Part

1001 Tatrach|          światy.~Tchnieniem harmonii i zgody~Boski porządek z zamętu
1002 Tatrach|        zamętu dobywa,~Wiąże plemiona i rody~W jednej całości ogniwa;~
1003 Tatrach|           wznosić dla Bóstwa ołtarze~I jego oddychać chwałą.~ ~
1004 Tatrach|              jej tchnieniem istoty -~I poryw serca staje się już
1005 Tatrach|             szczytną~Miłością prawdy i cnoty.~ ~Świat się zaludnia
1006 Tatrach|       pracują braci.~Synowie światła i chwały,~Jasne półbogi się
1007 Tatrach|              poświęcenie rozkoszą...~I idą własną ofiarować mękę~
1008 Tatrach|           cierpiących miłości,~Dobra i prawdy zapalać jutrzenkę~
1009 Tatrach|              ludzka rozprzestrzenia,~I większym staje się Bóg!~ ~
1010 Tatrach|             epoka ma swe własne cele~I zapomina o wczorajszych
1011 Tatrach|            wiedzy pochodnię na czele~I nowy udział bierzcie w wieków
1012 Tatrach|          jeszcze święty ogień żarzy,~I miłość ludzka stoi tam na
1013 Tatrach|           ludzka stoi tam na straży,~I wy winniście im cześć!~ ~
1014 Tatrach|        mądrość niechaj was pogodzi -~I wasze gwiazdy, o zdobywcy
1015 Tatrach|              Kantata na jubileusz J. I. Kraszewskiego~ ~Chór~Szczęśliwy,
1016 Tatrach|          Doczekać plonu swojej pracy~I ujrzeć myśl swą przechowaną,~
1017 Tatrach|         ujrzeć myśl swą przechowaną,~I najpiękniejsze zdobyć wiano~ ~
1018 Tatrach|              Wykarmił całe pokolenia~I wytknął dla nich drogę jasną,~
1019 Tatrach|        wytknął dla nich drogę jasną,~I w nowych jutrzniach, co
1020 Tatrach|       hasłami, które ludzkość budzą;~I walcząc w ciszy i pokoju~
1021 Tatrach|             budzą;~I walcząc w ciszy i pokoju~Dokonał ludzkich
1022 Tatrach|         wyszedł z ciemnej losów toni~I nieśmiertelny w sercach
1023 Tatrach| nieśmiertelny w sercach żyje.~ ~Głos~I naród żyje, gdy mu przodem~
1024 Tatrach|     Pochodnia wielkich myśli świeci;~I jeszcze wielkim jest narodem,~
1025 Tatrach|             prawdziwą~Zasługę pojmie i ocenia,~I w ślad za myślą
1026 Tatrach|             Zasługę pojmie i ocenia,~I w ślad za myślą idzie żywą,~
1027 Tatrach|            ślad za myślą idzie żywą,~I zbiera świeżych kłosów żniwo~
1028 Tatrach|         rozpościera jasność wszędzie~I zbiera owoc swoich trudów;~
1029 Tatrach|       Ojczyźnie swej zdobędzie~Cześć i braterstwo wszystkich ludów.~ ~
1030 Tatrach|              już, w ciemność spowitą i w ciszę,~Sen nieprzespany
1031 Tatrach|           blaski rajskiego świtania,~I żadnych w sobie udręczeń
1032 Tatrach|           sobie udręczeń nie mieści,~I żadnej z życia minionych
1033 Tatrach|             własny krzyk swój słyszy~I czuje rozpacz, co nim jeszcze
1034 Tatrach|       rozpacz, co nim jeszcze miota,~I całą gorycz zgonu i żywota.~
1035 Tatrach|           miota,~I całą gorycz zgonu i żywota.~1880~
1036 Tatrach|          obłoków zstąpić do ziemian?~I czynnie walczyć o dalszy
1037 Tatrach|              Wśród życia wstrząśnień i przemian?~ ~Czyliż sądzicie,
1038 Tatrach|                Kto się usuwa w ciszę i w cień,~Ten się do żywych
1039 Tatrach|         liczy.~ ~Dziś hasłem walka - i trudno już~Milczeniem przeczyć
1040 Tatrach|           ludzkiego sumienia.~ ~Lecz i tu - walka powszechna trwa,~
1041 Tatrach|          przeszłej pokoleń wielkości~I moc ci dały dawną wskrzesić
1042 Tatrach|          dały dawną wskrzesić sławę,~I ubrać w ciało rozsypane
1043 Tatrach|       przeszłość uśmiechnięta wstała~I kipi życiem rycerskiej drużyny;~
1044 Tatrach|               Znów chrzęszczą zbroje i husarskie skrzydła,~I z
