Part

 1  1876  |    potknie,~To jednak lubej ręką swą nie dotknie.~ ~Zawsze ach
 2  1876  | wykrzyknikiem...~Pewnie by pierś swą zasłoniła twardą~I porzuciła
 3  1876  |     wstydem niewolników.~ ~Znamy swą niemoc, węża, co nas dławi~
 4  1876  |         Choć widzi m ludzi krwią swą marnotrawnych,~Przecież
 5  1876  |      Więc nie dziw, że nikt ręką swą nie sięga~Po ten skarb w
 6  1876  |        warkoczach.~Podała rączkę swą - szliśmy z sobą razem,~
 7  1876  |          me!~ ~Na matkę wspomnij swą,~Na miłość, co bez plam,~
 8  1876  |      wieczną -~Na matkę wspomnij swą".~8 grudzień 1868~ ~
 9  1876  |       marzeniach,~Oparła na ręku swą głowę~I chmurki śledziła
10  1876  |      życia goryczą,~Ale uwieczni swą piękność dziewiczą,~Rozmiłowana
11  1876  |     patrzę, piękna dziewczyno,~W swą przeszłość pokrytą mgłami,~
12  1876  |      warto~Chociaż na chwilę dać swą pierś rozdartą~Tym, którzy
13 SenGrob|         ścięty,~Co kładzie twarz swą smutną na mchy rdzawe,~Jeszcze
14 SenGrob|      kości.~Bo kto do tyła duszę swą zuboży,~Że już z niej zetrze
15 SenGrob|        na obłocznym tronie.~Nogę swą oparł na liktorskim pęku~
16 SenGrob|  szlachetnym czynie najszczersi,~Swą dumę umieszczą w piersi,~
17 SenGrob|      ubierze,~Boś całe pokolenie swą wychował pracą~I niósł pochodnię
18 SenGrob|      powstanie znów,~Cudowną moc swą odświeży~I z labiryntu ciemnych
19 AlbumP |        szumiał~I inne serce poił swą słodyczą.~25 listopad 1878~
20 Tatrach|    wapienia ostrze~Szeroko pierś swą rozpostrze.~Za każdym drogi
21 Tatrach|       milczącym ogromie~Człowiek swą słabość poznaje widomie~
22 Tatrach|       śnieżne ścieki gór,~Na nić swą czarne nawiązuje stawy~I
23 Tatrach|       dumne czoło~I wysuwa pierś swą prostopadłą,~Patrząc z góry
24 Tatrach|          Przez ciąg wieków straż swą nad nim trzyma~Z troskliwością
25 Tatrach|   ciężkie losu brzemię~I miłować swą rodzinną ziemię.~1880~
26 Tatrach|       swojej pracy~I ujrzeć myśl swą przechowaną,~I najpiękniejsze
27 Tatrach|          rodacy.~Szczęśliwy, kto swą piersią własną~Wykarmił
28 Tatrach|       blasków różanych powodzi~I swą pięknością cały świat odmłodzi.~ ~
29 NadGleb|       światów fizyczną budową,~ ~Swą jednolitą nicość rozprzestrzenia,~
30 NadGleb|         odrębności pychę,~Wraz z swą skorupą w prochy się rozłamie,~
31 NadGleb|          Historyczna nowa szkoła~Swą metodę badań ścisłą,~Sprowadzoną