Part

 1  1876  |  Dziewiczą barwę szyderstwem z niej ściera,~Żadnej świętości
 2  1876  |    zmianą tą, zwróciłem się do niej;~Niestety, już jej dłoń
 3  1876  |     biegła witać świat ten dla niej nowy~Żądzą miłości, walki
 4  1876  |  przeźrocze,~Ścigając odbitą w niej postać.~ ~Tam znowu fijołki,
 5 SenGrob|        księżyca sierpie?...~Do niej się będzie zwracać ziemska
 6 SenGrob|     duszę swą zuboży,~Że już z niej zetrze nieśmiertelne piętno~
 7 SenGrob|  orężnego szczęku~Pełna, a dla niej przygrywką - pioruny.~Posąg
 8 SenGrob|  wzlatujących tchnieniem;~A na niej blade zakwitły postacie,~
 9 AlbumP |       Jak obcy przyszedł tu do niej~W dzikiej rozpaczy,~Wiedząc,
10 AlbumP |    Lecz rycerz, co walczył dla niej,~Ten męstwo swe przeceniał -~
11 Tatrach|     zmysły drogę otwierając do niej,~Rzucasz w nią ognie, co
12 Tatrach|     którą ona bierze,~Snując z niej dalej pasma uczuć świeże.~ ~
13 Tatrach|   wszystkie barwy tęczy.~ ~Dla niej wstaje w gęstej mgły zasłonie,~
14 Tatrach|   zrzuca z ramion we dnie,~Dla niej w wieczór cały ogniem płonie~
15 Tatrach|  wszystko wkoło wciąż mówiło o Niej,~O nieśmiertelnej, co w
16 Tatrach|   odmłodzi.~ ~Więceśmy ręce do niej wyciągali,~Wołając: "Zstępuj
17 Tatrach|      od dawnej chwiejną,~By na niej znowu budować kolejno.~ ~
18 Tatrach|       Nie wiedząc nawet, ile w niej się mieści~Wielkich poświęceń,
19 NadGleb|        dotrzeć spojrzeniami do niej~Przez pianę zjawisk, co
20 NadGleb|     ledwie rękę wyciągnąłeś do niej,~Łudząca Maja oczy ci zasłoni.~
21 Kwiaty |     Wciąż z zazdrością myślę o niej,~Choć jej nie śmiem dotknąć
22 Kwiaty |  płynie po fali milczącej -~Na niej chłopiec patrzy w twarz
23 Kwiaty | Niezmierzona, dziwna głębia!~W niej się wszystko, wszystko mieści:~
24 Kwiaty |       się z objęcia~I rzekł do niej: - "O żegnaj mi droga!~Gdy