Part

 1  1876  | bezduszna, chłodna atmosfera~Już od kolebki duszę nam otacza,~
 2  1876  |     mazurki,~Wzdychając przy tym od czasu do czasu~Do diamentów,
 3  1876  |      zmienia,~Zakwita szczęściem od tych słów,~I tak jak w pierwszych
 4  1876  |         staroświecka,~Zapomniana od dawna,~Miała w sobie uśmiech
 5  1876  |      blisko!...~Odchodzi z wolna od wierzby płaczącej,~Co ocieniała
 6  1876  |    Odwrócić moje obłąkane oczy -~Od tego lądu próżnego lamentu,~
 7  1876  |      tego lądu próżnego lamentu,~Od tej przyszłości, którą robak
 8  1876  |   zaledwie woń kwiatów wiosenną,~Od rozczarowań wolna i od skażeń,~
 9  1876  |           Od rozczarowań wolna i od skażeń,~Rzuciła czarę pod
10  1876  |         Boś więcej promieniejąca~Od gwiazd na niebie!~ ~Wzgardziłbym
11  1876  |          już za stary!~ ~Uciekam od ciebie z dala,~Motylu złoty!~
12 SenGrob|    otworzy~I twarz odwróci swoje od ich kości.~Bo kto do tyła
13 SenGrob|           A miecz wyroków, wolny od trucizny,~Jest obosiecznym
14 SenGrob|         przystani,~Skąd odbijają od ziemskiego lądu~Na niemoc
15 SenGrob|          te czyste ptaki,~Białe, od krwawych promieni różowe,~
16 SenGrob|         obroty,~Tu je przyniosły od biegu omdlałe~I gnane wichrem
17 SenGrob|        łamać skrzydła jaśniejsze od śniegu~Na ostrzach łzami
18 SenGrob|    Pełznąc po głazach strącanych od gromów,~Nie zastraszony
19 SenGrob|    wszystkim jedna wielka zorza.~Od strony morza, nad urwiska
20 SenGrob|         Jak wypraszały się widma od męki,~Z jaką niechęcią pełzły
21 SenGrob|      skrawione płótna,~I silniej od nich wionęła zgnilizna.~
22 SenGrob| nieskończone,~Jakby w przeklętej od nieba szermierce~Miały być
23 SenGrob|    szeregu zatraceń i zniszczeń,~Od legendowych rajów Eufratu,~
24 SenGrob|   podnieśmy~Męczeński ród.~Niech od nas pociechę czerpią,~Nadzieję
25 SenGrob|        zarazem słowem pożegnania~Od tych, co Was kochają jak
26 SenGrob|        mogę żyć!~Więc się upijam od rana~I zawsze z pełnego
27 SenGrob|         człowiek;~I umarł z dala od swoich -~I nikt mu nie zamknął
28 AlbumP |      mnie zgon również jak życie~Od ciebie dzieli -~Obcą mi
29 AlbumP |         I różowe, świeże usta.~ ~Od jej spojrzeń, od rumieńca~
30 AlbumP |         usta.~ ~Od jej spojrzeń, od rumieńca~Zajaśniała świateł
31 Tatrach|         My się nie możem oderwać od ciebie,~Ciężarem ciała z
32 Tatrach|    wiosny, która go upieści...~I od początku idzie uzbrojony~
33 Tatrach|          wielkie głazy pochylone~Od nocnych wichrów dawały osłonę.~
34 Tatrach|         w piersi swej kamiennej;~Od kolebki bawi ją i cieszy,~
35 Tatrach|        zapewni?...~Że odwracacie od ziemi twarz~Bezczynni, a
36 Tatrach|      drugim da~Najwięcej światła od siebie!~7 lipiec 1877~
37 Tatrach|       nagą,~Podstawę bytu, mniej od dawnej chwiejną,~By na niej
38 Tatrach|  milczące i smutne,~Daleko myślą od dawnych odeszło;~Oskarża
39 NadGleb|     serca bicie!~Nikt odpowiedzi od was nie dostanie -~Chyba
40 NadGleb|        nie dzieli egoizmu miedza~Od wszystkich ogniw duchowych
41 NadGleb|      dalecy lub bliscy -~ ~Jedni od drugich nawzajem zależą,~
42 NadGleb|  ogłaszać poczyna,~I laur, który od dawna tobie się należy,~
43 Kwiaty |         wzniosłych, eterycznych,~Od melancholii żadna mnie nie
44 Kwiaty |       oburzę,~Byłbym, byłbym już od dawna~Pod twym oknem zdeptał