Part

 1  1876  |        na dramatu szczycie,~Miał pod nogami wielką ludzi wrzawę,~
 2  1876  |        znaczne na honorze plamy;~Pod każdym względem zawsze niepoprawni,~
 3  1876  |          płaszcz nieprzemakalny;~Pod nim bezpiecznie można szydzić
 4  1876  |         polskiej szlachcie kładą pod poduszki,~A ta się naraz
 5  1876  |        Dziewicy, choć jej upadną pod nogi;~Wzgardą im usta nie
 6  1876  |          mnie, dzieweczko cudna,~Pod tą wysmukłą topolą!~Przysięgam
 7  1876  |       miłości szał -~Czekaj mnie pod tą topolą;~Chociażbym z
 8  1876  |           Zasnęły krzewy i zioła~Pod miękką śniegu pościelą...~
 9  1876  |    wielbić ciebie!~I nie zapomnę pod ziemią czy w niebie~O twej
10  1876  |          ci światy chciał rzucić pod nogi~I innym życiem natchnąć
11  1876  |         od skażeń,~Rzuciła czarę pod urnę kamienną~I w sferę
12  1876  |  namowach~Wszyscy trzej, mrucząc pod nosem,~Radamant, Eak z Minosem~
13  1876  |          z szychu i nie giąć się pod nią,~Odczuć w swych piersiach
14 SenGrob|         i wieczyste.~Krusząc się pod tym haniebnym wyrokiem,~
15 SenGrob|     dozwoliły mi anioły złote,~I pod twe stopy rzucić serce własne.~
16 SenGrob|   opadnięciu cichem, ofiarniczem~Pod Chrystusowe nogi, wczesnym
17 SenGrob|        musi w rdzy się strawić~I pod martwości szatą taić skrycie,~
18 SenGrob|     jęczy cichy proch człowieczy~Pod stopą, co go depcze i uciska,~
19 SenGrob|      spokojny pomimo straszydeł,~Pod wodzą mistrza, co z ciemnej
20 SenGrob|       szaty,~Aż znikły wszystkie pod dymu namiotem.~I tylko pieczar
21 SenGrob|         ostatnim zdobyte okopie,~Pod stopą moją widnokrąg rozpostrze.~
22 SenGrob|         co cieką.~Dalej Polelum, pod jutrznią tęczową,~Na piersiach
23 SenGrob|      tajemnym;~A z dołu jeszcze, pod olbrzymią skałą,~Rozbijające
24 SenGrob|          Z jaką niechęcią pełzły pod to wzgórze,~Skąd brzmiały
25 SenGrob| tragiczną dramatu osnowę,~Łzy im pod martwą zastygły powieką,~
26 SenGrob|          rozpada się w zgliszcza~Pod jednym cięciem krwawego
27 SenGrob|          Gdzie ruiny dokoła~Śpią pod skrzydłem anioła;~Tu przystaniem,
28 SenGrob|       Naszym przyjściem zbudzone pod ziemią,~Dopowiedzą historii
29 SenGrob|      własnego wracamy pogrzebu~I pod twoje chronimy się skrzydła.~ ~
30 SenGrob|         koła,~Co wierni ideałom, pod nogą nie czują~Ziemskiego
31 SenGrob| piastunki do snu śpiewające.~Tam pod ich strażą rozsiadły się
32 Tatrach|  przestrzeni,~Musimy zawsze czuć pod nogą swoją~Ten grunt, na
33 Tatrach|      Wszystko srebrzy się dokoła~Pod perlistą, bujną rosą,~Świerki,
34 Tatrach|      niedbałą...~A dołem, skryta pod skałą,~Z marmurowego wciąż
35 Tatrach|                              Noc pod Wysoką~ ~Wieczór się zbliżał,
36 Tatrach|         I mech jedwabny podesłać pod głowę~W miejscu, gdzie wielkie
37 Tatrach|      cienie rosły,~Bory zsiniały pod mgieł mleczną szatą,~I szczyt
38 Tatrach|     legli już strudzeni~Na mchu, pod dachem gościnnych kamieni;~
39 Tatrach|      wyrokiem,~I odpoczywać, jak pod matki okiem.~5 listopad
40 Tatrach|     ponad urwisko~I widzi w dole pod sobą~Tłum świerków rosnących
41 Tatrach|         przyswoi~Tej wyniesionej pod niebo pustelni,~Gdzie tylko
42 Tatrach|            Dobrze więc było mnie pod twoją wodzą~W królestwie
43 Tatrach|   całodziennym spoczywając znoju~Pod rozpostartym błękitów namiotem,~
44 Tatrach|       rozkoszą;~Żaden ją grabarz pod ziemię nie schowa,~Nie stłumi
45 Tatrach|          Natchnione serca znajdą pod mogiłą~Gotowych w szranki
46 Tatrach|         znów przewodnią.~ ~My ci pod stopy ciała swe uścielem,~
47 Tatrach|          w śmierci, i w życiu.~ ~Pod ich chorągwie spieszą ludzie
48 NadGleb|        za tym wszystkim goni,~Co pod powierzchnią twoją się ukrywa;~ ~
49 NadGleb|          łaski~Świat nie zastyga pod próchnem i pleśnią,~Ale
50 NadGleb|  ostatnie owoce~Strąca i grzebie pod całunem błota.~ ~Smutniejszy
51 NadGleb|      mrożąc siłę żywą.~Tymczasem pod tą ciemności osłoną,~Pod
52 NadGleb|         pod tą ciemności osłoną,~Pod dobroczynną martwości pokrywą,~
53 Kwiaty |     wiecznie...~Lecz przy róży - pod okienkiem~Stać młodemu niebezpiecznie.~ ~
54 Kwiaty |      Byłbym, byłbym już od dawna~Pod twym oknem zdeptał różę.~
55 Kwiaty |     sławie~W tej biednej izdebce pod dachem,~Lecz patrzę w okno
56 Kwiaty |         z czasem~Stanie lud cały pod lasem~I pożałuje te dziatki,~
57 Kwiaty |           Gałązka jaśminu~ ~Tam, pod niebem południa palącem,~