1045 Tatrach|         zbroje i husarskie skrzydła,~I z wzdętą piersią arabskie
1046 Tatrach|             do boju pomimo wędzidła,~I przelatują jak huragan jaki!~ ~
1047 Tatrach|            Braterskie uczty, sejmiki i kłótnie -~Wszystko to miga
1048 Tatrach|          Drży w tonach pieśni uroczo i smutnie.~ ~Wszystko powstało
1049 Tatrach|         smutnie.~ ~Wszystko powstało i wszystko ożyło!~Bo śmierć
1050 Tatrach|          granitu:~Pomnikiem polskiej i pieśni, i chwały.~1873~
1051 Tatrach|         Pomnikiem polskiej i pieśni, i chwały.~1873~
1052 Tatrach|           zamarły~Ciężysz nad nami - i z przeszłości mroku~Przez
1053 Tatrach|           twe imię wracało przeklęte~I zamrażało żywsze serc porywy~
1054 Tatrach|           porywy~Krzykiem zwątpienia i bojaźni mściwej.~ ~Z twoich
1055 Tatrach|           doświadczeń czerpano nauki~I niewolnicze wysławiano cnoty,~
1056 Tatrach|         obnażono jak jawnogrzesznicę~I urągano, że praw swoich
1057 Tatrach|       urągano, że praw swoich broni,~I z ran szydzono, i plwano
1058 Tatrach|             broni,~I z ran szydzono, i plwano jej w lice,~I z czci
1059 Tatrach|       szydzono, i plwano jej w lice,~I z czci ją chciano odrzeć
1060 Tatrach|            po tobie:~Grzeszne ofiary i grzeszniejsza skrucha,~Bunt
1061 Tatrach|         doradzać samobójstwo ducha -~I więzy, które mocniej się
1062 Tatrach|         które mocniej się nam wpiły,~I łzy palące... i wstyd...
1063 Tatrach|           nam wpiły,~I łzy palące... i wstyd... i mogiły...~ ~A
1064 Tatrach|             łzy palące... i wstyd... i mogiły...~ ~A jednak pamięć
1065 Tatrach|           oczy spojrzeć się nie boją~I nawet z ciemnej wynoszą
1066 Tatrach|             dala~Pracę pokoleń wiąże i utrwala.~ ~My obchodzimy
1067 Tatrach|             A tylko ta mu droga jest i święta,~W której sam skruszyć
1068 Tatrach|          naszych dziejowych pamiątek~I rycerskiego rapsodu zamknięcie,~
1069 Tatrach|        przeszłości czerpała swe soki~I, wolnych marzeń snując wciąż
1070 Tatrach|       wstrząsające rozrzucały gromy,~I biła na nią krwawych świateł
1071 Tatrach|           Listopada było niedalekiem~I swoich ojców rycerskie rzemiosło~
1072 Tatrach|              krwią wzięło w spadku - i wyssało z mlekiem~Żywą tradycję
1073 Tatrach|            krótkiej zwycięstw chwały~I majestatu Polski zmartwychwstałej.~ ~
1074 Tatrach|      krwawiących swe piersi łabędzie~I męczenników, rwących się
1075 Tatrach|            groby, szubienice, krzyże~I śnieżna, mroźna otchłań
1076 Tatrach|        silniej każde uderzało tętno,~I klątwa wieszczów na grunt
1077 Tatrach|          żyzny,~Budząc gniew, zemstę i boleść namiętną~Nad poniżeniem
1078 Tatrach|              namiętną~Nad poniżeniem i hańbą ojczyzny.~I wszystkie
1079 Tatrach|         poniżeniem i hańbą ojczyzny.~I wszystkie serca zbroiły
1080 Tatrach|              Nie tknęło błoto urągań i śmiechu,~I pokutnicze nie
1081 Tatrach|              błoto urągań i śmiechu,~I pokutnicze nie straciły
1082 Tatrach|            ojczyzny upatrywać zbawcę~I tym, co jawnie wyparli się
1083 Tatrach|         chciał wchodzić w konszachty~I stawiać złote zjednoczenia
1084 Tatrach|             lecz że zdrajca prosty -~I nie wróżono nowej szczęścia
1085 Tatrach|        Płynęły na świat idealne mary~I nadawały cudowny koloryt~
1086 Tatrach|           bór nam szumem dębów swych i sosen~Śpiewał, jak stary
1087 Tatrach|          śpiewy, powiew kwiatów woni~I zorza, która błękity rumieni,~
1088 Tatrach|               która błękity rumieni,~I wszystko wkoło wciąż mówiło
1089 Tatrach|       zasłoną~Ujrzy ją znowu - jasną i zbawioną.~ ~Myśmy ją wszyscy
