Part

 1  1876  |        niewyraźne tlało.~ ~Potrzeba było młodzieńczego wieku,~Pełnego
 2  1876  |         bohaterskie cnoty;~Potrzeba było, ażeby w człowieku~Wykwitła
 3  1876  |          ślepego Homera!~ ~Potrzeba było dla niego tych czasów,~W
 4  1876  |                 Między nami nic nie było~Między nami nic nie było!~
 5  1876  |            było~Między nami nic nie było!~Żadnych zwierzeń, wyznań
 6  1876  |         powojów~Między nami nic nie było!~5 kwiecień 1870~
 7  1876  |              i odparty.~ ~Lepiej ci było wraz z bracią Ablową~Przeżuwać
 8  1876  |           najciekawsze -~Źródło, co było w twórcze łzy bogatem,~Zostanie
 9 SenGrob|          wzlatywały prądu.~Tyle tam było przeklętych orszaków,~Żem
10 SenGrob|     miesięcznym promieniem.~I pełno było w tej obłocznej szacie~Zaledwie
11 SenGrob|          początek -~Może by jeszcze było stworzyć z czego~Dziwną
12 SenGrob| wielkopolskiej braci;~Ale dosyć nam było przelotnego błysku,~By ten
13 SenGrob|          wspólnych ideałów.~ ~Dosyć było nieznanej dotychczas rodzinie~
14 SenGrob|         ziemi~Złe mu w gościnie tej było -~Miał serca, serca za wiele,~
15 SenGrob|        ujrzeć żądał.~ ~Lecz nic nie było słychać - prócz tych szmerów,~
16 AlbumP |        uśmiech był melodią,~Śpiewem było każde słowo.~ ~Wszystko,
17 AlbumP |      początku~ ~Na początku nic nie było...~Tylko przestrzeń ciemna,
18 Tatrach|     promieniach kąpany:~Więc trzeba było myśleć o noclegu,~Zanim
19 Tatrach|         albo fioletem...~Czasu dość było do zmierzchu. Usiadłem~Tuż
20 Tatrach|             do nieba.~ ~Dobrze więc było mnie pod twoją wodzą~W królestwie
21 Tatrach|           pić wiszarów.~ ~Dobrze mi było, idąc za twym śladem,~Zdobywać
22 Tatrach|          lał jakby z cebra~I trzeba było zmoczonym do nitki~Umykać
23 Tatrach|         zasępione czoło.~ ~I słodko było gwarzyć z tobą potem,~Po
24 Tatrach|      wówczas wzrosło,~Dni Listopada było niedalekiem~I swoich ojców
25 Tatrach|       błysków narodowej dumy.~ ~Nie było nawet podówczas w zwyczaju~
26 NadGleb|            się wstęgi~Żyć w tym, co było, co jest i co będzie.~15
27 NadGleb|      bezwiedne atomy".~ ~I w to, co było i martwem, i głuchem,~Rzuca
28 Kwiaty |          nigdy niesyty.~ ~A choć to było kwiecie takie skromne,~Nigdym
29 Kwiaty |           nam spójnią nieśmiertelną było.~ ~Może także nad tonią
30 Kwiaty |         rzucając tysiącem;~Lecz nie było tam słowa nadziei.~Pożegnanie