Part

 501 SenGrob|         wszystkie pod dymu namiotem.~I tylko pieczar ponure komnaty~
 502 SenGrob|              Za poświęceniem goniącą i sławą,~Czeredę sylfów, czystą
 503 SenGrob|               Czeredę sylfów, czystą i ofiarną,~Co chciwie napój
 504 SenGrob|        chciwie napój wysącza boleści~I w płomień ciska duszy swojej
 505 SenGrob|              jednym ciągiem pragnień i niemocy,~Błyszczy się chwilę
 506 SenGrob|         niemocy,~Błyszczy się chwilę i ginie bez części.~Pokój
 507 SenGrob|          grabarze północy".~Umilkł - i szliśmy dalej ponad wody,~
 508 SenGrob|           cypel, zatopiony w chmurze~I opasany wstęgą błyskawicy.~
 509 SenGrob|           cały wulkanicznym grzmotem~I głuszył ryki odmętów i burze.~
 510 SenGrob|      grzmotem~I głuszył ryki odmętów i burze.~Tam, walcząc z urwisk
 511 SenGrob|           łoskotem,~Po ostrzach lawy i ostrogach łomów~Piąłem się
 512 SenGrob|              wobec lodowych ogromów.~I tylko wichry - pustyń wychowańce~
 513 SenGrob|              Zraszała skalne porosty i pleśnie;~Tylko pędzone wichrem
 514 SenGrob| Porozwieszały swe płaszcze wilgotne.~I dalej - coraz przepaścistsze
 515 SenGrob|  Porozgradzały straszliwe przystępy,~I coraz bardziej tonęły w
 516 SenGrob|             Tak, że nareszcie za mną i przede mną~Góry, przepaści,
 517 SenGrob|            ciemną -~Już blisko celu, i srebrzyste ostrze,~Co pracą
 518 SenGrob|       widnokrąg rozpostrze.~Jestem - i chyba w błękit się roztopię;~
 519 SenGrob|              świateł opływam potopie~I łowię wzrokiem te barwy
 520 SenGrob|           nie mogłem olśniony;~Niebo i ziemia, w szalonym zawrocie,~
 521 SenGrob|          jeden łańcuch nieschwycony,~I w nierozdzielnym powiązane
 522 SenGrob|        przelocie,~Srebrne wód spadki i błyszczące morza~Migały
 523 SenGrob|             oparł na liktorskim pęku~I drżącą rękę kładł na złote
 524 SenGrob|              jego wznosi ponad głową~I u chmur żebrze piorunów
 525 SenGrob|           jedna wstrząsa kłębek węży~I nóż skrwawiony, jak Nemezis
 526 SenGrob|     płaczącego drewna~Nieczuły kawał i nadzieja cudu -~Niźli królewska
 527 SenGrob|       królewska boleść, stos ofiarny~I cała przyszłość spodlenia
 528 SenGrob|            cała przyszłość spodlenia i brudu.~A z drugiej strony
 529 SenGrob|         strony tętni jeździec czarny~I całun śniegu piersią konia
 530 SenGrob|              tym cudownym widzeniem;~I chciałem wżyć się w tę całość
 531 SenGrob|           szaloną~Rozgrodzić niebios i piekieł potęgi~I stać na
 532 SenGrob|             niebios i piekieł potęgi~I stać na szczycie bólu przed
 533 SenGrob|           światów zwyczajne porządki~I duchom wstydu wypalił rumieniec,~
 534 SenGrob|         ciosy mieć znów serce młode,~I walcząc przeciw naznaczonym
 535 SenGrob|       przybiegły po lutni rozpaczać,~I coraz bardziej burzliwa
 536 SenGrob|              coraz bardziej burzliwa i mglistsza~Fala harmonii
 537 SenGrob|         harmonii spłynęła w błękity,~I niebios coraz jaskrawość
 538 SenGrob|      Porozciągała swe płonące świty,~I coraz więcej ciemniały ku
 539 SenGrob|    płomieniste róże~Ubrał się cały - i hukiem podziemnym~Wraz z
 540 SenGrob|            odmęty swoje rozkiełznało~I z bezkrańcowej wyjącej przestrzeni~
 541 SenGrob|             cieni,~Co pozbawiona rąk i trupich główek,~Z grobowców
 542 SenGrob|              kości kurczyły płaczące~I w łez przydrożne padały
 543 SenGrob|              rany ochłodzić piekące;~I ani całej zgrozy nie powtórzę,~
 544 SenGrob|             harfy piorunowe dźwięki,~I jak bolesnym przejmował
 545 SenGrob|           Ten trupi zastęp bez głowy i ręki.~Przyszedł nareszcie
 546 SenGrob|            ręki.~Przyszedł nareszcie i w kole przeklętem~Naprzeciw
 547 SenGrob|              łańcuch ożywił występny~I w takt dzikiego kołysał
 548 SenGrob|           dla ich bytów niedostępny;~I kiedy lutnia zagrzmiała
 549 SenGrob|        zabłysła ich próchen bielizna~I w wojowniczej stanęły postawie. -~
 550 SenGrob|    Poodrzucały swe skrawione płótna,~I silniej od nich wionęła
 551 SenGrob|         ziemię padła czereda pokutna~I wszczęła wyciem głośno wzywać
 552 SenGrob|         przykrzyły niebu swymi modły~I o zniszczenie błagały doszczętne.~
 553 SenGrob|         odważył powstać o swej sile,~I tam, gdzie harfy natchnienia
 554 SenGrob|       grzmotów~Zerwał się przecież - i wrzeszcząc opile,~Straszne
 555 SenGrob|             upiorów hufce bezorężne;~I kędy orły nad grobowcem
 556 SenGrob|           orły nad grobowcem kraczą,~I kędy tylko nad przepaści
 557 SenGrob|         ohydne za nikczemnym zgonem.~I wnet się smutne zatrzęsły
 558 SenGrob|          smutne zatrzęsły zwaliska -~I cichych westchnień przedarły
 559 SenGrob|      westchnień przedarły się tony -~I w głębi lochu trumna czy
 560 SenGrob|        jaśniejsze przybrała korony -~I całą martwość grobowego
 561 SenGrob|              miesięcznym promieniem.~I pełno było w tej obłocznej
 562 SenGrob|    Rozmyślających dawnych bohaterów;~I pełno wonnych przeszłością
 563 SenGrob|           wydarł ze swoich łańcuchów~I tu na świadka stanął świat
