Part

 1  1876  |            łagodny i cienki,~Lubią go słuchać młodziutkie panienki.~ ~
 2  1876  |          śmieje się krwawo,~Bo już go chytra zdradziła niewiasta.~
 3  1876  |       Widząc, że wcielić nic zdoła go w życie,~Lub gdy odkrywa
 4  1876  |         śmieszności i szydzi;~Bawi go jeszcze arlekińska szata,~
 5  1876  |      wieszczów przyszłości,~Będzie go można w gładkie rymy włożyć~
 6  1876  |            szeptany ustami,~ ~Może go one ze sobą uniosą~I rzucą
 7  1876  |          Dwa spotkania~ ~Spotkałem go w młodości dniach -~W objęcia
 8  1876  |            albo zgon!"~ ~Spotkałem go po latach wielu,~Spotkałem
 9  1876  |           zachwyca,~Nie pyta, czym go niewolnik podsyca.~Nie pyta,
10  1876  |         fala tych uczuć obfita,~Co go rwie z sobą? O to tłum nie
11  1876  |           wieczora zwiędną,~I nikt go piersią swoją nie podeprze.~
12  1876  |          nędzy człowieczej~Chłodna go ziemia na zawsze wyleczy,~
13 SenGrob| niebiańskich niosąc mu kolędę,~Ani go zdziwi, ani też przelęknie.~
14 SenGrob|       splamiwszy smętną -~Wart, by go zdeptał praw skrzywdzonych
15 SenGrob|           człowieczy~Pod stopą, co go depcze i uciska,~Bo odrodzenie
16 SenGrob|            gdzie harfy natchnienia go wiodły,~Iść - na wiekowej
17 SenGrob|  przekleństw narzucone brzemię,~Co go nimbusem piekieł opromienia.~
18 SenGrob|           życia tak krótki,~Trzeba go użyć.~ ~Szczerością pewnie
19 SenGrob|           czasu przestrzenie;~Czyż go żałować?~Niech ginie! bez
20 SenGrob|       upadł niepostrzeżenie -~Czas go pochować.~ ~Bywały lata,
21 SenGrob|           I nic nie zdoła podnieść go istotnie -~A gdy nie możem
22 SenGrob|        serca, serca za wiele,~I to go właśnie zgubiło.~ ~Był jak
23 SenGrob|           rozdarła,~A bracia? - ci go zawiedli,~Więc miłość ziemska
24 SenGrob|           jeszcze usłyszy~Głos, co go wołać zacznie po imieniu;~
25 Tatrach|           tchnieniem wiosny, która go upieści...~I od początku
26 Tatrach|           już przeżył, i z tym, co go czeka.~ ~I wszystkim, którzy
27 Tatrach|      swojej obroży~I o boleści, co go we śnie trwoży.~On się zanurzył
28 Tatrach|            kształtów, w które chcą go wprząc śmiertelni:~Duch
29 Tatrach|           ramię mu niczyje -~Burza go nieszczęść nie dogoni -~
30 Tatrach|           Gdy śmiały nurek w głębi go napadnie,~I pokolenia ciekawych
31 NadGleb|         tęczuje i pryska.~ ~Niesie go z sobą ta nieznana fala,~
32 NadGleb|          śmiertelnym pogrąży,~Wnet go z martwości świt rozbudzi
33 NadGleb|         jego piersiach miecze,~Ani go przemoc żadna nie zabije -~
34 NadGleb|   królewski z orłem i pogonią,~Gdy go wodze i dumne hetmany~Już
35 NadGleb|           zniewagą nie bronią,~Gdy go w strzępki stargała niewola~
36 NadGleb|         noc milczenia głucha...~On go pierwszy uniósł z walki
37 Kwiaty |          niego~Byłoby nudno.~ ~Ale go muszę ukarać,~Podstępu na
38 Kwiaty |        łzami,~"Gdzie ona?" - pytam go z cicha.~ ~Wspomnienie przeszłości
39 Kwiaty |           na śmierć, gdzie rozpacz go niosła.~Więc targając serdeczne
40 Kwiaty |            anioła,~W jej objęciach go jeszcze dosięga -~Więc się
41 Kwiaty |            wonny kwiat jaśminu,~Ja go odtąd na mym sercu noszę..."~