Part

 1  1876  |         miłostki.~Któż by wyliczył ich wszystkie zalety?~Jednej
 2  1876  |          jak łezkami,~Może uleci z ich najczystszą wonią~Wyraz
 3  1876  |   pragnienia i smutki, i trwogi;~ ~Ich wonne słowa nie mogą obrazić~
 4  1876  |       pragnienia umrzeć by trzeba,~Ich ogień wstrząsa światem dusz~
 5  1876  |        dala na kłamliwe rzesze,~Na ich zabiegi o błyskotki próżne,~
 6  1876  |       skryci w obłok czarny,~Niech ich pieśń nasza gromem wstydu
 7  1876  |         nie wielkość obrali;~Niech ich ród szczęsny, cierpliwy
 8  1876  |            ustroni,~I nikt nie zna ich barw świeżych~I woni.~Szkoda
 9  1876  |         swoje roztrwonią istotę~Na ich nadziemską walkę i tęsknotę,~
10 SenGrob|           I twarz odwróci swoje od ich kości.~Bo kto do tyła duszę
11 SenGrob|         głowę...~Skądże, myślałem, ich niewinne loty,~Pokierowane
12 SenGrob|          się fale~I piły chciwie z ich czarnych strumieni~Gorycz,
13 SenGrob|         ciska duszy swojej ziarno?~Ich trwanie, ziemskiej pozbawione
14 SenGrob|           cichej zapomnienia nocy!~Ich jest królestwo pośmiertnej
15 SenGrob|          ciekawie~W tok pieśni dla ich bytów niedostępny;~I kiedy
16 SenGrob|            sławie,~Żywiej zabłysła ich próchen bielizna~I w wojowniczej
17 SenGrob|      mglistej,~Ze ta drgająca fala ich imieniem~W krąg się po ziemi
18 SenGrob|            Niech się nie dziwi, że ich proch zniesławią,~Niech
19 SenGrob|           chmurach rozpostarta,~Że ich śmiertelnej koszuli pozbawią.~
20 SenGrob|   nieskażona!~Próżne złudzenia! Bo ich ślad zatruty~Zostaje w spadku
21 SenGrob|       pociechę czerpią,~Nadzieję w ich sercach wskrześmy,~Wołając:
22 SenGrob|             Na zasiew światu rzuca ich proch krwawy.~ ~Śpij cicho,
23 SenGrob|       twoich dziwna zeszła trwoga,~Ich wzrok bezmyślny widzi tylko
24 SenGrob|   najlepsza z matek,~Żeś porzuciła ich na pastwę wroga!~ ~Lecz
25 SenGrob|            snu śpiewające.~Tam pod ich strażą rozsiadły się wzgórza,~
26 AlbumP |        twarze świecą;~Ku nieznanej ich mogile~Duchy nowych mężów
27 Tatrach|          skałom,~Rzeźbiąc światłem ich kolumny.~ ~Wszystko skrzy
28 Tatrach|           szczytach Tatr,~Na sinej ich krawędzi,~Króluje w mgłach
29 Tatrach|        przez góry,~Dając mi poznać ich poezję świeżą,~Nagą, dziewiczą
30 Tatrach| Dolę-niedolę pasterskich górali.~ ~Ich ciemne twarze i kożuszki
31 Tatrach|   Wypiastował cały ród górali -~On ich widział, gdy dziećmi radośnie~
32 Tatrach|               Zna więc dobrze bieg ich trwania krótki,~W ciasnym
33 Tatrach|          kółku zamknięte nadzieje,~Ich radości, pragnienia i smutki,~
34 Tatrach|            pragnienia i smutki,~Co ich boli, co im piersi grzeje;~
35 Tatrach|      zachwytów,~Lecz dalej sięgnie ich wzrok.~ ~Każda epoka ma
36 Tatrach|        pokona,~A ludzkość ze czcią ich imiona~Wpisuje w dziejów
37 Tatrach|         ostatka,~Jakby to była nie ich własna matka!~ ~Wszystko
38 Tatrach|          śmierci, i w życiu.~ ~Pod ich chorągwie spieszą ludzie
39 Tatrach|     miłością rozrzutne~I lekceważy ich zasługę przeszłą,~Nie wiedząc
40 NadGleb|           pracy plemion długiej,~ ~Ich miłość, sława, istnienie
41 NadGleb|           Jeśli rozpoznasz twórcze ich zamysły~I ten ich związek
42 NadGleb|          twórcze ich zamysły~I ten ich związek z dobrem świata
43 NadGleb|        dobrem świata ścisły,~I cel ich wieczny w swoją wcielisz
44 NadGleb|            świata wzory~I odmienne ich rodzaje.~ ~Każdy nawet kwiat
45 Kwiaty |           I widziałem, Boże skarz,~Ich w uścisku dwoje!~ ~Jak statua
46 Kwiaty |          Matki okryte żałobą,~Więc ich nie zdradzę przed tobą".~ ~
47 Kwiaty |      niebem południa palącem,~Szło ich dwoje po mirtów alei,~Słów