 564 SenGrob|              zmieszały się tchnienia~I wszystkich potęg nadzmysłowe
 565 SenGrob|            widziadeł rozterce~Trwoga i boleść wiały nieskończone,~
 566 SenGrob|            struny przeczuć potrącone~I w rozstrzygnięciu krwawego
 567 SenGrob|              długim szeregu zatraceń i zniszczeń,~Od legendowych
 568 SenGrob|         Drogę - wśród ciągłych bojów i oczyszczeń~Do tej anielskiej
 569 SenGrob|           sennych krain przywoływać!~I jakże smutno ciemne duchów
 570 SenGrob|              śmierć rzuca, odkrywać,~I po przepaściach łowić epos
 571 SenGrob|       przepaściach łowić epos bladą,~I co zawiera męki, odgadywać!~
 572 SenGrob|          swoje w inne światy wlecze,~I gdy się żywi do spoczynku
 573 SenGrob|     złorzeczę?~Świat ten tak dziwny! I ludzie się śpieszą~Zetrzeć
 574 SenGrob|              wczoraj, dziś ośmieszą,~I co dzień nowej potrzebując
 575 SenGrob|             martwą zastygły powieką,~I żale swoje wywodzą grobowe,~
 576 SenGrob|        przyszłości sny potrąca nowe.~I myślą biedne, że ludzi wspomnieniem~
 577 SenGrob|           ziemi rozejdzie ojczystej,~I że im echo wracające powie~
 578 SenGrob|              serc pamięci wdzięcznej i wieczystej.~Lecz świat ten
 579 SenGrob|            prędzej, czym żył wczora,~I klątwą tylko żegnają synowie~
 580 SenGrob|         Odlatującej ojczyzny upiora,~I dawny ołtarz rozpada się
 581 SenGrob|       krwawego topora!~Nowy obrządek i nowe bożyszcza~Biorą pokłony
 582 SenGrob|              posąg boleści zamienia,~I nad umarłym morzem nieruchomie~
 583 SenGrob|             zgięte na kolanach męże,~I gdzie umarłych nieświęconą
 584 SenGrob|       Plugawią jadem pełzające węże,~I gdzie ostatnia zacność,
 585 SenGrob|              niech pręgierze stawią,~I umęczonych śpiąca już gromada~
 586 SenGrob|          pozbawią.~Bo tak być musi - i dziejowa karta,~Co lśniła
 587 SenGrob|       przyszłość podniesie zwycięska~I w krwi umyje anioł przeobrażeń.~
 588 SenGrob|          urąga okrwawionym cieniom -~I gdy ma nowe gonitwy poczynać,~
 589 SenGrob|              Więc znowu trzeba boleć i przeklinać,~Trzeba ukochać
 590 SenGrob|        Trzeba ukochać jaką nową marę~I nowe tęcze na niebie rozpinać,~
 591 SenGrob|              niebie rozpinać,~Wątpić i wierzyć, i znów tracić wiarę,~
 592 SenGrob|          rozpinać,~Wątpić i wierzyć, i znów tracić wiarę,~A po
 593 SenGrob|              po pielgrzymce męczącej i długiej~Minotaurowi znów
 594 SenGrob|             odszukał labiryntu wątek~I spłacił za nas zaciągnięte
 595 SenGrob|            za nas zaciągnięte długi,~I dał nam w ręce rapsodu początek -~
 596 SenGrob|           czego~Dziwną krainę marzeń i pamiątek!...~Lecz tak -
 597 SenGrob|          robić?... Życzę snu dobrego~I tej odwagi, co zdrajcom
 598 SenGrob|             Któremu serce trza odjąć i głowę,~Aby nie straszył
 599 SenGrob|              Ciągniemy, rzesze senne i cierpiące,~Trochę tu niebios
 600 SenGrob|              tu niebios zaczerpnąć - i morza,~Gdy nam przybrakło
 601 SenGrob|        przybrakło ojczystego brzegu,~I skargi rzucać w gwiaździste
 602 SenGrob|        przerwać milczenia nie śmieją~I tylko ptastwo zabłąkane
 603 SenGrob|    przeszłości czarne,~Rwali cyprysy i róże cmentarne.~Witajcie,
 604 SenGrob|              utajmy namiętne wybuchy~I wzrok łzawy w ciemności
 605 SenGrob|              już zapadł w otchłanie,~I w posępnej pomroce~Jako
 606 SenGrob|    przystaniem, grobowców odźwierni,~I pochylim ciężące już głowy.~ ~
 607 SenGrob|             długim kolumn krużganku,~I marzenia, co legły,~Nim
 608 SenGrob|              nas, co robim w popiele~I czy słońce nie świeci nam
 609 SenGrob|              Że Niobidy tu przyszli,~I po łuk swój pobiegnie, zmieszana~
 610 SenGrob|              dala~Stoi córka Tantala~I w nią wlepia swój wzrok
 611 SenGrob|            własnego wracamy pogrzebu~I pod twoje chronimy się skrzydła.~ ~
 612 SenGrob|            braci błądzące już cienie~I żalące się niebu, że ciemno!~
 613 SenGrob|             może znajdziemy w czarze~I nieśmiertelność.~ ~Zdziwim
 614 SenGrob|      najszczersi,~Grzać się miłością i winem,~Wszak nieraz piersią
 615 SenGrob|       Krzyczmy: Rok nowy niech żyje!~I rwijmy z przyszłości drzewa~
 616 SenGrob|             Prawdziwej duchowej siły~I serc czystości!~A Bóg nam
 617 SenGrob|              Bóg nam stanąć pozwoli,~I z naszej skromnej mogiły~
 618 SenGrob|           Uderzmy w kielichy z winem~I bratnie podajmy dłonie,~
 619 SenGrob|              zadrży miłością w łonie~I złączy nas!~ ~Bo miłość
 620 SenGrob|          Potrafi zstąpić bez wstrętu~I wyrwać słabych z odmętu~
 621 SenGrob|             Jeżeli zawsze są pierwsi~I w poświęceniu!~Gdy z czasu
 622 SenGrob|           piersi,~A nie w imieniu!~ ~I ci, co żadnej spuścizny~
 623 SenGrob|         ojczyzny~Jako synowie pojęli~I na wyłomie stanęli,~Gdzie
 624 SenGrob|             Spełnijmy puchary do dna~I życzmy sobie nawzajem~Szczęśliwych
 625 SenGrob|              myśl powstanie swobodna~I światło błyśnie nad krajem!~
