Part

 1  1876  |         Ty czekaj mnie i kochaj wciąż!~Będzie to wielką zasługą -~
 2  1876  |         serce, serce człowieka,~Wciąż w nieskończoność ucieka~
 3  1876  |   wezbranym potokiem,~Wiedz, że wciąż do tej zielonej oazy~Wybiegam
 4  1876  |        w górę unoszą;~ ~I płyną wciąż razem w błękitne etery~Po
 5  1876  |       którą świat żywych wsiąka wciąż pomału~I gdzie przenosi
 6 SenGrob|       wśród męczarń przesytu,~I wciąż płynąłem, jako rzecz bezwładna,~
 7 SenGrob|      Brodzących we krwi, którym wciąż się zdaje,~Ze o nich przyszłość
 8 SenGrob|         łowię wzrokiem te barwy wciąż bledsze,~Co w nowe coraz
 9 SenGrob|      ludzkości pochodzie,~Gdzie wciąż się nowy powtarza upadek,~
10 SenGrob|        z pełnego dzbana~Do nocy wciąż muszę pić;~Za każdym kielichem
11 SenGrob|  Chociaż zmęczony, przyspieszał wciąż kroku,~Jakby przypuszczał,
12 AlbumP |  natchnień chwila~Jeszcze duszę wciąż zasila;~Jeszcze czystym
13 AlbumP |         wspomnień cudne mary.~ ~Wciąż młodości wiara żywa~Pozrywanych
14 AlbumP |         ta, starodawna, grecka,~Wciąż wraca!~Nieśmiertelnym swym
15 Tatrach|         niosą.~ ~A blask spływa wciąż gorętszy,~Coraz głębiej
16 Tatrach|        pod skałą,~Z marmurowego wciąż dzbanka~Czysta najada swe
17 Tatrach|      zbliżał, a nad naszą głową~Wciąż wyrastały prostopadłe ściany,~
18 Tatrach| wyrastały prostopadłe ściany,~I wciąż się zdawał oddalać na nowo~
19 Tatrach|      życie walczyć nie będzie -~Wciąż tylko wznosi się wyżej~Na
20 Tatrach|      jego łona~Wychodzą zbrojni wciąż rycerze,~Których wróg żaden
21 Tatrach|      pogrobowych kartę,~Zbrojąc wciąż serca pokoleń uparte.~ ~
22 Tatrach|        I, wolnych marzeń snując wciąż przędziwo,~Ku zmartwychwstaniu
23 Tatrach|       rumieni,~I wszystko wkoło wciąż mówiło o Niej,~O nieśmiertelnej,
24 Tatrach|      nowa epoka, żelazna,~Która wciąż ziemskim zaprzątnięta bytem,~
25 Tatrach|     kryjący się zdradnie,~Który wciąż swoje odmienia postacie,~
26 NadGleb|      przynęty zwodnicze,~Co się wciąż z twojej usuwają dłoni,~
27 NadGleb|       krąg się rozprzestrzenia,~Wciąż obszar mroków nieprzebytych
28 NadGleb|     zakresie!~Tłum nowych pędów wciąż do życia rwie się,~Gdy to,
29 NadGleb|            i składa w mogile.~ ~Wciąż coś przybywa i coś nam ucieka;~
30 NadGleb|         i pleśnią,~Ale młodości wciąż przebrzmiewa pieśnią~ ~I
31 Kwiaty |     statua Laokona~Stoję słupem wciąż,~A myśl dziwna, że to ona,~
32 Kwiaty |     chłopiec niedobry!~Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,~Muszę
33 Kwiaty |        i spokój mi odbiera...~ ~Wciąż z zazdrością myślę o niej,~