Part

 1  1876  |       rozpacz dziką i bezbrzeżną,~Serca przedwczesną goryczą zatrute~
 2  1876  |        ona! z tą twarzyczką cudną~Serca wam bierze na straszne tortury;~
 3  1876  |          w każdym boju~Pokrzepiać serca słabe lub zmęczone,~Co by
 4  1876  | natchnionych,~Co się prężyły jako serca żywe,~Co miały siłę rozbudzać
 5  1876  |      przestał,~Że miał słuchaczów serca za piedestał.~ ~On zbierał
 6  1876  |      anioł srebrnopióry~I w chore serca pociechy nie leje,~I chłód
 7  1876  |        tłumić dłużej~Najsłodszych serca snów,~Na listku białej róży~
 8  1876  |     marzył i com czuł.~ ~Tę cichą serca spowiedź~Miałem jej posłać
 9  1876  |        nie mówią stęsknione!~Co w serca mego zostanie skrytości~
10  1876  |       ślub i kochaj znowu,~Dopóki serca ci stanie,~I wierzyć chciej
11  1876  |       zmierzch wieczorny~Zranione serca zwykł zbliżać do siebie;~
12  1876  |           odchodzę, bez żalu, bez serca.~Słowiki wspomnień do snu
13  1876  |         mógł, dzieweczko,~Zażądać serca ofiary;~Więc bawię tylko
14  1876  |          Myśleć i czuć,~Że trocha serca kobiecie~Świetnej kariery
15  1876  |     dobrego tonu~Na wylot znam;~Z serca pożytek niewielki,~Więc
16  1876  |                   Sonet~ ~Jednego serca! tak mało, tak mało,~Jednego
17  1876  |           mało, tak mało,~Jednego serca trzeba mi na ziemi!~Co by
18  1876  |      pomiędzy świętemi.~ ~Jednego serca i rąk białych dwoje!~Co
19  1876  |       objęciach do nieba;~Jednego serca! Tak mało mi trzeba,~A jednak
20 SenGrob|        meteorów różana ognistość.~Serca! grobowców prochami zapalne,~
21 SenGrob|       zawiłe,~Straciłem z oczu, z serca i z pamięci~Teraźniejszości
22 SenGrob|        tłumu;~Lecz ani boleść, co serca oczyszcza,~Ani jaskrawa
23 SenGrob|           braterstwa, co z serc w serca płynie,~By się o nic nie
24 SenGrob|     spotkania,~Ta wiara w polskie serca, której nic nie zmieni,~
25 SenGrob|        Rozjaśnia duszę pogodą~I z serca zdejmuje pleśń,~Wesoła,
26 SenGrob|          gościnie tej było -~Miał serca, serca za wiele,~I to go
27 SenGrob|   gościnie tej było -~Miał serca, serca za wiele,~I to go właśnie
28 AlbumP |     piękności wydobywa z ziemi,~Z serca natury i z serca człowieka,~
29 AlbumP |         ziemi,~Z serca natury i z serca człowieka,~I szary, mglisty
30 AlbumP |      odziana sukienką,~Drgnieniem serca dobyta z nicości,~Przyszła
31 Tatrach|         żniwo;~Młodzieńcom dajesz serca moc ofiarną,~A starcom dajesz
32 Tatrach|         wielbić razem w drgnieniu serca skrytem,~Gdy pijąc wszystkie
33 Tatrach|          krain pani i królowa,~Co serca ludzkie napawa rozkoszą;~
34 Tatrach|        wolno orzekać - że ona~Dla serca ludzi na zawsze stracona.~ ~
35 Tatrach|       inny, świeży,~W którym znów serca stęsknione zachwyci~Nowych
36 Tatrach|           ust płonących korali~Do serca słodycz przesączy~I z miłosnego
37 Tatrach|       tchnieniem istoty -~I poryw serca staje się już szczytną~Miłością
38 Tatrach|        nikt nie wierzy~Natchnione serca znajdą pod mogiłą~Gotowych
39 Tatrach|  pogrobowych kartę,~Zbrojąc wciąż serca pokoleń uparte.~ ~Boś ty
40 Tatrach|       hańbą ojczyzny.~I wszystkie serca zbroiły się harde~W niewolniczego
41 Tatrach|          chwile owych wiosen,~Gdy serca nasze paliła tęsknota,~A
42 Tatrach|          dawnych odeszło;~Oskarża serca miłością rozrzutne~I lekceważy
43 NadGleb|          Próżna ciekawość! próżne serca bicie!~Nikt odpowiedzi od
44 NadGleb|           I naród cały został bez serca i ducha...~ ~Że tak nie
45 Kwiaty |          Niosących uśmiech, łzy i serca w dłoni...~ ~A przecież
46 Kwiaty |      brzegu;~I nie ponieść żadnej serca straty,~Lecz tak zwiędnąć
47 Kwiaty |      męczarnie najrzadsze,~Może w serca truciznę nam sączyć -~Tych