 626 SenGrob|           trują.~Ludzi palącej myśli i bladego czoła,~Co rażeni
 627 SenGrob|            chcą zatknąć przy zgonie,~I nieśmiertelność, którą czują
 628 SenGrob|               ty rękę~Daj!~Przez łzy i mękę,~Przez ciemny kraj,~
 629 SenGrob|         czarnej~Nie wiem, gdzie iść,~I po przepaściach muszę nocować,~
 630 SenGrob|          pyle~Padło bez sił;~Rozpacz i hańbę widząc po drodze,~
 631 SenGrob|              Widziałem klęski~Duchów i ciał;~Więc obłąkany boleścią,
 632 SenGrob|            boleścią, chodzę~We łzach i trwodze.~ ~I nie wiem teraz,
 633 SenGrob|         chodzę~We łzach i trwodze.~ ~I nie wiem teraz, w co wierzyć~
 634 SenGrob|          zstąpić z wątpieniem~W grób~I z utęsknieniem~Do twoich
 635 SenGrob|              stóp~Chylę się z prośbą i nieprzytomnie~Wołam: zstąp
 636 SenGrob|             miłości~Kupiony w łzach,~I ludu mego zwycięstwo jasne~
 637 SenGrob|        Swojej mocy pomimo nieszczęść i rozdziałów,~Wzmocnić teraz
 638 SenGrob|       rodzinie~Połączyć swoje dłonie i z oczu wyczytać~Tajemnicę
 639 SenGrob|              się o nic nie troszczyć i o nic nie pytać,~Ale wszystko
 640 SenGrob|      odgadnąć z pierwszego wejrzenia~I łzami wypowiedzieć dzieje
 641 SenGrob|             z grobu wiekowego wstała~I przyszła błogosławić naród
 642 SenGrob|             Warty brzegami spotkała,~I że królewskie cienie śpiących
 643 SenGrob|              wzniesionych toastów!~ ~I chociaż to sen tylko, żeśmy
 644 SenGrob|              dla ducha nie ma granic i przestrzeni~I miłość do
 645 SenGrob|              ma granic i przestrzeni~I miłość do jednego skupi
 646 SenGrob|         kochają jak bracia rodzeni -~I w ostatnim uścisku, w cichej
 647 SenGrob|              Więc się upijam od rana~I zawsze z pełnego dzbana~
 648 SenGrob|        Piękniejszym staje się świat,~I urok młodzieńczych lat~Wstępować
 649 SenGrob|               Rozjaśnia duszę pogodą~I z serca zdejmuje pleśń,~
 650 SenGrob|       Fantazję wskrzesza mi młodą;~ ~I słyszę kochanki głos,~Pierwsze
 651 SenGrob|           Pierwsze miłosne zaklęcia,~I chwytam dzban mój w objęcia,~
 652 SenGrob|             Ochoczo biegnę na szturm~I słyszę w odgłosie surm:~"
 653 SenGrob|            Pośpieszam, co zdąży koń,~I u nóg kochanki klęczę,~Ona
 654 SenGrob|             Ona z obłoków rwie tęczę~I moję ozdabia skroń;~W rodzinne
 655 SenGrob|           rodzinne przychodzę strony~I witam rzucony dom,~I matki
 656 SenGrob|          strony~I witam rzucony dom,~I matki radosnym łzom~Powierzam
 657 SenGrob|       posłuchanie dajesz tam u Boga,~I śmią narzekać, o najlepsza
 658 SenGrob|             zginać przed tobą kolana~I bądź w błękitach tą harfą
 659 SenGrob|          drzewa,~Co daje wiedzę bytu i nicości.~ ~My znać nie możem
 660 SenGrob|            nam wlewa~Widmo haniebnej i krwawej przyszłości~I do
 661 SenGrob|      haniebnej i krwawej przyszłości~I do snu pieśni straszliwe
 662 SenGrob|               Serce się nasze wypali i znuży,~ ~I nic nie zdoła
 663 SenGrob|              nasze wypali i znuży,~ ~I nic nie zdoła podnieść go
 664 SenGrob|       istotnie -~A gdy nie możem żyć i cierpieć dłużej...~To na
 665 SenGrob|            hidalgów nosicie łachmany~I odkrywacie światu swoje
 666 SenGrob|              zarabiać na chleb krwią i łzami.~ ~Własną nikczemność
 667 SenGrob|         chowacie w pamiątek kurhany,~I gdy kto skargę podniesie
 668 SenGrob|            ciche zalegli cmentarze~ ~I z tego świata zeszli bezpotomni;~
 669 SenGrob|      nadzieję ukaże:~Że o was Polska i przyszłość zapomni!~27 kwiecień
 670 SenGrob|          Miał serca, serca za wiele,~I to go właśnie zgubiło.~ ~
 671 SenGrob|     wszystkie strony~Miłością, bólem i gniewem.~ ~Greckiego piękna
 672 SenGrob|            kochanek,~Czciciel potęgi i czynu,~Marzył o duchach
 673 SenGrob|         Marzył o duchach niezłomnych~I szukał ludzi wśród gminu.~ ~
 674 SenGrob|          szukał ludzi wśród gminu.~ ~I bratnie podawał dłonie,~
 675 SenGrob|              bratnie podawał dłonie,~I wierzył, że pójdą razem~
 676 SenGrob|       wielkością celu,~Spojeni krwią i żelazem.~ ~Anioła widział
 677 SenGrob|             Tęsknym uczuciem sieroty~I wierzył w zwycięstwo ducha,~
 678 SenGrob|             ducha,~W tryumf wolności i cnoty;~ ~Wierzył, że naród
 679 SenGrob|           naród szlachetny~Nie ginie i nie umiera,~Że znajdzie
 680 SenGrob|           każdym swym synu~Mściciela i bohatera.~ ~Więc kiedy ujrzał
 681 SenGrob|            Nie uszedł potwarzy ciosu~I nie miał z kim się podzielić~
 682 SenGrob|              Goryczą swojego losu.~ ~I błądził wśród obcych ludów~
 683 SenGrob|          Nieznany, samotny człowiek;~I umarł z dala od swoich -~
 684 SenGrob|             umarł z dala od swoich -~I nikt mu nie zamknął powiek -~ ~
 685 SenGrob|            mu nie zamknął powiek -~ ~I nikt już o nim nie wspomni -~
 686 SenGrob|              już o nim nie wspomni -~I jest już garścią popiołów -~
 687 SenGrob|                                   J. I. Kraszewskiemu~ ~U nas -
 688 SenGrob|           sobą do przyszłości wiodą,~I siejąc ziarno myśli, za
