Part

 1  1876  |            Przed jej posągiem oczy swe zakrywa~I marzy wsparta
 2  1876  |           co nas dławi~I opasuje w swe skręty potworne;~Znamy ten
 3  1876  |           Bez granic~ ~Potoki mają swe łoża -~I mają granice morza~
 4  1876  |          jeszcześ za młoda.~Otrzyj swe oczy:~Świat tak uroczy,~
 5  1876  |      stęskniona~Na niego podniosła swe oczy.~ ~I wzrokiem spoczęła
 6  1876  |           srogi~Rozpuścił na świat swe hordy,~Siałeś pożogi i mordy,~
 7  1876  |          ludzką ranę~Przejmując na swe serce skołatane;~Trzeba
 8 SenGrob|           dna mierząc wzrokiem,~Za swe dziedzictwo przyjąć - i
 9 SenGrob|       zwracać ziemska bryła~I brać swe blaski, nie wiedząc, skąd
10 SenGrob|    bezdenne obszary,~Porozwieszały swe płaszcze wilgotne.~I dalej -
11 SenGrob|         podziemną~Rzuciło w błękit swe dymiące nozdrze,~Wkrótce
12 SenGrob|  jaskrawość ognistsza~Porozciągała swe płonące świty,~I coraz więcej
13 SenGrob|           padały kałuże,~Chcąc tam swe rany ochłodzić piekące;~
14 SenGrob|             Ojczyzna",~Poodrzucały swe skrawione płótna,~I silniej
15 SenGrob|     pochylona,~I wyciągnęła czarne swe ramiona~Z błogosławieństwem
16 AlbumP |           męce.~Ujrzał - gdy każde swe słowo,~Każde spojrzenie
17 AlbumP |       walczył dla niej,~Ten męstwo swe przeceniał -~Zabłąkał się
18 AlbumP |           Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie.~ ~Miłość jak
19 Tatrach|       pasma uczuć świeże.~ ~Ty jej swe wszystkie skarby zgromadzone~
20 Tatrach|    piękność świata~Chce uchwycić w swe objęcia.~23 listopad 1878~
21 Tatrach| Gdzieniegdzie nagą pustkę w wianki swe ubiorą.~ ~Granitowe opoki,
22 Tatrach|        wciąż dzbanka~Czysta najada swe fale~W przejrzystym sączy
23 Tatrach|          mu po twarzy,~Czasem brwi swe namarszczy ponury~I jak
24 Tatrach|            zawarły,~Z nim złączyły swe losy i cele,~Przy nim żyły
25 Tatrach|            ziemian~Najsłodsze dary swe mnoży;~W stubarwne mieniąc
26 Tatrach|            wzrok.~ ~Każda epoka ma swe własne cele~I zapomina o
27 Tatrach|          zgodzie,~Nieś mu życzenia swe, Narodzie:~Niech kończy
28 Tatrach|        dumnej przeszłości czerpała swe soki~I, wolnych marzeń snując
29 Tatrach|    wawrzynu,~Wieszczów krwawiących swe piersi łabędzie~I męczenników,
30 Tatrach|              My ci pod stopy ciała swe uścielem,~Abyś stanęła na
31 Tatrach|            prochu się położyć~I za swe wiano wziąć niepamięć wieczną,~
32 Tatrach|     wzruszonym niczem,~Pożerającym swe dzieci Saturnem -~A jej
33 NadGleb|          Jako strumienie, mieszają swe ścieki~I jedna drugą ze
34 Kwiaty |  Powróciłem w ciemne mgły,~Unosząc swe smutki,~I nie wierzę dziś
35 Kwiaty |           skarbach wróżka~Położyła swe pieczęcie,~Strzeże ocząt