smutnie.~ ~Wszystko powstało i wszystko ożyło!~
47 Tatrach|     smutnie.~ ~Wszystko powstało i wszystko ożyło!~Bo śmierć jest kłamstwem,
48 Tatrach|            nie ich własna matka!~ ~Wszystko to w spadku zostało po tobie:~
49 Tatrach|           która błękity rumieni,~I wszystko wkoło wciąż mówiło o Niej,~
50 Tatrach|           rozlała słoneczną".~ ~To wszystko teraz w przepaść się zapadło,~
51 NadGleb|           bytem będąc, byt okala~I wszystko z łona swego wyprowadza,~ ~
52 NadGleb|        sławy oddźwięk zgłuchnie.~ ~Wszystko, co świeci w ludzkich cacek
53 NadGleb|     pokoleń, wielkie ludów rzeki -~Wszystko w ocean jeden wspólny spływa,~ ~
54 NadGleb|  rozpierzchłej rodziny~W Duchu, co wszystko ożywia - jedyny!~15 czerwiec
55 NadGleb|        rozpaczając niwą,~Myślą, że wszystko ciemności pochłoną,~ ~Dalszych
56 Kwiaty |           nie słychać srebrnego,~I wszystko już leży w ruinie -~Ja wzdycham,
57 Kwiaty |          dziwna głębia!~W niej się wszystko, wszystko mieści:~Wymarzone
58 Kwiaty |       głębia!~W niej się wszystko, wszystko mieści:~Wymarzone senne