 689 SenGrob|          głowy~Tego, co żył boleścią i życiem narodu;~Laur zresztą
 690 SenGrob|        uświęca drogi twojego pochodu~I większą ponad inne częścią
 691 SenGrob|       bezrozumny~Niewygasłą miłością i wiarą młodzieńczą,~Możesz
 692 SenGrob|            dług wdzięczności spłacać~I jak dotąd kraj myśli skarbami
 693 SenGrob|         pokolenie swą wychował pracą~I niósł pochodnię prawdy wśród
 694 SenGrob|             na wyłomie~Prawdy, dobra i piękna miłość niepożyta?~
 695 SenGrob|      niepożyta?~Ta wyda plan obfity, i gdy polskie niwy~Błysną
 696 SenGrob|        grobach czeka dnia przebudzeń~I przechowuje oręż i przyłbicę.~ ~
 697 SenGrob|        przebudzeń~I przechowuje oręż i przyłbicę.~ ~Miejmy odwagę!...
 698 SenGrob|          pogardę dla wrzekomej sławy~I dla bezprawia potęgi zwodniczej,~
 699 SenGrob|            płaszcz męczeństwa krwawy~I nie brząkajmy w łańcuch
 700 SenGrob|        pogardę dla pychy zwycięskiej~I przyklaskiwać przemocy nie
 701 SenGrob|           wielbmy poniesionej klęski~I ze słabości swojej się nie
 702 SenGrob|     przestajmy czcić świętości swoje~I przechowywać ideałów czystość;~
 703 SenGrob|             Do nas należy dać im moc i zbroję,~By z kraju marzeń
 704 SenGrob|            Już opustoszał święty las~I czarów w sobie nie mieści.~ ~
 705 SenGrob|       Postrachu więcej nie szerzy...~I Meluzyna głosem swym~Nie
 706 SenGrob|        przeminął czas~Rapsodów sławy i miecza,~Zmalały pieśni pośród
 707 SenGrob|           Zmalały pieśni pośród nas,~I pierś zmalała człowiecza!~ ~
 708 SenGrob|             smutnych ciał~Bez męstwa i bez nadziei.~ ~*  * *~Przycichła
 709 SenGrob|                     Przycichła pieśń i kona już,~Nie budząc żadnego
 710 SenGrob|          cichą noc~Skarży się smutna i blada,~Straciła dawną swoją
 711 SenGrob|           Jasnego zaparł królestwa -~I nieśmiertelny ducha dar~
 712 SenGrob|        otchłanie strącił nicestwa.~ ~I runął cały wielki gmach,~
 713 SenGrob|              nędza - niemoc - strach~I ojców spróchniała goleń!~ ~* * *~
 714 SenGrob|            Girlandą kwiecia różową~ ~I z prochu, w który dziś się
 715 SenGrob|       Zaczerpnie zapas twórczych sił~I znowu w niebo popłynie.~ ~
 716 SenGrob|             świat,~Zakwitnie pełniej i czyściej.~ ~I żywych natchnień
 717 SenGrob|      Zakwitnie pełniej i czyściej.~ ~I żywych natchnień złota nić~
 718 SenGrob|             Cudowną moc swą odświeży~I z labiryntu ciemnych snów~
 719 SenGrob|       Rozpostrze tęczę rajskich farb~I nowe jutrznie zapali,~Najczystszy -
 720 SenGrob|             śpiewnej unosząc fali;~ ~I nieśmiertelną życia treść~
 721 SenGrob|              treść~Dobędzie z prochu i kału,~I rzeczywistość zdoła
 722 SenGrob|            Dobędzie z prochu i kału,~I rzeczywistość zdoła wznieść~
 723 SenGrob|              miłość zmaże plamy krwi~I uścisk zwycięży bratni.~
 724 SenGrob|         strumieniem,~Zdążał podróżny i witał westchnieniem~Wysmukłe,
 725 SenGrob|  przypuszczał, że mu sił nie stanie,~I całą duszę umieścił w swym
 726 SenGrob|       brzozowy~Zbiegł na dół ścieżką i zniknął w olszynie,~Aż stanął
 727 SenGrob|              Co mu powiedział bocian i młyn stary~Swoim klekotem
 728 SenGrob|            Jakie obudził wspomnienia i mary~Ten głos dwóch starców
 729 SenGrob|            świetle bladego księżyca,~I boleść w niemej utopił zadumie,~
 730 SenGrob|        kwiatów woń pamiętną, miłą...~I zaczął marzyć jak niegdyś
 731 SenGrob|         życiu nic się nie zmieniło -~I cała przeszłość stanęła
 732 SenGrob|            jednym tęczowym obrazku -~I pierzchłe złotej młodości
 733 SenGrob|         płomieniem świecące ognisko,~I te najsłodsze pocałunki
 734 SenGrob|          najsłodsze pocałunki matki,~I drugie również anielskie
 735 SenGrob|       niczego już w świecie nie lęka~I żadnej w sobie nadziei nie
 736 SenGrob|       skrzyżowaniu drożyn pochylona,~I wyciągnęła czarne swe ramiona~
 737 SenGrob|            wolna, pochyliwszy głowy,~I poszedł prosto na cmentarz
 738 SenGrob|           wioskowy.~ ~Topole, brzozy i wierzby płaczące~Wieńczyły
 739 SenGrob|             eterów~Falistym drżeniem i spływają w pieśni,~Gdy je
 740 SenGrob|            Gdy je noc ujmie w dźwięk i ucieleśni;~I nic nie widać -
 741 SenGrob|          ujmie w dźwięk i ucieleśni;~I nic nie widać - prócz tej
 742 SenGrob|            znikomej~Drżącego światła i przelotnych cieni,~Która
 743 SenGrob|       kształty rysuje w przestrzeni,~I z krzyżów, krzewów i głazów
 744 SenGrob|    przestrzeni,~I z krzyżów, krzewów i głazów cmentarza~Coraz to
 745 SenGrob|        przykląkł na ziemię wędrowiec~I złożył głowę na wilgotnym
 746 SenGrob|           głowę na wilgotnym piasku,~I przytulony do zimnego głazu~
 747 SenGrob|         głazu~Leżał bez ruchu, życia i wyrazu.~ ~Łza mu z suchego
 748 SenGrob|            zranione,~Nieprzytomności i szału zasłonę.~1875~
 749 AlbumP |          miły~Ciemne widma zasłoniły~I niejeden ślad zatarły,~Ślad
 750 AlbumP |       kwiatów wieńce,~Pragnień ognie i rumieńce,~Sny miłości, szczęścia,