1090 Tatrach|             W niepokalanej czystości i bieli,~Ze zmaz obmytą przez
1091 Tatrach|        podobną do Najświętszej Panny~I blask z swych włosów siejącą
1092 Tatrach|              w własnych rojeń kwiaty~I jej piękności odczuwał inaczej,~
1093 Tatrach|             blasków różanych powodzi~I swą pięknością cały świat
1094 Tatrach|        nędzarzów zważ na prawa szali~I sprawiedliwość wymierz im
1095 Tatrach|             miecz pomsty nad fałszem i zbrodnią~I bądź ludzkości
1096 Tatrach|        pomsty nad fałszem i zbrodnią~I bądź ludzkości gwiazdą znów
1097 Tatrach|        stanęła na nich jak na tronie~I praw zgwałconych stała się
1098 Tatrach|          zawsze w prochu się położyć~I za swe wiano wziąć niepamięć
1099 Tatrach|              w przepaść się zapadło,~I już przeminął czas rycerskiej
1100 Tatrach|         Umilkły wieszcze natchnienia i wróżby,~A burza nieszczęść
1101 Tatrach|        ziemię runął ideał rozbity...~I w naszych oczach rozpadło
1102 Tatrach|            widzeń słodyczy nie zazna~I tylko w ziemi wnętrznościach
1103 Tatrach|              chlebie.~ ~Uboga duchem i uczuciem skąpa,~Dokoła cień
1104 Tatrach|         ciałach swoich ofiar stąpa -~I chciwą dłonią szarpiąc pierś
1105 Tatrach|       chorągwi kładzie prawdy znamię~I ludzkiej wiedzy skarbnicę
1106 Tatrach|              wiecznym prawdom kłamie~I fałsz podaje w misternej
1107 Tatrach|          podaje w misternej postaci,~I jadem zbroi węże i padalce,~
1108 Tatrach|          postaci,~I jadem zbroi węże i padalce,~By zwyciężały w
1109 Tatrach|              Głoszą królestwo gwałtu i przemocy,~I ewangelię plemiennych
1110 Tatrach|         królestwo gwałtu i przemocy,~I ewangelię plemiennych rozbestwień,~
1111 Tatrach|           wskazując w rozbiciu~Nędzę i nicość i w śmierci, i w
1112 Tatrach|              rozbiciu~Nędzę i nicość i w śmierci, i w życiu.~ ~
1113 Tatrach|          Nędzę i nicość i w śmierci, i w życiu.~ ~Pod ich chorągwie
1114 Tatrach|          duchowi,~Kruszyć braterstwa i wolności godła,~Przed złotym
1115 Tatrach|   Panmoskwicyzmu albo pangermanii.~ ~I u nas przyszło nowe pokolenie,~
1116 Tatrach|         Wpatrzone w ziemię z chłodem i rozwagą,~Pragnące teraz
1117 Tatrach|         porywie z siłami się liczy -~I wchodzi z prądem dziejowym
1118 Tatrach|            Biorąc w rachubę instynkt i moc zwierza.~ ~Spragnione
1119 Tatrach|               To pokolenie, milczące i smutne,~Daleko myślą od
1120 Tatrach|             serca miłością rozrzutne~I lekceważy ich zasługę przeszłą,~
1121 Tatrach|            Wielkich poświęceń, cnoty i boleści.~ ~Myśmy przez piękność,
1122 Tatrach|             sercami odczutą,~W dobra i prawdy chcieli wejść krainę,~
1123 Tatrach|       Narodowego długu spadkobiercę,~I na trud przyszłych, mozolnych
1124 Tatrach|             pochodu~Ku coraz wyższym i jaśniejszym celom!~Szukajcie
1125 Tatrach|          mógł helota~Stracone piękno i dobro żywota.~ ~Lecz wiedzcie:
1126 Tatrach|           nurek w głębi go napadnie,~I pokolenia ciekawych żeglarzy~
1127 NadGleb|                                      I~ ~Zmiennego bytu falo ty
1128 NadGleb|            Głąb niezmierzona, ciemna i straszliwa...~Trudno nam
1129 NadGleb|          twarz naszą ukazuje z dala,~I nasz widnokrąg cały się
1130 NadGleb|               Głuche na nasze skargi i wołanie.~ ~Próżna ciekawość!
1131 NadGleb|      tkwiącej w piersiach skrycie.~ ~I nieraz biedni za prawdę
1132 NadGleb|              tak jak przedtem niemy,~I otchłań poty milczeniem
1133 NadGleb|             wrażeń zmysłowych otoczy~I siecią złudzeń usidli pajęczą.~ ~
