Part

 1  1876  |    radzim wam, wieszczowie nasi,~Niech wasze Muzy w locie swym
 2  1876  |      Muzy w locie swym odpoczną;~Niech się z was żaden nie dręczy,
 3  1876  |     kwiaty...~ ~Posyłam kwiaty - niech powiedzą one~To, czego usta
 4  1876  |      miłości.~ ~Posyłam kwiaty - niech kielichy skłonią~I prószą
 5  1876  |         słowa pamiątką zostaną~I niech przeżyją razem mnie i Ciebie!~
 6  1876  |       już będą przytomni...~Lecz niech ta, którą tyle kochałem,~
 7  1876  |          jeszcze dam jałmużnę.~ ~Niech się więc kończy owa sztuka
 8  1876  |        się w żalu,~Na ust koralu~Niech uśmiech zabłyśnie nowy!~ ~
 9  1876  |      dalej~ ~Wzywałem ciemności: niech wstanie!~I niech mnie pogrąży
10  1876  |      ciemności: niech wstanie!~I niech mnie pogrąży w noc ciemną -~
11  1876  |      Wzywałem strasznego anioła:~Niech ślad mój zagładzi na ziemi,~
12  1876  |      ślad mój zagładzi na ziemi,~Niech wszystkie dnie moje odwoła,~
13  1876  |       moc~I jasny dziecka wzrok.~Niech ci wspomnienie kołyski~Przyniesie
14  1876  |     ludzi skryci w obłok czarny,~Niech ich pieśń nasza gromem wstydu
15  1876  |  szczęście, nie wielkość obrali;~Niech ich ród szczęsny, cierpliwy
16  1876  |          struchlały,~Rzekłem: - "Niech porwą mnie diabli,~Jeżeli
17 SenGrob| Kłamliwych widzeń utracone raje;~Niech cię nie straszy długość
18 SenGrob|     rzeczywistą siłę lotu zyska.~Niech więc nie jęczy cichy proch
19 SenGrob|  Grzmiąco przyzywa: "Kto rycerz, niech wstaje!"~Tak coraz dalej
20 SenGrob|    zdrada,~Z cmentarnych krzyżów niech pręgierze stawią,~I umęczonych
21 SenGrob|    umęczonych śpiąca już gromada~Niech się nie dziwi, że ich proch
22 SenGrob|         że ich proch zniesławią,~Niech się nie troszczy w chmurach
23 SenGrob|      kochać~Ładnej dziewczyny.~ ~Niech się więc kruszy przed niebem,~
24 SenGrob|   przepada...~Krzyczmy: Rok nowy niech żyje!~I rwijmy z przyszłości
25 SenGrob|   przestrzenie;~Czyż go żałować?~Niech ginie! bez łzy, oklasku,~
26 SenGrob|         różni twarzą lub czynem,~Niech nas duch jeden owionie,~
27 SenGrob|          nas duch jeden owionie,~Niech zadrży miłością w łonie~
28 SenGrob|        odmętu~W pośrodku burz.~ ~Niech żyją pierwsi w narodzie,~
29 SenGrob|     matki nie wzięli~Prócz łez - niech żyją!~Jeżeli miłość ojczyzny~
30 SenGrob|       nawzajem~Szczęśliwych lat!~Niech myśl powstanie swobodna~
31 SenGrob|         podnieśmy~Męczeński ród.~Niech od nas pociechę czerpią,~
32 SenGrob|      Wołając: jeszcze jesteśmy -~Niech żyje lud!~6 styczeń 1868~
33 Tatrach|        krain wiecznego śniegu.~ ~Niech spanoszeni przybysze~Pełzają
34 Tatrach|          życzenia swe, Narodzie:~Niech kończy pracę rozpoczętą.~ ~
35 Tatrach|       kończy pracę rozpoczętą.~ ~Niech rozpościera jasność wszędzie~
36 Tatrach|   braterstwo wszystkich ludów.~ ~Niech dzień ten przyszłość nam
37 NadGleb|          nią? jak dzieci.~ ~Lecz niech kto światło na drodze roznieci -~
38 Kwiaty |           Będę umyślnie płakała,~Niech łezki pije!~29 czerwiec
39 Kwiaty |       wewnętrznych promieni".~ ~"Niech cię przyszłość, najdroższa,
40 Kwiaty |     Pokaż nam drogę, dziewczyno,~Niech te psy marnie wyginą!"~"