 751 AlbumP |            Serce kochać nie odwykło,~I młodzieńczych natchnień
 752 AlbumP |             błyska~Przez mgły ciemne i zwaliska,~I w ten życia
 753 AlbumP |              mgły ciemne i zwaliska,~I w ten życia wieczór szary~
 754 AlbumP |             W idealny wieniec splata~I wskazuje piękność świata.~ ~
 755 AlbumP |         przed śpiewnym głosem mięknę~I swych wspomnień mary blade~
 756 AlbumP |            Odbijało się w jej oczach~I płynęło w słodkiej pieśni.~ ~
 757 AlbumP |              nie skłoni,~Nie wstanie i nie przebaczy;~Więc boleść
 758 AlbumP |              boleść piersi mu targa,~I stoi blady jak chusta,~I
 759 AlbumP |             I stoi blady jak chusta,~I straszna tłoczy się skarga~
 760 AlbumP |            skarga~Przez jego usta.~ ~I mówi: "Już leżysz w trumnie,~
 761 AlbumP |          Nikt losów moich nie zmieni~I klątwy nikt nie odwoła,~
 762 AlbumP |           Szybko uniesie czas rączy,~I znów kochanków w mogile~
 763 AlbumP |             Do stóp jej tu przybieży~I przerwie sen zaklęty.~ ~
 764 AlbumP |           Zabłąkał się w otchłani...~I zwątpił... i skamieniał.~
 765 AlbumP |             otchłani...~I zwątpił... i skamieniał.~14 październik
 766 AlbumP |            ma takiej wiosny,~Posępny i żałosny~Pokrywa ziemię cień.~ ~
 767 AlbumP |      blaskiem lśnił -~Dziś blaski te i wonie~Na próżno sercem gonię...~
 768 AlbumP |          Wtem jej czarne błysły oczy~I różowe, świeże usta.~ ~Od
 769 AlbumP |           skrzydlaty~Wzleciał ptaków i motyli,~A spod ziemi wyszły
 770 AlbumP |      Pocałunkiem - mnie stworzyła.~ ~I zbudziłem się do życia~W
 771 AlbumP |          słońce - ogrzewa świat cały~I swoim blaskiem ożywia różanym;~
 772 AlbumP |        kwiatkom zakwitnąć wiośnianym~I wyprowadza z martwych głazów
 773 AlbumP |              z ziemi,~Z serca natury i z serca człowieka,~I szary,
 774 AlbumP |          natury i z serca człowieka,~I szary, mglisty widnokrąg
 775 AlbumP |        istnienia~W przędzę z purpury i złota zamienia.~ ~Miłość
 776 AlbumP |              w ciemnościach spowity,~I tęczę pieśni wiesza na łez
 777 AlbumP |       rozpłakana wzlatuje w błękity;~I znów z obłoków wyziera pogodnie,~
 778 AlbumP |            smutne rozpromieniać noce~I przez ciemności przedziera
 779 AlbumP |        drżąca,~Pełna tęsknoty cichej i żałoby,~By wieńczyć śpiące
 780 AlbumP |             By wieńczyć śpiące ruiny i groby.~21 listopad 1877~
 781 AlbumP |            przebrzmiałą życia wrzawą~I płomieniem swym jaskrawo~
 782 AlbumP |           cichy~Stroi biały kwiat;~ ~I powiada: Śpijcie w cieniu!~
 783 AlbumP |            Blask promiennych zórz.~ ~I daremnie noc na straży~Swych
 784 AlbumP |    melodyjnym tchnieniem~Pierś młodą~I nad starców rozwianym marzeniem~
 785 AlbumP |         wieki świeżości młodzieńczej~I krasy -~Nikt się teraz różami
 786 AlbumP |           słuchają już nimfy na łące~I nie wtórzą piosnkom w wieczór
 787 AlbumP |          wyzłaca,~Wraca z każdą serc i wieków wiosną,~Pełna dziwnej,
 788 AlbumP |            dziwnej, niespożytej siły~I roztacza wkoło woń miłosną~
 789 AlbumP |          uciech będzie innym szumiał~I inne serce poił swą słodyczą.~
 790 Tatrach|    Niebieskiej rosy ożywczą kropelką~I promieniami jasności słonecznej,~
 791 Tatrach|   Oprowadzając przez błękitne tonie,~I po gwiaździstym unosisz
 792 Tatrach|             kształtów nieskończoność~I coraz nowe przesuwasz obrazy,~
 793 Tatrach|              widzeń tęczę malowniczą~I świeżych wrażeń napawasz
 794 Tatrach|                Ty ją przenikasz barw i dźwięków falą,~Przez zmysły
 795 Tatrach|        wiecznie palą~W obłoku marzeń i kwiecistej woni,~Podajesz
 796 Tatrach|       zdzierać z twarzy swej zasłonę~I coraz nowe zadajesz zagadki,~
 797 Tatrach|           Izys czarna~Kwiaty lotusów i pszeniczne ziarna.~ ~Dobra
 798 Tatrach|              wielką,~Dobra piastunko i nauczycielko!~ ~My się nie
 799 Tatrach|         ciała z ciałem twym spojeni,~I chociaż myślą wzlatujem
 800 Tatrach|         omdleniu lub walce daremnej,~I poza światem pędzi żywot
 801 Tatrach|            Swych poprzedników prochy i pamiątki,~I każdy tylko
 802 Tatrach|      poprzedników prochy i pamiątki,~I każdy tylko na swej własnej
 803 Tatrach|           niwie~Może zakwitać silnie i szczęśliwie.~ ~Tam tylko
 804 Tatrach|    odpowiednie soki,~Właściwy zakres i warunki bytu,~Skwarny blask
 805 Tatrach|         krawędź granitu,~Tam kształt i barwę właściwą przybiera,~
 806 Tatrach|        przybiera,~Na czas dojrzewa - i na czas zamiera.~ ~Zna się
 807 Tatrach|        burzami swej ojczystej strony~I z tchnieniem wiosny, która
 808 Tatrach|          wiosny, która go upieści...~I od początku idzie uzbrojony~
 809 Tatrach|           uzbrojony~Na rozkosz życia i jego boleści.~Więc nic dziwnego,
 810 Tatrach|            ojczyznę jako cel miłości~I coraz więcej zakres swój
 811 Tatrach|         ukochał ciebie sercem swojem~I w twe objęcia chyli się
 812 Tatrach|          spokojem,~Spojrzeniem matki i matki pieszczotą~W zaczarowane
 813 Tatrach|               Wracając młodość jasną i wesołą.~ ~Chociaż do ciebie