1134 NadGleb|             co ci w uszach dźwięczą,~I śnisz sen smutny, chwilami
1135 NadGleb|         rozpoznać więzy tajemnicze~ ~I swej piastunki zakryte oblicze;~
1136 NadGleb|              w dal przestrzeni siną,~I horyzontu granicę widoczną~
1137 NadGleb|             się krainą.~ ~W chmurach i burzy lub w blasku promieni,~
1138 NadGleb|          znaczą poprzedników hufce -~I tę przelotną grę świateł
1139 NadGleb|             tę przelotną grę świateł i cieni,~Jaką w swej krótkiej
1140 NadGleb|             sięga za drogi krawędzie~I nie pytamy: Co za nią? jak
1141 NadGleb|            nieprzebytych rośnie...~ ~I to, co dostrzec możemy,
1142 NadGleb|        miliony~Wieczny ocean bez dna i wybrzeży,~Którego nawet
1143 NadGleb|             jego nigdzie nie dobieży~I tajemniczej nie przedrze
1144 NadGleb|         bańce,~Która na fali tęczuje i pryska.~ ~Niesie go z sobą
1145 NadGleb|          poza bytem będąc, byt okala~I wszystko z łona swego wyprowadza,~ ~
1146 NadGleb|             łona swego wyprowadza,~ ~I nowe słońca w przestrzeniach
1147 NadGleb|             drgające istnienia -~Noc i pierwotny eter bez skupienia,~
1148 NadGleb|               nie drga, nie posuwa~ ~I nic nie mierzy tej pustej
1149 NadGleb|             świata bezustannie czuwa~I przyszłych istnień z siebie
1150 NadGleb|          Nieśmiertelnymi nie są kość i ścięgno,~Ni żądz płomyki,
1151 NadGleb|           zlepek znikomy nie sięgną,~I osobistej sławy oddźwięk
1152 NadGleb|               Co przypadkowe, ułomne i liche,~Co nosi zachceń osobistych
1153 NadGleb|       chwilowy zakres swój wyprzedza~I z życiem przyszłych pokoleń
1154 NadGleb|        gwiazdy wzlatuje skrzydlata~ ~I wszędzie siebie znajduje
1155 NadGleb|        stuleci,~W sercach współbraci i światów ogromie,~ ~I w każdym
1156 NadGleb|      współbraci i światów ogromie,~ ~I w każdym życiem drgającym
1157 NadGleb|                  XI~ ~Ileż to zgonów i narodzin ile~W krótkim dni
1158 NadGleb|          niesie~Z naszego wnętrza... i składa w mogile.~ ~Wciąż
1159 NadGleb|         mogile.~ ~Wciąż coś przybywa i coś nam ucieka;~Myśli, uczucia
1160 NadGleb|             Myśli, uczucia rodzą się i giną;~Każdy dzień stwarza
1161 NadGleb|           nad dawną wyrasta ruiną...~I tylko pamięć wiąże w całość
1162 NadGleb|           Rozpaczne walki, zgliszcza i cmentarze,~Róże miłości,
1163 NadGleb|            miłości, uczuć niezabudki~I ukochanych jasne przedtem
1164 NadGleb|       pamięci zamaże~Najdroższe rysy i najcięższe smutki,~I echa
1165 NadGleb|            rysy i najcięższe smutki,~I echa wspomnień zgłuszy w
1166 NadGleb|             szron jesienny kurczy je i ziębi -~Wdzięczne obrazy
1167 NadGleb|      wskrzeszać bieg minionej chwili~I tych, co z nami wspólnym
1168 NadGleb|              miejsce, czas, nazwisko~I świeże kształty dla siebie
1169 NadGleb|            krasi;~A z naszych czynów i z naszej zasługi~Korzystać
1170 NadGleb|      strumienie, mieszają swe ścieki~I jedna drugą ze sobą porywa.~ ~
1171 NadGleb|     sprawiedliwość plemię -~Cierpień i nieszczęść ludzkości przysparza.~ ~
1172 NadGleb|              Nawet za cudze zbrodnie i szaleństwa;~Bo każdy nosi
1173 NadGleb|          mordów na ziemię przywoła~ ~I zaćmi światła narodów przewodnie -~
1174 NadGleb|          jest klęską dobrego anioła,~I ludzkość cała, chyląc kornie
1175 NadGleb|             Winna obchodzić we łzach i żałobie~Grzech, który nową
1176 NadGleb|         który nową klątwą ją obarczy~I zwróci z drogi ku jaśniejszej
1177 NadGleb|               Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży,~Gdzie ją spychają
