Part

 1  1876  |             i bohaterstw marnych,~A choć się który czasem w rymie
 2  1876  |        ironiczne,~Bardzo piekielne, choć niegramatyczne.~ ~Ironia
 3  1876  |        Wiemy, że śmieszni jesteśmy, choć łzawi,~I tak bezkształtni,
 4  1876  |             stal oprawnych;~Dzisiaj choć widzi m smutne poświęcenia,~
 5  1876  |         widzi m smutne poświęcenia,~Choć widzi m ludzi krwią swą
 6  1876  |          nie mogą obrazić~Dziewicy, choć jej upadną pod nogi;~Wzgardą
 7  1876  |             topolą!~Przysięgam ci - choć to rzecz trudna,~Że wrócę -
 8  1876  |          jasna spoczywała postać,~I choć na chwilę nie spłonąć rozkoszą~
 9  1876  |             piersiach szczepi;~Więc choć na widmie postawi się nogę,~
10  1876  |             Wszak każda dziewczyna, choć jeszcze nie kocha,~Marzeniem
11  1876  |            W objęciach wietrzyka, a choć tak nieśmiała,~Jednakże
12  1876  |             rozwiane marzenie,~Więc choć ją wieczność ubrała w milczenie,~
13 SenGrob|             to jest posłaniec boży,~Choć kto on, jeszcze nie odgadłem
14 SenGrob|            umyje anioł przeobrażeń.~Choć się więc skruszy pierś niejedna
15 SenGrob|       Kamienowana u świątyni progu,~Choć grasująca czarnych odstępstw
16 SenGrob|           dłonie,~Wszakże już czas!~Choć różni twarzą lub czynem,~
17 SenGrob|           mętu,~Jest światłem dusz!~Choć Bogu wznosi świątynie,~Potrafi
18 SenGrob|             tylko, żeśmy połączeni,~Choć ta mara całości wraz z rozstaniem
19 SenGrob|         poza grób swój sięga -~Więc choć nam powiadają: "Ta ziemia
20 SenGrob|            nieśmiertelne, musi żyć!~Choć zmienia kształty zużyte.~ ~* * *~
21 AlbumP |     rozdrożach - lub mogile.~ ~Lecz choć wszystko pierzchło, znikło,~
22 AlbumP |    pochodnie.~ ~Miłość jak słońce - choć zajdzie w pomroce,~Jeszcze
23 AlbumP |            potem trwa.~ ~Ale lilie, choć stulone,~Nocny piją chłód,~
24 Tatrach|          tłoczącej je grozy.~Wolny, choć prawom powszechnym podległy,~
25 Tatrach|      jednakże widnokręgi szersze,~I choć nie byłeś poetą z rzemiosła,~
26 Tatrach|           swoje uczucia na wiersze,~Choć nie goniłeś w laur zmienionej
27 Tatrach|          widział także winy.~ ~Lecz choć czoło chmurami powleka,~
28 Tatrach|            w gruzach się zieleni,~A choć zużyte porzuci narzędzie,~
29 Tatrach|           zużyte porzuci narzędzie,~Choć dawne swoje koryto odmieni,~
30 Tatrach|             z uczuć przędzy złotej,~Choć wzór powolnej ulegnie przemianie -~
31 Tatrach|            znika.~ ~Ona żyć będzie, choć jej oddźwięk zgłuchnie~W
32 Tatrach|           większym staje się Bóg!~ ~Choć otrząśniecie kwiaty barwnych
33 Tatrach| otrząśniecie kwiaty barwnych mitów,~Choć rozproszycie legendowy mrok,~
34 Tatrach|        rozproszycie legendowy mrok,~Choć mgłę urojeń zedrzecie z
35 Tatrach|       depczcie przeszłości ołtarzy,~Choć macie sami doskonalsze wznieść;~
36 Tatrach|           nową zdążając zdobyczą.~ ~Choć na chorągwi kładzie prawdy
37 NadGleb|    powierzchnią twoją się ukrywa;~ ~Choć nam w błyskawic blasku się
38 NadGleb|            na drodze roznieci -~To, choć wzrok szerszy widnokrąg
39 NadGleb|        zachceń osobistych znamię,~ ~Choć się przystraja w odrębności
40 NadGleb|           dąży.~ ~Z jego opatrznej, choć surowej łaski~Świat nie
41 NadGleb|                             XXIII~ ~Choć w praw niezmiennych poruszasz
42 NadGleb|         żmii, ni tygrysa paszczą.~ ~Choć tryumf zgubnym twym dążnościom
43 NadGleb|             bramą,~Musisz być inną, choć będziesz tą samą!~styczeń
44 Kwiaty |        sercem, a nigdy niesyty.~ ~A choć to było kwiecie takie skromne,~
45 Kwiaty |            zazdrością myślę o niej,~Choć jej nie śmiem dotknąć ręką,~
46 Kwiaty |       nigdym nie patrzał w okienko,~Choć nieraz w niedzielę lub święto~
47 Kwiaty |         jeszcze~Otoczone tajemnicą,~Choć z nich czasem błyśnie płomień~
48 Kwiaty |           mogę pozostać przy tobie,~Choć twój jestem na wieki, dziewczyno!~