 814 Tatrach|          dobrotliwa, zagoisz mu rany~I spędzisz z duszy palący
 815 Tatrach|              duszy palący ból życia,~I cierpiącego pojednasz człowieka~
 816 Tatrach|     człowieka~Z tym, co już przeżył, i z tym, co go czeka.~ ~I
 817 Tatrach|              i z tym, co go czeka.~ ~I wszystkim, którzy do ciebie
 818 Tatrach|   Zadowolenie, co twarz krasi bladą,~I uśmiech, z jakim do grobu
 819 Tatrach|          miłością promienne oblicze,~I twój wzrok jasny, co nam
 820 Tatrach|            Już różowo w górze płoną,~I pogodnie lśnią błękity~Nad
 821 Tatrach|              wietrzyk mgłę rozpędza,~I ta rwie się w chmurek stada...~
 822 Tatrach|           rosą,~Świerki, trawy, mchy i zioła~Balsamiczny zapach
 823 Tatrach|            Góry wyszły jak z kąpieli~I swym łonem świecą czystym,~
 824 Tatrach|   przeistacza -~Gra przelotnych barw i cieni~Coraz szerszy krąg
 825 Tatrach|             lasu...~Już się wdzięczy i uśmiecha~Brzeg doliny -
 826 Tatrach|              serce,~Powiew szczęścia i swobody.~ ~Pierś się wznosi,
 827 Tatrach|             wznosi, pierś się wzdyma~I powietrze chciwie chwyta -~
 828 Tatrach|           Obudzona jak z zaklęcia...~I tę całą piękność świata~
 829 Tatrach|                        Morskie Oko~ ~I~Ponad płaszczami borów,
 830 Tatrach|        blaski słoneczne dopuszczą...~I tajemnicze głębie kryje
 831 Tatrach|      Pięknością niezmierzonej potęgi i siły,~Co gromami na skałach
 832 Tatrach|        walczyły~Północne groźne bogi i krew ofiar piły~Z czary,
 833 Tatrach|              płaszcz mgły nie osłoni~I ostatni rumieniec wieczoru
 834 Tatrach|             w dali -~Rosną w bezmiar i kształty zmieniają przed
 835 Tatrach|       przepaści szarym swym obłokiem~I jezioro zniknęło... lecz
 836 Tatrach|              lecz słychać szum fali,~I z gór lecący potok wymowniej
 837 Tatrach|           błękity przesiąka niepewna i drżąca~Jasność jeszcze skrytego
 838 Tatrach|       topnieje w świetle niebieskiem i bladem,~I ciemność nad otchłanią
 839 Tatrach|        świetle niebieskiem i bladem,~I ciemność nad otchłanią chwieje
 840 Tatrach|              wodospadem,~Srebro leje i w przepaść wraz z falami
 841 Tatrach|             poranku wzlatującą zorzę~I zapali rumieńce na niebie
 842 Tatrach|       zawiesi w szafirów przestworze~I odbije skał ostrza w wód
 843 Tatrach|            ciebie tylko można~Odczuć i wielbić razem w drgnieniu
 844 Tatrach|          tęsknoty dusza leci trwożna~I nakrywa się własnych marzeń
 845 Tatrach|         Świerk zwiesza konary swoje,~I słońca blask się przeciska...~
 846 Tatrach|            Na góry łączką się wspina~I postać przybiera sielską,~
 847 Tatrach|         sielską,~Strojąc się w trawę i zielsko,~I kwiaty do swego
 848 Tatrach|       Strojąc się w trawę i zielsko,~I kwiaty do swego wianka~Wplatając
 849 Tatrach|         przejrzystym sączy krysztale~I strąca potok z urwiska...~
 850 Tatrach|           ubrały,~Lecz w balsamiczną i świeżą,~Z której gdzieniegdzie
 851 Tatrach|             to nowem,~Wiszące ściany i dachy,~Tłoczą się ponad
 852 Tatrach|         Mchów rozesłanych na skałach~I drobnolistnych paproci;~
 853 Tatrach|              powietrzu pełno wilgoci~I chłód rzeźwiący w upałach -~
 854 Tatrach|              upałach -~Zwalone kłody i mosty,~Łomy strącone z wierzchołków,~
 855 Tatrach|          Błękitnych niebios uśmiechy~I spokój dla duszy słodki -~
 856 Tatrach|            spokój dla duszy słodki -~I zawieszone wysoko~Nad niedostępną
 857 Tatrach|        wyrastały prostopadłe ściany,~I wciąż się zdawał oddalać
 858 Tatrach|              głębi toń jeziorka sina~I mchu na głazach zielony
 859 Tatrach|            ni krzewu - jedynie~Woda, i głazy, i mchy w rozpadlinie.~
 860 Tatrach|               jedynie~Woda, i głazy, i mchy w rozpadlinie.~Tu na
 861 Tatrach|              sobie ciche na noc leże~I mech jedwabny podesłać pod
 862 Tatrach|             brzegów w śniegi oprawne i lody~W dali marszczyło czerniejące
 863 Tatrach|        dźwięk wydając szklanny,~Pęka i dalej z szelestem odpływa;~
 864 Tatrach|              Jak jedna drugą potrąca i goni,~Na trud próżnego skazana
 865 Tatrach|           próżnego skazana obiegu...~I żałowałem, że się próżno
 866 Tatrach|             pod mgieł mleczną szatą,~I szczyt nad głową zagasnął
 867 Tatrach|           zagasnął wyniosły,~Pobladł i barwę przyjął popielatą.~
 868 Tatrach|         martwość pustkowia kamienną,~I obszar zastygł, posępny
 869 Tatrach|              obszar zastygł, posępny i blady,~I swym straszliwym
 870 Tatrach|            zastygł, posępny i blady,~I swym straszliwym przytłoczył
 871 Tatrach|           Geniusz tych wyżyn, surowy i groźny,~Powstał z przepaści,
 872 Tatrach|        oddechu słał mi powiew mroźny~I naprzód rękę wyciągnął olbrzyma,~
 873 Tatrach|        pustyń, nieskończoność ciemną~I tę samotność zamarłego świata,~
 874 Tatrach|              słabość poznaje widomie~I chce się cofać przed nieznaną
 875 Tatrach|           dachem gościnnych kamieni;~I sam złożyłem głowę na posłaniu,~