1178 NadGleb|           Gdzie ją spychają występni i krwawi,~ ~Czyn poświęcenia
1179 NadGleb|           Czyn poświęcenia podniesie i zbawi.~Myśl, która dobru
1180 NadGleb|           poświęceń nieustanna praca~I serc szlachetnych dobroć
1181 NadGleb|              przekleństwo odwraca,~ ~I coraz głębiej przenikając,
1182 NadGleb|              Z którego każdy czerpie i korzysta.~1 czerwiec 1887~
1183 NadGleb|         dobre wspólną jest zdobyczą:~I ci, co czynem ewangelię
1184 NadGleb|             czynem ewangelię głoszą,~I ci, co ziemię zbrodniami
1185 NadGleb|          pustoszą,~Dzielą się plonem i spadek dziedziczą;~ ~I wszyscy
1186 NadGleb|        plonem i spadek dziedziczą;~ ~I wszyscy następstw ciężary
1187 NadGleb|           obowiązek,~Zależność losów i wspólnictwo winy~Z pnia
1188 NadGleb|             za nim stoi armia świeża~I że świat cały jest dla niego
1189 NadGleb|        światów niewstrzymanym pędzie~I na tle czasu wijącej się
1190 NadGleb|              w tym, co było, co jest i co będzie.~15 czerwiec 1887~
1191 NadGleb|              kaskadom,~Pomrokom nocy i jutrzenkom świtu.~ ~Jemu
1192 NadGleb|     Wschodzącym kiełkom usuwa zapory~I z rzeszą istot w nieskończoność
1193 NadGleb|             nie zastyga pod próchnem i pleśnią,~Ale młodości wciąż
1194 NadGleb|         wciąż przebrzmiewa pieśnią~ ~I w coraz nowe przystraja
1195 NadGleb|          nowe przystraja się blaski,~I coraz dalej mknąc na fali
1196 NadGleb|                       XXII~ ~Naprzód i wyżej! przez ból i męczarnie,~
1197 NadGleb|           Naprzód i wyżej! przez ból i męczarnie,~Przez ciemną
1198 NadGleb|            je dreszcz życia przejmie i ogarnie.~ ~Naprzód i wyżej!
1199 NadGleb|        przejmie i ogarnie.~ ~Naprzód i wyżej! w gwiaździste ogromy~
1200 NadGleb|            głębi bezwiedne atomy".~ ~I w to, co było i martwem,
1201 NadGleb|            atomy".~ ~I w to, co było i martwem, i głuchem,~Rzuca
1202 NadGleb|             w to, co było i martwem, i głuchem,~Rzuca blask myśli,
1203 NadGleb|          świadomy,~Przenika światłem i wypełnia duchem.~4 styczeń
1204 NadGleb|       rozpoznasz twórcze ich zamysły~I ten ich związek z dobrem
1205 NadGleb|              z dobrem świata ścisły,~I cel ich wieczny w swoją
1206 NadGleb|          jarzmo, więzy twoje prysły,~I jako czynnik chętny, niezawisły,~
1207 NadGleb|           potęga przemocą cię wlecze~I przeciw tobie czyny twoje
1208 NadGleb|   niedalekiem,~Wezbrane wody skruszą i zabiorą:~Tylko już wolnym
1209 NadGleb|           myśląca,~Szukam w nim celu i o celu myślę -~Bo ten się
1210 NadGleb|             tego, co mi sama przyśle~I czym o władze mi dane potrąca.~ ~
1211 NadGleb|             co w swym łonie chowa,~ ~I konieczności, co nas wszystkich
1212 NadGleb|        Ziemski widnokrąg rozszczepia i łamie~Na chmurach, w tęczy
1213 NadGleb|          tęczy różnobarwnej bramie -~I fala światła inaczej się
1214 NadGleb|         zieleni,~W złocistych łanach i zórz krwawej plamie...~I
1215 NadGleb|             i zórz krwawej plamie...~I każdy z kwiatów innej barwy
1216 NadGleb|        kwiaty, ostatnie owoce~Strąca i grzebie pod całunem błota.~ ~
1217 NadGleb|       Osamotnienie starości sieroce,~I długie, ciemne, pełne cierpień
1218 NadGleb|             A w spadku szereg błędów i pomyłek~Na dni ostatnie
1219 NadGleb|         wewnątrz nie ustaje tętno.~ ~I życie w głębi walką wre
1220 NadGleb|              myśl swobody żyje,~Wola i godność, i męstwo człowiecze,~
1221 NadGleb|        swobody żyje,~Wola i godność, i męstwo człowiecze,~Póki
1222 NadGleb|              ręce nie odda się czyje~I praw się swoich do życia
