Part

 1 SenGrob|      płaszcze wilgotne.~I dalej - coraz przepaścistsze jary~Porozgradzały
 2 SenGrob|           straszliwe przystępy,~I coraz bardziej tonęły w mgle szarej~
 3 SenGrob|          wciąż bledsze,~Co w nowe coraz zlewają się tony,~Zanim
 4 SenGrob|        rycerz, niech wstaje!"~Tak coraz dalej wokoło lutnisty~Widziałem
 5 SenGrob|  przybiegły po lutni rozpaczać,~I coraz bardziej burzliwa i mglistsza~
 6 SenGrob|     spłynęła w błękity,~I niebios coraz jaskrawość ognistsza~Porozciągała
 7 SenGrob| Porozciągała swe płonące świty,~I coraz więcej ciemniały ku górze~
 8 SenGrob|       nich wionęła zgnilizna.~Gdy coraz bardziej pieśń szalała smutna~
 9 SenGrob|           sfery płynących eterów.~Coraz się więcej rozszerzał krąg
10 SenGrob|        krzewów i głazów cmentarza~Coraz to nowe widziadła wytwarza.~ ~
11 AlbumP | wyprowadza z martwych głazów łona~Coraz to nowe na przyszłość nasiona.~ ~
12 Tatrach|        kształtów nieskończoność~I coraz nowe przesuwasz obrazy,~
13 Tatrach|           z twarzy swej zasłonę~I coraz nowe zadajesz zagadki,~Kryjąc
14 Tatrach|       ojczyznę jako cel miłości~I coraz więcej zakres swój rozszerza,~
15 Tatrach|           zasłony~Świat przegląda coraz szerzej,~Z nocnych, cichych
16 Tatrach|      blask spływa wciąż gorętszy,~Coraz głębiej oko tonie,~Cudowności
17 Tatrach|          przelotnych barw i cieni~Coraz szerszy krąg zatacza.~ ~
18 Tatrach|      fantazji gmachy~Z wejrzeniem coraz to nowem,~Wiszące ściany
19 Tatrach|      wzbiera siatką wód pajęczą~I coraz głębiej pierś wąwozu orze,~
20 Tatrach|           żądzy znikomej~Blaskami coraz jaśnieje czystszemi,~Ogarnia
21 Tatrach|         Niebiosa zbliża ku ziemi.~Coraz to głębiej w sferę ducha
22 Tatrach|         Szczepi miłości potęga.~ ~Coraz to wyżej i dalej~Chór duchów
23 Tatrach|      krokiem w tajniki stworzenia~Coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia,~
24 Tatrach|    zasłonę zedrzeć tajemniczą,~Za coraz nową zdążając zdobyczą.~ ~
25 Tatrach|        drogi ludzkiego pochodu~Ku coraz wyższym i jaśniejszym celom!~
26 Tatrach|      pokolenia ciekawych żeglarzy~Coraz to nową odpowiedzią darzy...~
27 NadGleb|    wspólny spływa,~ ~Który zasila coraz dalsze wieki...~Z rzeszą
28 NadGleb|         przekleństwo odwraca,~ ~I coraz głębiej przenikając, czysta,~
29 NadGleb|                           XXI~ ~W coraz to wyższe przeradza się
30 NadGleb|        przebrzmiewa pieśnią~ ~I w coraz nowe przystraja się blaski,~
31 NadGleb|          przystraja się blaski,~I coraz dalej mknąc na fali chyżej,~
32 NadGleb|     gwiaździste ogromy~Prąd życia coraz przyśpieszonym ruchem~Porywa
33 NadGleb|           dalej... i tak dalej...~Coraz śmielsze wnioski przędzie~
34 Kwiaty |       Odtwarzając piękność twoję,~Coraz bardziej tracę głowę,~Zamiast
35 Kwiaty |        tylko twoje lica.~ ~A myśl coraz dalej biegnie -~I wypełnia