Part

 1  1876  |          swój domek Biały,~Gdzie ci słowiki będą z wiosną nucić,~
 2  1876  |      wysmukłą topolą!~Przysięgam ci - choć to rzecz trudna,~
 3  1876  |       kochaj znowu,~Dopóki serca ci stanie,~I wierzyć chciej
 4  1876  |       chciej mojemu słowu,~Że to ci skróci czekanie.~ ~Gdy minie
 5  1876  |     Pieśni nie słyszą.~ ~I tylko ci, którzy toną~W wielkiej
 6  1876  |     wielkiej miłości pragnieniu,~Ci słyszą w serc swoich drżeniu~
 7  1876  |            Młodość i wiosna wiją ci wianek...~-A ty w łzach
 8  1876  |            Jakaż to boleść czoło ci chmurzy?~Możeś się pączkiem
 9  1876  |        czekać już dłużej?~ ~Może ci wietrzyk przyniósł majowy~
10  1876  |         rzuciłaś mi słowo?~A jam ci światy chciał rzucić pod
11  1876  |      Dopóki matkę masz,~Nie może ci być źle;~Na moim oprzyj
12  1876  |          wszystko tchnie,~Śpiewa ci ptaków chór,~W twym niebie
13  1876  | uśmiechem cię wita~I każdy kwiat ci rozkwita,~Rozkoszą wszystko
14  1876  |     zaczerpnąć w tym zdroju,~Gdy ci przybraknie spokoju -~Więc
15  1876  |         rozkoszy tchnień;~Zdrada ci oczy otworzy,~Nieufność
16  1876  |          inny dzień.~ ~Przyjdzie ci płacić krwią~Serdecznych
17  1876  |      miłość dla ideału~Przyjdzie ci płacić krwią.~ ~I ból swój
18  1876  |   Zawodów, złudzeń, zdrad~Będzie ci wieniec rósł,~Cierniami
19  1876  |       jasny dziecka wzrok.~Niech ci wspomnienie kołyski~Przyniesie
20  1876  |     biegnąc, i odparty.~ ~Lepiej ci było wraz z bracią Ablową~
21 SenGrob|          Przypominałem, jak szli ci boleśni,~Rozmiłowani w szumie
22 SenGrob|       rozpacz albo trwoga;~Ziemi ci braknie, lecz niebo posiadasz,~
23 SenGrob|      lecz niebo posiadasz,~I tak ci przyszłość zaświatowa droga,~
24 SenGrob|        zaprzańców nie nagną -~Bo ci śród szyderstw głuszącego
25 SenGrob|     piersi,~A nie w imieniu!~ ~I ci, co żadnej spuścizny~Na
26 SenGrob|      serce rozdarła,~A bracia? - ci go zawiedli,~Więc miłość
27 SenGrob| polskiego tułacza.~ ~Ten wieniec ci podano nieraz, bądź więc
28 SenGrob|         myśli pracowniku!~ ~Dość ci na teraz hołdu, który niewidomie~
29 Tatrach|  jutrznią zabłyśnie na niebie.~ ~Ci, którzy mówią ciągle o jej
30 Tatrach|   kołysze,~Na grozę śmierci oczy ci zasłania~Wiecznymi blaski
31 Tatrach|          pokoleń wielkości~I moc ci dały dawną wskrzesić sławę,~
32 Tatrach|     pamięć obchodzimy twoją,~Jak ci, co dawno z niedolą zbratani,~
33 Tatrach|    gwiazdą znów przewodnią.~ ~My ci pod stopy ciała swe uścielem,~
34 NadGleb|       III~ ~Łudząca Maja otworzy ci oczy,~Migając widzeń różnobarwną
35 NadGleb|     tłoczy,~Słyszysz melodie, co ci w uszach dźwięczą,~I śnisz
36 NadGleb|          niej,~Łudząca Maja oczy ci zasłoni.~1894~
37 NadGleb|         wspólną jest zdobyczą:~I ci, co czynem ewangelię głoszą,~
38 NadGleb|       czynem ewangelię głoszą,~I ci, co ziemię zbrodniami pustoszą,~
39 NadGleb|     praca;~ ~Jarzmo niewoli kark ci wtenczas bodzie,~Wyższa
40 NadGleb|                         XXVIII~ ~Ci, którzy jasność żegnają
41 NadGleb|     więzy - to możesz być dumny!~Ci, którzy ucierpieli najwięcej -
42 NadGleb|  najwięcej - przebaczą,~I Polska ci przebaczy, kochający synu,~
43 Kwiaty |      przejściu burz~Znalazł dziś ci miłe dziecię~W cichym grobie