1223 NadGleb|           przemoc żadna nie zabije -~I w noc dziejowej hańby nie
1224 NadGleb|           wskaże w grobie miękki -~ ~I to zwątpienie, co szepcze
1225 NadGleb|           zatracić niejeden rys miły~I wdzięk w dawniejszym uwielbiany
1226 NadGleb|               Lecz nową postać wziąć i nowe siły~I nowych wieków
1227 NadGleb|             postać wziąć i nowe siły~I nowych wieków oręż mieć
1228 NadGleb|            bladem,~Z mogilnej pleśni i zgnilizny plamą,~Do wnętrza
1229 NadGleb|       bezwładnym poruszać się bryłom~I po swej śmierci, niosąc
1230 NadGleb|     wstrząsnęła śpiącą grobów ziemię~I na chwilę zwiększyła naszych
1231 NadGleb|    ucierpieli najwięcej - przebaczą,~I Polska ci przebaczy, kochający
1232 NadGleb|           przebaczy, kochający synu,~I nie będzie dla ciebie żałować
1233 NadGleb|           naszą noc by zaszła głucha~I naród cały został bez serca
1234 NadGleb|          naród cały został bez serca i ducha...~ ~Że tak nie jest -
1235 NadGleb|              wyrok ogłaszać poczyna,~I laur, który od dawna tobie
1236 NadGleb|               Znak królewski z orłem i pogonią,~Gdy go wodze i
1237 NadGleb|              i pogonią,~Gdy go wodze i dumne hetmany~Już przed
1238 NadGleb|            strzępki stargała niewola~I pokryła noc milczenia głucha...~
1239 NadGleb|         pierwszy uniósł z walki pola~I zamienił w jasny sztandar
1240 NadGleb|              w jasny sztandar ducha,~I nad Polską rozwinął w błękicie,~
1241 NadGleb|         Spadł z drzewa topoli pączek~I płynie z potoku pianą,~Na
1242 NadGleb|           Próżno się z więzów wyrywa~I targa sprężyste nici;~Gdy
1243 NadGleb|            chwyci.~ ~Z wolna ją dusi i gnębi,~Zanim śmiertelny
1244 NadGleb|           nurt potoku w dół spada.~ ~I wkrótce po muszki klęsce,~
1245 NadGleb|           Rozpowszechnia ponad Wisłą~I, nabywszy pogląd świeży,~
1246 NadGleb|             spełnionych faktów kolej~I zwycięzców chytre godła,~
1247 NadGleb|          siły~Za daleko ją zawiodła,~I że z rąk jej rozbiór Polski~
1248 NadGleb|         Jasną gwiazdą lśni despotyzm~I wychodzi czysto na wierzch~
1249 NadGleb|              buntował proletariat!~ ~I tak dalej... i tak dalej...~
1250 NadGleb|        proletariat!~ ~I tak dalej... i tak dalej...~Coraz śmielsze
1251 NadGleb|            śmielsze wnioski przędzie~I, nicując dawne sądy,~Nie
1252 NadGleb|              Roślinnego świata wzory~I odmienne ich rodzaje.~ ~
1253 NadGleb|           Bardzo łatwo się oszuka.~ ~I w poezji wdzięcznych kwiatach~
1254 NadGleb|           nader wiernie~Układ, barwę i kształt wszelki,~Płatki
1255 NadGleb|            mocne, tanie,~Pełne smaku i świeżości,~Zasłużyły na
1256 NadGleb|             nie brak... oprócz życia~I poezji słodkich czarów!~
1257 Kwiaty |          dziecię,~Ciche tłumiąc łzy.~I mówiła, kryjąc twarz:~- "
1258 Kwiaty |              długo błądził w świecie~I po przejściu burz~Znalazł
1259 Kwiaty |              Szedłem uśmiechnięty.~ ~I ostatnie blaski złote~Snuła
1260 Kwiaty |              w dal,~Opuściłem grotę,~I wędrując pośród fal,~Snułem
1261 Kwiaty |              spytałem: "Czemu drżysz~I zamykasz oczy?"~ ~Nic nie
1262 Kwiaty |           się zbudził z przerażeniem~I wróżyłem źle;~Ach, myślałem,
1263 Kwiaty |              jej nie ujrzę zatem!...~I ostatnia nić,~Co wiązała
1264 Kwiaty |          grób~W noc miesięczną latem~I wypełnię dawny ślub,~Co
1265 Kwiaty |         twarz~W jego płaszcza zwoje,~I widziałem, Boże skarz,~Ich
1266 Kwiaty |             się skończył sen milutki~I ostatnia nić...~Zwiędły