 876 Tatrach|         więcej ciemne, przepaściste,~I tylko ową błękitną ciemnotę~
 877 Tatrach|       rzuciła pomost przez otchłanie~I wyrównała wnętrza gór podarte;~
 878 Tatrach|         głosem z życia się spowiada:~I woda, która gdzieś w szczelinie
 879 Tatrach|           gdzieś w szczelinie syczy,~I fal powietrza szelest tajemniczy,~
 880 Tatrach|        powietrza szelest tajemniczy,~I pękających głazów łoskot
 881 Tatrach|     pękających głazów łoskot głuchy,~I wszystkie świata na wpółsenne
 882 Tatrach|            wisząca~Stoczy się na dół i z przeciągłym grzmotem~O
 883 Tatrach|         gradem kamieni zachrzęści.~ ~I znowu wszystko wraca do
 884 Tatrach|           sobą góry~Podmuchem wiatru i szemraniem zdroju;~I znowu
 885 Tatrach|          wiatru i szemraniem zdroju;~I znowu płynie cicha pieśń
 886 Tatrach|             wszystkie pieśni zdążają i toną,~I tam się wiąże, i
 887 Tatrach|     wszystkie pieśni zdążają i toną,~I tam się wiąże, i zlewa,
 888 Tatrach|             i toną,~I tam się wiąże, i zlewa, i brata~Z całą harmonią
 889 Tatrach|              tam się wiąże, i zlewa, i brata~Z całą harmonią zaziemskiego
 890 Tatrach|        wstępował na gwiaździste wozy~I tracił z oczu ludzkich istnień
 891 Tatrach|              ludzkich istnień chwile~I wydeptany ślad na ziemskiej
 892 Tatrach|             ślad na ziemskiej bryle,~I zapominał o swojej obroży~
 893 Tatrach|            zapominał o swojej obroży~I o boleści, co go we śnie
 894 Tatrach|              wspólne ognisko żywotów~I związek z całym ogromem
 895 Tatrach|             Już opuszczenia nie czuł i niemocy,~I mógł się poddać,
 896 Tatrach|      opuszczenia nie czuł i niemocy,~I mógł się poddać, jako drobny
 897 Tatrach|         myśli, co przewodzi światom,~I z nieodmiennym zgodzić się
 898 Tatrach|   nieodmiennym zgodzić się wyrokiem,~I odpoczywać, jak pod matki
 899 Tatrach|        odgłosy płyną~Z zielonych pól i łąk.~ ~Dalekie ludzi głosy,~
 900 Tatrach|          głosy,~Daleki słychać śpiew~I cichy szelest rosy~Po drżących
 901 Tatrach|          Wdziewają płaszcze chmur.~ ~I wiążą swoje skrzydła,~Podarty
 902 Tatrach|           huczy po sczerniałym lesie~I gromami w głąb wąwozów ciska...~
 903 Tatrach|        Prawie ostatnia już z rodu...~I nie dba, ze wrzące fale~
 904 Tatrach|              Chyli się ponad urwisko~I widzi w dole pod sobą~Tłum
 905 Tatrach|             strojnych w szarą pleśń?~I z drobnych nitek srebrną
 906 Tatrach|             srebrną wstęgę przędzie,~I przez granitów przewiesza
 907 Tatrach|           swą czarne nawiązuje stawy~I wiedzie głośny z kamieniami
 908 Tatrach|           wzbiera siatką wód pajęczą~I coraz głębiej pierś wąwozu
 909 Tatrach|           głębiej pierś wąwozu orze,~I znika w ciemnej gardzieli
 910 Tatrach|             nim ściany pełne śniegu,~I gonią za nim czarnych stawów
 911 Tatrach|              mgłach świszczący wiatr~I ciemne chmury pędzi.~ ~Rozpostarł
 912 Tatrach|     Rozpostarł z mgły utkany płaszcz~I rosę z chmur wyciska -~A
 913 Tatrach|             widać nic - błękitów tło~I całe widnokręgi~Zasnute
 914 Tatrach|         Porznięte w deszczu pręgi.~ ~I dzień, i noc, i nowy wschód~
 915 Tatrach|            deszczu pręgi.~ ~I dzień, i noc, i nowy wschód~Przechodzą
 916 Tatrach|             pręgi.~ ~I dzień, i noc, i nowy wschód~Przechodzą bez
 917 Tatrach|            Strop niebios ołowiany.~ ~I siecze deszcz, i świszczę
 918 Tatrach|         ołowiany.~ ~I siecze deszcz, i świszczę wiatr,~Głośniej
 919 Tatrach|             dolinach Tatr~Mrok szary i ulewa.~
 920 Tatrach|             lepiej,~Bez wykrzykników i przenośni bladej,~I w dzikich
 921 Tatrach|     wykrzykników i przenośni bladej,~I w dzikich formach, które
 922 Tatrach|          przyborów romantycznej muzy~I na klasycznym nie stąpać
 923 Tatrach|        obrazku,~Każdej doliny koniec i początek,~I piętr górzystych
 924 Tatrach|            doliny koniec i początek,~I piętr górzystych oznaczałeś
 925 Tatrach|     oznaczałeś biegle~Trawiaste kopy i lesiste regle;~ ~Umiałeś
 926 Tatrach|              z każdej strony postać,~I na swych palcach przedstawiałeś
 927 Tatrach|             ciekawie,~Kierunek dolin i strumieni koryt,~Wszystkim
 928 Tatrach|          powietrza,~Dla której rymów i porównań nie trza.~ ~I nie
 929 Tatrach|         rymów i porównań nie trza.~ ~I nie prawiłeś mi spłowiałej
 930 Tatrach|           farbach,~Życie w szałasach i życie na hali,~Dolę-niedolę
 931 Tatrach|          górali.~ ~Ich ciemne twarze i kożuszki smolne,~Zgrzebne
 932 Tatrach|            Zgrzebne koszule, ciupagi i pałki~Więcej mi serce rozgrzać
 933 Tatrach|             wszechświatowy, duch wód i kamieni,~Co się w milczącej
 934 Tatrach|           Wielka symfonia turni, hal i borów~Nie znosi ludzkich
 935 Tatrach|           Nie znosi ludzkich trefień i postrzyżyn,~Nie znosi skrzydeł
 936 Tatrach|              Nie potrzebuje bielidła i różu,~Że miło patrzeć na
 937 Tatrach|       pędzone w szarym skaczą kurzu,~I że tatrzańskiej polany nie
 938 Tatrach|       fantastyczną okryć ją powłoką,~I że nie trzeba robić z skał
