Part

 1  1876  |  ludzkości ogrodzie,~To pieśń na swoje przeniosła ołtarze.~Grek
 2  1876  |    wszystko tchnie!~ ~Więc duszę swoję pieść~Jutrzenką rajskich
 3  1876  | przybraknie spokoju -~Więc duszę swoje pieść!~ ~Bo przyjdzie inny
 4  1876  |          nie zbudzi.~ ~Na zawsze swoje zamknęła powieki,~Spokojna,
 5  1876  |    jasnością olśniona,~Na zawsze swoje zamknęła powieki.~ ~Ostatni
 6  1876  |          pomału~I gdzie przenosi swoje łzy i nędzę~Na rajskich
 7  1876  |         wieczyście prawdziwa,~Ma swoje sługi, którym jest zlecone~
 8  1876  |       cudów odchylać zasłonę.~Ma swoje sługi wierne niewolniczo,~
 9  1876  |       własne dadzą życie,~I całą swoje roztrwonią istotę~Na ich
10 SenGrob|       przyjdzie mnie trwożyć,~Na swoje piersi wskazując rozdarte?~
11 SenGrob|          otworzy~I twarz odwróci swoje od ich kości.~Bo kto do
12 SenGrob|       pasie ciemnym~Morze odmęty swoje rozkiełznało~I z bezkrańcowej
13 SenGrob|    raczej przed gromadą,~Co winy swoje w inne światy wlecze,~I
14 SenGrob|         zastygły powieką,~I żale swoje wywodzą grobowe,~Bo żyją
15 SenGrob|       zachodzie,~By przyszłość w swoje uchwycić ramiona,~Sądząc,
16 SenGrob|       przed chwilą...~Brząkają w swoje łańcuchy,~Mówić się silą.~ ~
17 SenGrob|          wiecznej.~ ~Przebiegłeś swoje metę jak rycerz bez trwogi,~
18 SenGrob|         Co po podziemiach zbiera swoje ulubieńce,~A próchniejące
19 SenGrob|     dotychczas rodzinie~Połączyć swoje dłonie i z oczu wyczytać~
20 SenGrob|     łachmany~I odkrywacie światu swoje rany,~Aby zarabiać na chleb
21 SenGrob|       przestajmy czcić świętości swoje~I przechowywać ideałów czystość;~
22 SenGrob|      spoczynku dokoła,~Schylając swoje zadumane czoła,~Jakby piastunki
23 Tatrach|      korą,~Po brzegach rumowisko swoje rozpostarły;~Na nim pogięte,
24 Tatrach|    podwoje~Świerk zwiesza konary swoje,~I słońca blask się przeciska...~
25 Tatrach|        płaszcze chmur.~ ~I wiążą swoje skrzydła,~Podarty kryjąc
26 Tatrach|     poetą z rzemiosła,~Co mierzy swoje uczucia na wiersze,~Choć
27 Tatrach|    porzuci narzędzie,~Choć dawne swoje koryto odmieni,~To w nowych
28 Tatrach|        się zdradnie,~Który wciąż swoje odmienia postacie,~Gdy śmiały
29 NadGleb|     Czekają tęsknie na zbudzenie swoje,~Gdy je dreszcz życia przejmie
30 Kwiaty |          wprzód;~Dziewczę skryło swoje twarz~W jego płaszcza zwoje,~
31 Kwiaty |     Odchylił ramiona -~Odwróciła swoje twarz -~Ach!... to była