1267 Kwiaty |            mgły,~Unosząc swe smutki,~I nie wierzę dziś już w sny~
1268 Kwiaty |              Zerwany w polu bławatek~I przypiął sobie do piersi~
1269 Kwiaty |         piersi~Skradziony kwiatek.~ ~I jeszcze żartował ze mnie,~
1270 Kwiaty |        bławatków,~A z oczów łezki.~ ~I mówił dalej niegrzeczny,~
1271 Kwiaty |                            Stokrotki~I~Jakże żałuję tej szczęśliwej
1272 Kwiaty |           się w cudne ubranym kolory~I budził w sercu dziecinne
1273 Kwiaty |          sercu dziecinne zachwyty,~ ~I kiedy długie majowe wieczory~
1274 Kwiaty |              Cichego szczęścia pełen i pokory,~Bijący sercem, a
1275 Kwiaty |       rozkoszą serce nieprzytomne;~ ~I kiedym usta różane całował,~
1276 Kwiaty |         całował,~Tom nic nie pragnął i nic nie żałował -~I dziś
1277 Kwiaty |          pragnął i nic nie żałował -~I dziś drżę jeszcze, gdy tę
1278 Kwiaty |         Widziałem, pełnych piękności i woni.~Dużo heroin znałem
1279 Kwiaty |               Niosących uśmiech, łzy i serca w dłoni...~ ~A przecież
1280 Kwiaty |       szczęścia mnie teraz nie goni,~I z tych postaci wzniosłych,
1281 Kwiaty |           niego serce powoli zamiera~I z ideałów blade maski zdziera,~
1282 Kwiaty |         ideałów blade maski zdziera,~I żegna zwiędłe stokrotki
1283 Kwiaty |            pokusy mnie wystawia,~Sen i spokój mi odbiera...~ ~Wciąż
1284 Kwiaty |           myśl coraz dalej biegnie -~I wypełnia postać cudną,~I
1285 Kwiaty |             I wypełnia postać cudną,~I odsłania wszystkie wdzięki...~
1286 Kwiaty |           Śnieżną falą drżące łono~ ~I te usta, co miłośnie~Wpółotwarte -
1287 Kwiaty |         Wpółotwarte - chcą czarować;~I rozważam: co za rozkosz~
1288 Kwiaty |         Strojnego w białe firanki.~ ~I śmiechu srebrnego kaskada,~
1289 Kwiaty |        Natenczas ja byłem studentem,~I boski zajmował mię Plato,~
1290 Kwiaty |            boski zajmował mię Plato,~I nad niejednym fragmentem~
1291 Kwiaty |            fragmentem~Ślęczałem zimę i lato.~ ~Myślałem, pracując
1292 Kwiaty |        Myślałem, pracując tak pilnie~I pisząc uczone rozprawy,~
1293 Kwiaty |          niemylnie~Wiedzy, znaczenia i sławy.~ ~Zły sąsiad, zły
1294 Kwiaty |      Siedziałem jak więzień za kratą~I kląłem w duchu tajemnie~
1295 Kwiaty |           tajemnie~Sąsiadkę, piosnki i lato.~ ~I nigdym nie patrzał
1296 Kwiaty |          Sąsiadkę, piosnki i lato.~ ~I nigdym nie patrzał w okienko,~
1297 Kwiaty |                Dziś znowu po trudach i znoju,~Po wielu minionych
1298 Kwiaty |          Mieszkam w tym samym pokoju~I myślę czasem o kwiatach.~ ~
1299 Kwiaty |          tajemnie,~Cisza mnie gniewa i smuci.~ ~Ach! teraz już
1300 Kwiaty |             teraz już puste okienko!~I nie ma w nim białych firanek!~
1301 Kwiaty |          majowy wieczór lub ranek.~ ~I śmiechu nie słychać srebrnego,~
1302 Kwiaty |       śmiechu nie słychać srebrnego,~I wszystko już leży w ruinie -~
1303 Kwiaty |         Zaginął ślad mojej sąsiadki,~I tylko zwieszony kapryśnie~
1304 Kwiaty |           okna gwałtem się ciśnie.~ ~I motyl przyleci czasami~Pić
1305 Kwiaty |           oczy,~Na kwiatach siedzi - i słucha -~ ~I szemrze, miód
1306 Kwiaty |       kwiatach siedzi - i słucha -~ ~I szemrze, miód pijąc z kielicha:~"
1307 Kwiaty |              kielicha:~"Wszak mogłeś i kochać, i marzyć?~Kto napój
1308 Kwiaty |               Wszak mogłeś i kochać, i marzyć?~Kto napój szczęścia
1309 Kwiaty |          naturze,~Niebo takie czyste i pogodne -~Na jeziora przejrzystym
1310 Kwiaty |         blade lilie wodne;~Zakwitają i z schyloną twarzą~Za czymś
1311 Kwiaty |              twarzą~Za czymś tęsknią i gonią, i marzą.~ ~Sierp
