Part

 1  1876  |          pełne miłości a zdradne,~Które wyczerpał brylantowy Heine,~
 2  1876  |  warunkiem,~Chcemy tych dźwięków, które każdy słyszy~Na swoich ustach
 3  1876  |     Ukazywały nową piękną stronę,~Które by naprzód biegły w każdym
 4  1876  |           tylko marzenia tęczowe,~Które duch ludu z piersi swej
 5  1876  |         zaledwie zostały tużurki,~Które do taktu salonowej pieśni~
 6  1876  |   rozkoszą~Wśród bliskich widzeń, które woń roznoszą?~ ~W maju,
 7  1876  |       pomnisz dzień ten i wyrazy,~Które się lały wezbranym potokiem,~
 8  1876  |         Szkoda!~ ~Szkoda kwiatów, które więdną~W ustroni,~I nikt
 9  1876  |    świeżych~I woni.~Szkoda pereł, które leżą~W mórz toni;~Szkoda
10  1876  |          mórz toni;~Szkoda uczuć, które młodość~Roztrwoni.~Szkoda
11  1876  |          Rozproszą,~Szkoda ofiar, które nie są~Rozkoszą;~Szkoda
12 SenGrob|      powietrze zmrożone i sine,~ ~Które zawisło nad przepaścią ciemną,~
13 SenGrob|           otrząśnięty z tych łez, które wiszą~Nad ziemskich piekieł
14 SenGrob|          To jest królową światów, które kruszy,~Jedynie godną dzierżyć
15 SenGrob|       byle ujść zagłady,~A życiu, które wyższych szczebli sięga,~
16 SenGrob|  bezpłodne ugory!~I oto jarzmo, w które ludy wprzęga!~Chodź za mną!
17 SenGrob|      podziemnym~Wraz z piorunami, które słały burze,~Wtórował pieśni
18 SenGrob|           tym dalekim brzmieniem,~Które przyszłości sny potrąca
19 AlbumP |          słońce - wywołuje burze,~Które grom niosą w ciemnościach
20 Tatrach|  promieniami jasności słonecznej,~Które przerabiasz na chleb, co
21 Tatrach|      rodzinne.~ ~To przywiązanie, które ludzie prości~Czerpią z
22 Tatrach|          pełna granitowych łomów,~Które z daleka sterczały, jak
23 Tatrach|         prządka snuje białe nici,~Które wśród głazów migają tak
24 Tatrach|      bladej,~I w dzikich formach, które ona sklepi,~Nie szukać natchnień
25 Tatrach|     straży stoi,~Bez kształtów, w które chcą go wprząc śmiertelni:~
26 Tatrach| wdzięczności wspomnieniami płacę,~Które, jakkolwiek spełzły na papierze,~
27 Tatrach|    Wypiastował już pokoleń wiele,~Które wieczny związek z nim zawarły,~
28 Tatrach| dzieciństwa nocą~Pierwsze blaski, które życie złocą.~ ~Tak jak w
29 Tatrach|     schowa,~Nie stłumi natchnień, które pierś jej wznoszą,~Nie skazi
30 Tatrach|        naprzód w znoju~Z hasłami, które ludzkość budzą;~I walcząc
31 Tatrach|          śmierć jest kłamstwem, w które nikt nie wierzy~Natchnione
32 Tatrach|      samobójstwo ducha -~I więzy, które mocniej się nam wpiły,~I
33 Tatrach|         kaprala".~ ~To pokolenie, które wówczas wzrosło,~Dni Listopada
34 Tatrach|           dawnej przodków chwały,~Które nas czarem swoim upajały.~ ~
35 NadGleb|        posiędzie,~Dokoła miejsca, które blask oświeci,~Otchłań ciemności
36 NadGleb|         ścięgno,~Ni żądz płomyki, które śmierć zadmuchnie.~ ~Te
37 Kwiaty |     Rozsiewamy kwiaty pełne woni,~Które kwitną chwil kilka i więdną,~