 939 Tatrach|            musi~Swój wdzięk właściwy i wyraz odrębny -~Że Tatrom
 940 Tatrach|         jednakże widnokręgi szersze,~I choć nie byłeś poetą z rzemiosła,~
 941 Tatrach|              zawsze miałeś trafne.~ ~I realizmu powszedniego mistrze~
 942 Tatrach|           kochał wszystko jaśniejsze i czystsze~I nie lubiłeś pozostawać
 943 Tatrach|       wszystko jaśniejsze i czystsze~I nie lubiłeś pozostawać w
 944 Tatrach|         nieznanym uczuciem odświeżyć~I w samym źródle piękności
 945 Tatrach|             w samym źródle piękności i czarów~Ożywczą rosę z śnieżnych
 946 Tatrach|            trudem mało znane szczyty~I z rączych kozic spotykać
 947 Tatrach|      Przeskakującym granitowe płyty,~I na najwyższym ostrej turni
 948 Tatrach|             deszcz lał jakby z cebra~I trzeba było zmoczonym do
 949 Tatrach|      rozchmurzała zasępione czoło.~ ~I słodko było gwarzyć z tobą
 950 Tatrach|          budzili krzykiem echa dolin~I chleb chwytali - głodni
 951 Tatrach|             gasły zórz kolory,~Wtedy i nasze przycichły gawędki...~
 952 Tatrach|      milczeli... a gwarzyły skały...~I tak wśród marzeń dzień nadchodził
 953 Tatrach|              mych myślach się kręci,~I wszystkie twoje starania
 954 Tatrach|             wszystkie twoje starania i prace~We wdzięcznej u mnie
 955 Tatrach|           brwi swe namarszczy ponury~I jak olbrzym w poszczerbionej
 956 Tatrach|            wieków wznosi dumne czoło~I wysuwa pierś swą prostopadłą,~
 957 Tatrach|              Z nim złączyły swe losy i cele,~Przy nim żyły i przy
 958 Tatrach|           losy i cele,~Przy nim żyły i przy nim pomarły,~Nawet
 959 Tatrach|              Ich radości, pragnienia i smutki,~Co ich boli, co
 960 Tatrach|           piersi grzeje;~Zna zabiegi i spory gorące~O kęs ziemi
 961 Tatrach|         przyjrzał kolejom powszednim~I był sędzią już niejednej
 962 Tatrach|              nim~Jaki dramat posępny i krwawy -~Widział różne skryte
 963 Tatrach|         Który idąc na oślep zabłądzi~I o głodzie wzrok obraca chciwy~
 964 Tatrach|        kamiennej;~Od kolebki bawi ją i cieszy,~Z każdą chwilą biorąc
 965 Tatrach|            Przed jej okiem stroi się i wdzięczy,~Pożyczając wszystkie
 966 Tatrach|           wieczór cały ogniem płonie~I szarzeje, mroczy się i blednie,~
 967 Tatrach|        płonie~I szarzeje, mroczy się i blednie,~Zawieszając księżyc
 968 Tatrach|            dusze z odrętwienia budzi~I piękności poczuciem je darzy,~
 969 Tatrach|        piękności poczuciem je darzy,~I rozrzuca nad dzieciństwa
 970 Tatrach|             w pasterce~Dobry olbrzym i dobiera kluczy,~By otworzyć
 971 Tatrach|          znosić ciężkie losu brzemię~I miłować swą rodzinną ziemię.~
 972 Tatrach|        głoszą,~Ta jasnych krain pani i królowa,~Co serca ludzkie
 973 Tatrach|        wieczny~W piersiach ludzkości i w natury łonie?~Ze się odnawia
 974 Tatrach|       młodości, co wieczyście płonie~I czarodziejsko w jeden węzeł
 975 Tatrach|            jaskiń przenika krawędzie~I świeżym liściem w gruzach
 976 Tatrach|           głosy~Stłumionych pragnień i rozpaczy zgrzytów,~I czyliż
 977 Tatrach|        pragnień i rozpaczy zgrzytów,~I czyliż wszystko w nicość
 978 Tatrach|            te same słowicze tęsknoty~I żądza szczęścia ta sama
 979 Tatrach|           szczęścia ta sama zostanie~I sercom ludzkim śpiewną da
 980 Tatrach|        usługi sfer harmonię śpiewną,~I rządzi z góry sercem niewolnika -~
 981 Tatrach|    niewolnika -~Jak chce, zstępuje - i kiedy chce, znika.~ ~Ona
 982 Tatrach|       zgłuchnie~W lutniach śpiewaków i sercach słuchaczy;~Ona w
 983 Tatrach|               Przetrwa mrok zwątpień i burzę rozpaczy~I świeżym
 984 Tatrach|            zwątpień i burzę rozpaczy~I świeżym ogniem w przyszłości
 985 Tatrach|             w przyszłości wybuchnie,~I znowu świat ją schodzącą
 986 Tatrach|            by rządzić wszechwładnie,~I znów z miłością do nóg jej
 987 Tatrach|            zachwyci~Nowych kochanków i nowych rycerzy.~Nie płaczcie
 988 Tatrach|       ciemności czasów,~Wśród krzywd i gwałtów kolei złowrogiej,~
 989 Tatrach|            zapasów,~Wśród nienawiści i trwogi,~Nad grozą powszechną
 990 Tatrach|            co całej królując naturze~I słodsze budząc pragnienia,~
 991 Tatrach|          pragnienia,~Ucisza walki... i burze~W jasność przemienia.~ ~
 992 Tatrach|            ponętą,~Pociągiem zmysłów i czarem rozkoszy~Srogość
 993 Tatrach|               Gdy usta ogniem zapali~I pocałunkiem połączy,~To
 994 Tatrach|              serca słodycz przesączy~I z miłosnego kochanków uścisku~
 995 Tatrach|        upojeń,~Z cielesnych pragnień i szału,~Dnieje świt uczuć
 996 Tatrach|             szału,~Dnieje świt uczuć i rojeń,~Brzask ideału;~I
 997 Tatrach|              i rojeń,~Brzask ideału;~I płomień żądzy znikomej~Blaskami
 998 Tatrach|         głębiej w sferę ducha sięga,~I w sercu, co z wolna mięknie,~
 999 Tatrach|             potęga.~ ~Coraz to wyżej i dalej~Chór duchów wiedzie
1000 Tatrach|            duchów wiedzie skrzydlaty~I na kształt świetlanej fali~