1312 Kwiaty |            Za czymś tęsknią i gonią, i marzą.~ ~Sierp księżyca
1313 Kwiaty |             Przez nadbrzeżne sitowia i trzciny,~Łódka płynie po
1314 Kwiaty |          tęsknot wiecznej tajemnicy,~I dlatego sen życia je pieści~
1315 Kwiaty |        pieści~Echem naszych pragnień i boleści".~ ~"Ty się pytasz,
1316 Kwiaty |              gdzie biegną promienie,~I związani ze ziemią łańcuchem,~
1317 Kwiaty |             Które kwitną chwil kilka i więdną,~Ale w każdym w krótkiej
1318 Kwiaty |             powstrzymać w swym biegu~I zakwitnąć taką lilią białą,~
1319 Kwiaty |              woni na jeziora brzegu;~I nie ponieść żadnej serca
1320 Kwiaty |             ciemną przyszłość płynąć~I utracić rajskich marzeń
1321 Kwiaty |              chwili szczęścia zginąć~I twą miłość wziąć z sobą
1322 Kwiaty |            wziąć z sobą na własność,~I być pewną, że się nic nie
1323 Kwiaty |      Zaczerpnęli nieśmiertelne życie~I możemy iść dalej bezpieczni,~
1324 Kwiaty |      szczęścia on jednak nie zatrze!~I zostawim nad swoją mogiłą,~
1325 Kwiaty |         Naszych losów owiane żałobą,~I w niebiosa patrząc się pogodne,~
1326 Kwiaty |             pieczęcie,~Strzeże ocząt i serduszka~Sen cudowny i
1327 Kwiaty |              i serduszka~Sen cudowny i zaklęcie.~ ~I te oczy drzemią
1328 Kwiaty |            Sen cudowny i zaklęcie.~ ~I te oczy drzemią jeszcze~
1329 Kwiaty |             się otworzą~Pełne blasku i pieszczoty! -~Wędrowałbym
1330 Kwiaty |            mnie surowa -~Bo ja zginę i przepadnę,~Nie znalazłszy
1331 Kwiaty |             daleka,~Rozrzuca jasność i kwiecie~I tak króluje na
1332 Kwiaty |           Rozrzuca jasność i kwiecie~I tak króluje na świecie.~
1333 Kwiaty |             się zjawiła wśród wioski~I ludek ciemny poucza,~Co
1334 Kwiaty |            Co mu najbardziej dokucza~I kto dla niego jest wrogiem,~
1335 Kwiaty |              dla niego jest wrogiem,~I kto odpowie przed Bogiem.~
1336 Kwiaty |            Stanie lud cały pod lasem~I pożałuje te dziatki,~Co
1337 Kwiaty |            Sioła się kwieciem umają,~I lud jak ze snu zbudzony~
1338 Kwiaty |             Stanie dla kraju obrony,~I w wielką zebrany chmarę~
1339 Kwiaty |             chmarę~Pociągnie za kraj i wiarę.~ ~Kiedy tak śpiewa,
1340 Kwiaty |       krzaków~Wypada sotnia kozaków,~I woła oficer dziki:~"Dziewczyno,
1341 Kwiaty |          Krwią zlewasz spokojne niwy~I smutne kładziesz pokosy~
1342 Kwiaty |             Dobył janczarki kozaczej~I kulą posłał jej z dala~Odpowiedź
1343 Kwiaty |            wieki...~To trwa długo... I wstał księżyc blady,~A westchnienia
1344 Kwiaty |           powój w jego serce wrosła,~I porzucał słoneczną krainę,~
1345 Kwiaty |         serce z swej piersi wydziera~I że młodość ta jasna, szczęśliwa,~
1346 Kwiaty |             głosu zabrakło drżącego,~I spojrzała smutnymi oczyma:~- "
1347 Kwiaty |              w łonie,~Łez mi braknie i w oczach mi ciemno...~Masz
1348 Kwiaty |            jednym spocznie m grobie,~I nie będziesz już mnie mógł
1349 Kwiaty |            całą prześnimy tak błogo,~I przebaczy nam Bóg miłosierny!...~
1350 Kwiaty |      niewierny!?~ ~Nie chcesz umrzeć i nie chcesz żyć razem?.~Idź
1351 Kwiaty |         odtąd na mym sercu noszę..."~I odpięła chusteczkę z muślinu,~
1352 Kwiaty |             się zroszą jaśminy..."~ ~I oparta na jego ramieniu,~
1353 Kwiaty |  Wpółzemdlona, kwiaty do ust ciśnie;~I tak stoją oboje w płomieniu,~
1354 Kwiaty |             stoją oboje w płomieniu,~I ust dwoje na kwiatach zawiśnie -~
1355 Kwiaty |       nareszcie wydarł się z objęcia~I rzekł do niej: - "O żegnaj