Part

 1  1876  |               zgody, harmonii i ciszy,~Która piękności pierwszym jest
 2  1876  |               piłkę przyjemna i łatwa,~Którą by mogła zawsze, w każdej
 3  1876  |         natchniona,~Drżąca jak lutnia, którą śpiewak trzyma,~I on dlatego
 4  1876  |                widzą w tym zuchwałość,~Która być może w straszne skutki
 5  1876  |            przytomni...~Lecz niech ta, którą tyle kochałem,~Czasami jeszcze
 6  1876  |             Powrót piosenki~ ~Piosnka, którą ukochana~Zwykła była mi
 7  1876  |           lamentu,~Od tej przyszłości, którą robak toczy,~I zapatrzony
 8  1876  |            ducha słoneczną~I w miłość, która jest wieczną -~Na matkę
 9  1876  |            nosił fatalnej pieczęci,~Na którą z wstrętem patrzą wniebowzięci!~ ~
10  1876  |           sfera jasna, sfera ideału,~W którą świat żywych wsiąka wciąż
11 SenGrob|          pogrzebiona~Ciężka spuścizna, którą przyjąć trzeba,~Rzucając
12 SenGrob|               ta dziewicza czystość,~Z którą płyniecie w światy idealne,~
13 SenGrob| Niewzruszoności dziwiąc się kamiennej,~Którą my, ludzie, za nieczułoić
14 SenGrob|               za nieczułoić bierzem,~A którą, gdy duch napełni płomienny,~
15 SenGrob|            woli Bożej zostaje deptany,~Która mu tryumf ojcostw zabezpieczy.~
16 SenGrob|                duchów skazy~Z zasłony, którą śmierć rzuca, odkrywać,~
17 SenGrob|            złączy nas!~ ~Bo miłość ta, która płynie~Z poznania ziemskiego
18 SenGrob|             zgonie,~I nieśmiertelność, którą czują w łonie,~Przekazać
19 SenGrob|               co w popiołach kroczy,~A którą oglądali w tęsknocie proroczej~
20 SenGrob|               się porusza".~ ~Ta myśl, którą wynosi m z naszego spotkania,~
21 SenGrob|             ubiera,~Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno~Przyszłych
22 SenGrob|                 nie tę tchnącą szałem,~Która na oślep leci bez oręża,~
23 SenGrob|           światła i przelotnych cieni,~Która na fali powietrza ruchomej~
24 Tatrach|                woni,~Podajesz przędzę, którą ona bierze,~Snując z niej
25 Tatrach|              Każdy z nas musi w walce, którą toczy,~Tak jak Anteusz dotykać
26 Tatrach|          strony~I z tchnieniem wiosny, która go upieści...~I od początku
27 Tatrach|               krew ofiar piły~Z czary, która w jezioro upadła - rozbita.~ ~
28 Tatrach|        Wszędzie surowa wielkość, przed którą maleją~Sny człowieka, co
29 Tatrach|            życia się spowiada:~I woda, która gdzieś w szczelinie syczy,~
30 Tatrach|                w gęstej mgły zasłonie,~Którą z wolna zrzuca z ramion
31 Tatrach|              jej upadnie.~ ~Ta trumna, którą do grobu składacie,~Zawiera
32 Tatrach|              dzieckiem ostatnim epoki,~Która tradycję przechowując żywą,~
33 Tatrach|           powiew kwiatów woni~I zorza, która błękity rumieni,~I wszystko
34 Tatrach|           Nastała nowa epoka, żelazna,~Która wciąż ziemskim zaprzątnięta
35 Tatrach|          świeżej doszukać się broni,~Z którą by mogło przyszłe staczać
36 NadGleb|               podobny wirującej bańce,~Która na fali tęczuje i pryska.~ ~
37 NadGleb|                       X~ ~Tylko treść, która z całością się splata,~To,
38 NadGleb|               podniesie i zbawi.~Myśl, która dobru powszechnemu służy,~
39 NadGleb|             wielkie rozlały jezioro,~A którą zaraz, z jutrem niedalekiem,~
40 NadGleb|              jedną cząstkę bierze:~Tę, którą sama w swym odbija łonie.~